Η Μαρία Γαβριελάτου Όταν ο Ρήγας συνάντησε τη Ντάμα

«Τι και αν ταξίδεψα σε Ροζ συννεφάκι εγώ την ζωή την γεύτηκα! Τι και αν το Όνειρο βγήκε απατηλό μου φτάνει που έστειλα ένα Χαμόγελο στον Έρωτα και ας έγινα συλλέκτης σε βέλη που μάτωσαν κάθε κύτταρο της ψυχής μου. Τι και αν η ζωή έπαιξε μαζί μου εγώ βγήκα στο Φως και την πολέμησα με όπλο το Σ' αγαπώ. Τι και αν το ταξίδι ήταν μακρινό και οδυνηρό εγώ στον προορισμό μου έφτασα, έστω και με πόνο. Και τώρα είμαι εδώ κάτω από το δέντρο της δικής μου ζωής μ' ένα συναίσθημα μοναδικό μια λέξη που την χάραξα μόνο για σένα...''ΑΓΑΠΗ''. Κανείς δεν πέθανε από αγάπη μάτια μου γιατί η Αγάπη είναι αιώνια, γι' αυτό μην μετρήσεις ποτέ πόσοι και ποιοι σε αγάπησαν αλλά πόσο αγάπησες εσύ, τότε σίγουρα έχεις βρει την ΕΥΤΥΧΙΑ!»[1]
Μαρία Γαβριελάτου
Στο οπισθόφυλλο λέει...
Τρεις γυναίκες, φίλες από παιδιά, ενωμένες σαν άρρηκτος κρίκος.
Η Μαργαρίτα, η Μπέλα και η Ειρήνη έφτιαξαν το δικό τους καρέ της ντάμας, στολίζοντάς το όχι μόνο με αγάπη αλλά και με όνειρα για τη ζωή. Μεγάλωσαν σαν αδέρφια, όπως τότε που τρύπησαν τα δαχτυλάκια τους κάτω από το μεγάλο δέντρο του σχολείου και ένωσαν το αίμα τους επισημοποιώντας την παντοτινή αδερφική τους αγάπη. Μεγάλωσαν και είχε έρθει η ώρα για την αναζήτηση του έρωτα και της αγάπης.
Τι γίνεται, όμως, όταν ψάχνεις τον ρήγα-σπαθί και στο δρόμο σου βρίσκεις τον ρήγα-μπαστούνι;
Ντάμες και ρηγάδες απλωμένοι στην τσόχα της ζωής σ' ένα παιχνίδι όπου οι ρηγάδες κινούν τα νήματα. Δεν άργησε όμως το παιχνίδι, εκτός από αγάπη, να βάλει πάθος, μίσος και σχέδια εξόντωσης των ρηγάδων. Έτσι, οι ντάμες έβγαλαν τον άσο που έκρυβαν στο μανίκι τους, αλλάζοντας όχι μόνο τους όρους του παιχνιδιού μα και τη ζωή τους ολόκληρη.
Το μυθιστόρημα της Μαρίας Γαβριελάτου κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Όστρια.

Κερδίστε το!
Οι εκδόσεις Όστρια προσφέρουν το βιβλίο της Μαρίας Γαβριελάτου σε έναν τυχερό αναγνώστη. Για να συμμετέχετε στην κλήρωση αλλά και για να στείλετε το μήνυμά σας στην ίδια κλικάρετε το παρακάτω k και συμπληρώστε τη φόρμα. Παρακαλώ, σημειώστε τα ακόλουθα:
Διαβάστε τους όρους και άλλες πληροφορίες για τις κληρώσεις, τα δώρα και τους τυχερούς εδώ. Η κλήρωση έχει προγραμματισθεί για τις 24 Οκτωβρίου 2016 και το βιβλίο θα αποσταλεί ταχυδρομικά.
k
Κάντε like στη σελίδα των εκδόσεων Όστρια στο facebook για να μη χάνετε κανένα νέο.
Καλή τύχη!

Η Μαρία Γαβριελάτου σημειώνει: Την λέξη τίγρη την άλλαξα με την λέξη απατηλό.

[1] Στο Πλοκόλεξο (εκ του πλοκή και λέξεις ή κάπως έτσι τέλος πάντων -ο καθένας ας το δεχτεί με τον τρόπο του- ή Πλεκόλεξο(;) -αμφινταλαντευόμενη ανάμεσα στο πλέκω-πλέξιμο και στην πλοκή) οι δημιουργοί γράφουν ένα ελεύθερο κείμενο/άρθρο για το έργο τους χρησιμοποιώντας δέκα προκαθορισμένες λέξεις. Στο τέλος, αν θέλουν, αντικαθιστούν μία από όλες αυτές με μια δική τους για τον επόμενο. Περισσότερα σαν κι αυτό θα βρείτε στην αντίστοιχη ετικέτα.
Απαντήστε κι εσείς στο Πλοκόλεξο κλικάροντας εδώ

Για την ίδια:
Η Μαρία Γαβριελάτου στο Όσα η αγάπη ονειρεύεται

Βάλε με

Γράφει η Λένα Μαυρουδή Μούλιου


Με κουβαλάς μαζί σου
Στο μυαλό, στη σκέψη σου,
Πώς αλλιώς. Αλλιώς πώς;
Σκέπτομαι τρόπους:
Βάλε με στην τσέπη της ζακέτας σου,
αυτήν τη ζακέτα που προτιμάς
στην καθημερινότητά σου.
Ή στο τσεπάκι το αριστερό του πουκαμίσου,
αυτό που ακουμπά στην καρδιά σου πάνω.
Βάλε με σε μιαν άλλη τσέπη αν θες
αυτήν του παλτού σου.
Εκεί που βάζεις τα χέρια σου να ζεσταθούν
Και τότε θα με συναντήσεις…
Βάλε με καραμέλα στο στόμα σου
Να λιώνω γλυκά και αργά,
Όπως ούτως ή άλλως λιώνω για σένα.
Άνοιξε τη χούφτα σου πάρε με 
Και κράτα με σφιχτά.
Ζέστανέ με με την ανάσα σου. Κρυώνω.
Άνοιξε την αγκαλιά σου, εκεί μέσα
να μπω να κουρνιάσω και να κοιμηθώ
με έναν χωρίς εφιάλτες ύπνο,
έναν ύπνο… ονειρεμένο!...
Άφησέ με να μείνω εκεί
Μέχρι το ξημέρωμα.
Και τότε, ξανάρχισε να με φοράς
Όπως και στην αρχή, 
Με την ίδια σειρά
Με το ίδιο τέλος…
Πόσο σ’ αγαπώ!
Μη και δεν ξέρεις πόσο!!!


***

Copyright © Λένα Μαυρουδή Μούλιου All rights reserved, 2016
Το συνοδευτικό κολάζ αποτελείται από τμήματα πίνακα του Gurumahesh Srinivasan εκτεθιμένο στην έκθεση έργων Reflections of thoughts.

Από την ίδια:

Η Αναστασία Καλλιοντζή για το Μη μου λες αντίο

Τι σας ώθησε να γράψετε αυτό το βιβλίο;
Α.Κ.: Μια βαθιά εσωτερική ανάγκη που έπρεπε πάση θυσία να εκτονωθεί. Και η αγάπη μου για την Κομοτηνή και τους ανθρώπους της.

Αν θα έπρεπε να το περιγράψετε με μία μόνο λέξη, ποια θα ήταν αυτή;
Α.Κ.: Ζωή.

Τι θα συμβουλεύατε εκείνον που επρόκειτο να το διαβάσει;
Α.Κ.: Να έχει την καρδούλα του ανοιχτή.

Αν το βιβλίο σας ήταν/γινόταν ένα κανονικό ταξίδι κάπου στον κόσμο, που θα πηγαίναμε και πόσες μέρες θα κρατούσε;
Α.Κ.: Στην Κομοτηνή, φυσικά. Κι έχω την ασφαλή πεποίθηση πως το ταξίδι αυτό δεν θα τέλειωνε ποτέ.

Κλείστε τη μίνι συνέντευξη με μία φράση/παράγραφο από το βιβλίο
Α.Κ.: «Θεέ μου… Σ ευχαριστώ… Κάτι έμεινε από το παρελθόν».
Διαβάζοντας το μυθιστόρημα της Αναστασίας Καλλιοντζή... δε μπορώ να μη σταθώ στη γλώσσα του που με χτυπάει καταπρόσωπο από την πρώτη σελίδα. Λαϊκή, καθομιλουμένη, αντιπροσωπευτική της κοινωνίας και της ηλικίας των ηρώων ενώ δε φοβάται να γράψει το σκατό σκατό, τα αρχίδια αρχίδια και τον πούτσο πούτσο γιατί έτσι λέγονται. Απλά τα πράγματα. Λέξεις της αργκό ή άλλες "κακές" που ενώ τις λέμε -όλοι μας- κατά κόρον δεν τις γράφουμε ποτέ στα έργα -και δη στα λογοτεχνικά- για να μη "λερώσουμε" τις ιστορίες.(;) Κάποια στιγμή να το κοιτάξουμε (και) αυτό ενώ ακόμα αναρωτιέμαι αν κατάλαβα καλά τί ήθελε να πει εκεί που έγραψε: κοίτα το σπίτι να μην είναι καμιά μπουτζάκα (είχα και άγνωστες!) και γέλασα δυνατά όταν: η μάνα της μέτρησε εβδομήντα χιλιαρικάκια, πατ πατ πατ ή όταν διάβασα: γνωρίζω πολύ καλά για τα σπατσίρε σου με τον μάγκα... Φινίτο λα μούζικα. Έτσι γνώρισα τους χαρακτήρες του βιβλίου, μέσα από διαλόγους ή σκέψεις με ρεαλισμό, να μεταφέρουν απλόχερα την αίσθηση τής κανονικής ζωής, εκείνης που ζείται από κανονικούς ανθρώπους που θα πουν κι ένα οχτώ νταν (για την ώρα), ένα πιοτό, ένα πατατράκ, ένα σάλτα, ένα τσάκω ρε... θα μιλήσουν για μια πρόγκα, για τις σκατοπαραδιές τους, για ένα πατατράκ... θα γιορτάσουν με πωρωτικά τραγούδια... θα το ρίξουν στο σορολόπ, και πάει λέγοντας.

Μέσα στις σελίδες του...
-Είδα τη φοιτητική ζωή σε όλο της το χρώμα, το άρωμα και την αίσθηση... ξαναέζησα την εστία, τα μαθήματα, τις βόλτες, τις φοιτητοπαρέες, τις ανησυχίες... όλα.
-Κράτησα τη ρήση του Ομάρ Καγιάμ: Η αγάπη μετριέται με ό,τι μπορεί να απαρνηθεί κανείς για χάρη της, ακόμα και την ίδια την αγάπη.
-Έζησα έναν μεγάλο έρωτα που άφησε δύο νεκρούς στο χώμα και έναν ζωντανό-νεκρό (τραγικές φιγούρες όλοι) ενώ ταράχτηκα ψυχικά στην υπέροχη εκείνη περιγραφή του συναισθήματος της αποκάλυψης, στο σημείο που η Χριστίνα μαθαίνει ότι ο Πέτρος (της) είναι ο Μουράτ. (Σας γράφω κάποιες πληροφορίες που ίσως χαρακτηριστούν ως spoiler γιατί το βιβλίο είναι γνωστό. Πολύ γνωστό για την ακρίβεια και ήδη ο επίδοξος αναγνώστης του θα ξέρει αρκετά πράγματα της ιστορίας και της πλοκής αφού ως μυθιστόρημα κυκλοφορεί από το 2000 ενώ έχει μεταφερθεί και στη μικρή οθόνη με σκηνοθέτη τον Μανούσο Μανουσάκη. Έτσι, μου δίνω άφεση ενώ εμμένω στον κανόνα ότι κανένα σίριαλ και καμία ταινία δε μπορεί να γεμίσει το κοινό όπως η ανάγνωση ενός βιβλίου.)
-Και, αναρωτήθηκα γιατί η αγάπη/ο έρωτας να είναι η αιτία τόσων κατεστραμμένων ψυχών, τόσης δυστυχίας και τόσου αίματος προφανώς επειδή τους είχα πονέσει τους ήρωες με ευθύνη της ίδιας. Η κατάληξη; Τραγική και με πολλές απώλειες, αλλά έτσι όπως είχε εξελιχθεί η ιστορία θα με χαλούσε τα μάλα αν έβαζε κι ένα happy end για κερασάκι.

Δε γνωρίζω να σας πω αν εντόπισα διαφορές ανάμεσα στην τηλεοπτική σειρά και το βιβλίο. Αν είχε το ίδιο feeling, την ίδια αύρα, την ένταση... Δεν την είδα ποτέ εκείνη τη σειρά αν και τόσο η Θάλεια Ματίκα όσο και ο Μέμος Μπεγνής που έπαιξαν τους πρωταγωνιστικούς ρόλους μού είναι πολύ συμπαθείς. Ξέρω ότι θα επισκεφθώ την Κομοτηνή, εκείνο το τέρμα Θεού, αρχές Αλλάχ, όπως την περιγράφει τοπογραφικά η Αναστασία κι αυτό είναι ένα μεγάλο προσόν για μια ιστορία.
Κλικ για περισσότερα της Τζένης
Το μυθιστόρημα της Αναστασίας Καλλιοντζή κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Μεταίχμιο.
Στο οπισθόφυλλο γράφει...
Δύο ιστορίες, δύο άνθρωποι που κανονικά μάλλον δε θα συναντιούνταν ποτέ· όμως η μοίρα είχε αλλιώς αποφασίσει, ήταν γραφτό. Και τους έφερε κοντά. Ανάμεσά τους αναπτύσσεται ένας μεγάλος έρωτας. Ένας έρωτας απρόβλεπτος, απόλυτος και καταλυτικός, καταστροφή αλλά και αναγέννηση, παράδεισος και κόλαση, από αυτούς τους έρωτες που είναι τόσο τέλειοι, ώστε να προκαλούν τη μήνι των θεών, ένα ασυγκράτητο πάθος που αναζητά απελπισμένα την ολοκλήρωσή του, με κάθε θυσία, με κάθε τίμημα. Κι όλα αυτά με φόντο την πόλη της Κομοτηνής, μιας πόλης ερωτικής, που όσοι πέρασαν από εκεί, έστω και για λίγο, την κουβαλάνε πάντα μέσα τους και νιώθουν παντοτινά αποτυπωμένο σε κάθε μόριο του κορμιού τους το άρωμα Ανατολής που αποπνέει.
Καλό σας ταξίδι στον ονειρικό κόσμο των μυστικών, καλά κρυμμένων πόθων.
Δείτε το εδώ!

Οι πλαγιογραμμένες φράσεις είναι αποσπάσματα από το βιβλίο.
Ευχαριστώ την Αναστασία Καλλιοντζή και τις εκδόσεις Μεταίχμιο για τη διάθεση του βιβλίου.

Η Δήμητρα Σωκράτους, Η Μαίρη και το λευκό μπιζέλι

Πως σας ήρθε η ιδέα;
Δ.Σ.: Μια φίλη νοσοκόμα, βγαίνοντας από τις καταπράσινες πόρτες του χειρουργείου, μετά από την πολύωρη επέμβαση αφαίρεσης όγκου ενός αγαπημένου μου πλάσματος, είπε σ’ εμάς που αγωνιούσαμε: «Δεν ήτανε τίποτα. Ήταν απλά ένα μικρό λευκό μπιζέλι…». Ευθύς, η ασαφής, τρομακτική εικόνα που για χρόνια είχα στο μυαλό μου για τον καρκίνο, πήρε χρώμα και μορφή, έτοιμη να πλάσει τη δικιά της παραμυθένια πορεία.

Που γράψατε το βιβλίο σας;
Δ.Σ.: Κρατούσα ιδέες στο μυαλό μου. Έγραφα σκόρπιες λέξεις, φράσεις, παραγράφους σε χαρτιά και μετά κατευθείαν στον υπολογιστή στο σπίτι μου στην Κύπρο.

Πόσο χρόνο σας πήρε η συγγραφή;
Δ.Σ.: Κάπου στον ενάμισι χρόνο, γράφοντας, ξεγράφοντας, παιχνιδίζοντας πάντα με τους ήρωες, τις σκέψεις και τα συναισθήματά τους, τις δράσεις τους.

Πως θα χαρακτηρίζατε το βιβλίο σας με δυο λόγια;
Δ.Σ.: Ένα βιβλίο για το χτίσιμο της παιδικής αλήθειας και κατανόησης γύρω από το ιδιαίτερο θέμα του καρκίνου. Μια ιστορία για μεγάλα παιδιά για τη δύναμη, το θαύμα και την αγάπη της καρδιάς, δοσμένη μέσα από συμβολισμούς, μεταφορές, ευαισθησία, θετικότητα και χιούμορ.

Θέλετε να μας δώσετε μια περιγραφή;
Δ.Σ.: Η μικρή ηρωίδα, η Μαίρη, αναρωτιέται διαρκώς γιατί και πού και πώς και πότε βρέθηκε ένα Λευκό Μπιζέλι μες στο κεφάλι της. Σκοπός της να το βρει και να το γνωρίσει. Να το κατανοήσει. Μ’ οδηγό και συνοδό της τη Ζέλεια, μια στρουμπουλή κυρία, το αναζητά περιπλανώμενη ανάμεσα σε κόσμους πολύχρωμους κι ονειρομαγικούς. Κάθε πλάσμα που συναντά τής προσφέρει τις γνώσεις και το φως του, βοηθώντας την να γνωρίσει καλύτερα τον ίδιο της τον εαυτό. Να τον αγαπήσει. Θα έρθει άραγε η ώρα ν’ ανταμώσει με το Λευκό της Μπιζέλι; Και τότε, τι;

Τι αγαπήσατε περισσότερο σε αυτό το βιβλίο;
Δ.Σ.: Τα φωτεινά του μηνύματα όπως και τους συμβολισμούς και μεταφορές του. Το Λευκό Μπιζέλι αποτελεί σύμβολο για ο,τιδήποτε άγνωστο ή διαφορετικό στη ζωή μας.

Ποιος είναι ο πιο αγαπημένος σας ήρωας και γιατί;
Δ.Σ.: Η βασική ηρωίδα, η Μαίρη. Ένα κορίτσι απαλλαγμένο από αρνητισμούς και φοβίες για το Μπιζέλι της που εκφράζει γεμάτη αθωότητα τα ερωτήματα που έχει μέσα της, χωρίς να μεμψιμοιρεί ή να κρίνει ό,τι της συμβαίνει. Κι αυτήν ακριβώς την κρίσιμη στιγμή των έντονων ερωτημάτων της, όπου κάποιος θ’ ανέμενε να τα παρατήσει, η μικρή Μαίρη υλοποιεί ένα μεγάλο και φωτεινό ταξίδι ζωής. Σε όλη της την πορεία προσπαθεί απλά να δομήσει τη δικιά της αλήθεια, την παιδική της αλήθεια ώστε να κατανοήσει αυτό που της συμβαίνει σε σχέση με το Λευκό της Μπιζέλι. Αποδέχεται σε κάθε της βήμα τη μεγάλη πρόκληση και πρόσκληση της ζωής.

Τι προσφέρει αυτό το βιβλίο στον αναγνώστη, βιβλιόφιλο ή βιβλιοφάγο;
Δ.Σ.: Το μήνυμα της ιστορίας είναι η ίδια η ζωή, η θέληση να αντιμετωπίσουμε ό,τι μας φαίνεται διαφορετικό, ό,τι μπορεί να μας φοβίζει επειδή απλά δεν το έχουμε γνωρίσει ακόμα. Το μήνυμα είναι το ταξίδι, η περιπλάνηση προς στο εκάστοτε «Λευκό Μπιζέλι» μας. Ένα ταξίδι που οφείλουμε στον εαυτό μας να το περάσει όσο γίνεται πιο ανώδυνα μα ταυτόχρονα αντλώντας τις αντίστοιχες διδαχές. Να εξελιχθούμε και να εφοδιαστούμε με γνώσεις, αρετές, αξίες… Συνοδοιπόροι πολύτιμοι για μια ζωή. Γιατί στο τέλος μένει μονάχα η γνώση κι η κατανόηση. Η σοφία και η αγάπη.

Ποια είναι η μεγαλύτερη αγωνία σας;
Δ.Σ.: Να προφθάσω να ζήσω!

Φοβάστε...
Δ.Σ.: …τον πόνο της ανθρωπότητας και τον πόλεμο.

Αγαπάτε...
Δ.Σ.: …τη ζωή και τους ανθρώπους!

Ελπίζετε...
Δ.Σ.: …πως θα προλάβω να υλοποιήσω όλα μου τα όνειρα και να γράψω όλες τις ιστορίες της καρδιάς μου.

Θέλετε...
Δ.Σ.: …να ταξιδέψω σ’ όλη τη Γη.

Ποιοι αναγνώστες θα λατρέψουν αυτό το βιβλίο;
Δ.Σ.: Μικροί και μεγάλοι που αγαπούν τις φανταστικές περιπλανήσεις και κοιτούν πίσω από τις λέξεις. Όσοι θέλουν να εξελίσσονται και να μαθαίνουν. Όσοι αντιμετωπίζουν προκλήσεις στη ζωή μα και όσοι αντιμετωπίζουν την ίδια τη ζωή ως μια πρόκληση.

Γιατί πρέπει να το διαβάσουμε;
Δ.Σ.: Για να μυηθείτε στον κόσμο της Μαίρης και να γίνετε συνοδοιπόροι της ανακαλύπτοντας το δικό σας φως και τη δικιά σας αλήθεια!

Γιατί δεν πρέπει;
Δ.Σ.: Κανένα "δεν" όταν πρόκειται για βιβλία!

Που/πως μπορούμε να βρούμε το βιβλίο σας;
Δ.Σ.: Σ’ επιλεγμένα βιβλιοπωλεία στην Κύπρο (Λευκωσία, Λεμεσός, Λάρνακα, Πάφος) και στην Ελλάδα (Αθήνα, Κρήτη). Για περισσότερες πληροφορίες στη σελίδα του βιβλίου στο facebook: Η Μαίρη και το Λευκό Μπιζέλι.

Που μπορούμε να βρούμε εσάς;
Δ.Σ.: Δεξιά κι αριστερά στην Κύπρο. Ηλεκτρονικά: mairileukompizeli@gmail.com

Ποιο χρώμα του ταιριάζει;
Δ.Σ.: Το κίτρινο και το χρυσό του ήλιου.

Ποια μουσική;
Δ.Σ.: Οδός ονείρων του Μάνου Χατζηδάκι και Το αστέρι και η ευχή της Ευανθίας Ρεμπούτσικα.

Ποιο άρωμα;
Δ.Σ.: Τριαντάφυλλο και γιασεμί.

Ποιο συναίσθημα;
Δ.Σ.: Η αγάπη!

Αν δεν ήταν βιβλίο, τι θα μπορούσε να είναι;
Δ.Σ.: Κινούμενο σχέδιο ή θεατρική παράσταση με παιδιά-ηθοποιούς.

Αν δεν ήσασταν συγγραφέας τι θα μπορούσατε να είστε;
Δ.Σ.: Ζωγράφος, μουσικός, ηθοποιός, σκηνοθέτης, αρχιτέκτονας…

Ποιον συγγραφέα διαβάζετε ανελλιπώς;
Δ.Σ.: Αρκετούς. Κύπριους, Έλληνες και ξένους. Παλαιότερους και νεότερους.

Σας έχει επηρεάσει άλλος συγγραφέας στον τρόπο που γράφετε ή σκέφτεστε ή ζείτε; Ποιος/ποιο βιβλίο;
Δ.Σ.: Όλοι οι συγγραφείς έχουν να προσθέσουν το λιθαράκι τους στον τρόπο που γράφω, σκέφτομαι και ζω. Η Ασκητική του Καζαντζάκη με τα υπερβατικά της νοήματα με συνεπαίρνει κάθε φορά που τη διαβάζω. Αγαπώ τον Μικρό Πρίγκιπα του Αντουάν ντε Σαιντ-Εξυπερύ.

Οι ήρωές σας μπορούν να σας κατευθύνουν ή εσείς και μόνο ορίζετε τη συνέχεια και τις τύχες τους;
Δ.Σ.: Και τα δυο μπορεί να συμβούν. Καμιά φορά "τσακώνομαι" γι’ αυτό μαζί τους. Πάντα νικάνε αυτοί στο τέλος...

Τι χρειάζεται κάποιος για να γράψει; Φαντασία ή εμπειρία;
Δ.Σ.: Και τα δυο είναι απαραίτητα. Η φαντασία εκτοξεύεται μέσα από την εμπειρία. Χρειάζεται επίσης τεχνική, αφοσίωση, υπομονή, επιμονή και πειθαρχία.

Τι καθορίζει την επιτυχία σε ένα βιβλίο;
Δ.Σ.: Ο τρόπος με τον οποίο οι ιστορίες φθάνουν στις καρδιές των αναγνωστών κι ενεργοποιούν το μυαλό τους. Το πώς οι ιστορίες και οι ήρωές τούς ακολουθούν μέρες ή και μήνες μετά στη ζωή τους.

Τι την αποτυχία;
Δ.Σ.: Να μην υπάρξει το δέσιμο του αναγνώστη με την ιστορία και τους ήρωες.

Η βιβλιοφαγία είναι/μπορεί να γίνει κατάχρηση;
Δ.Σ.: Θεωρώ πως όχι. Εξάρτηση πάντως ναι!

Ποιον τίτλο βάζετε στο βιβλίο της ζωής σας;
Δ.Σ.: Αγάπη, φως, δημιουργία.
Ήταν το ερωτηματολόγιο Ριντ Φερστ για τα νέα βιβλία.
Ή αλλιώς, όχι μόνο το ερωτηματολόγιο του Προυστ.
Αν σας άρεσε, δείτε περισσότερες απαντήσεις επιλέγοντας την ετικέτα Ριντ Φερστ
Αν είστε συγγραφέας και θέλετε να απαντήσετε στο ερωτηματολόγιο ακολουθείστε τον σύνδεσμο

Για το βιβλίο...
Μια ιδιαίτερη ιστορία για τη δύναμη και την αγάπη της καρδιάς, δοσμένη μ' ευαισθησία μέσα από φαντασία, θετικότητα, συμβολισμούς και χιούμορ υπό τη ‘θεραπευτική συνοδεία’ των φωτεινών χρωμάτων της εικονογράφησης της εικαστικού Δρος Στέλλας Καραγιώργη, η οποία διαποτίζεται με σύμβολα και φιγούρες από κυπριακά αρχαϊκά αγγεία. Η ιστορία απευθύνεται σε μικρούς (8-15 ετών) και μεγάλους που αντιμετωπίζουν μια οποιαδήποτε πρόκληση στη ζωή τους μα και σε όσους η ίδια η ζωή αποτελεί μια πρόκληση. Το Λευκό Μπιζέλι αποτελεί σύμβολο για ο,τιδήποτε άσχημο, δύσκολο, διαφορετικό και άγνωστο αντιμετωπίζουμε στη ζωή μας.
- Γιατί;
- Γιατί έτσι. Γιατί "κι αυτό θα περάσει". Και τ’ οφείλουμε στον εαυτό μας να το περάσει όσο γίνεται πιο ανώδυνα μα ταυτόχρονα αντλώντας τις αντίστοιχες διδαχές. Να εξελιχθούμε και να εφοδιαστούμε με γνώσεις, αρετές, αξίες… Συνοδοιπόροι πολύτιμοι για μια ζωή.
Γιατί στο τέλος μένει μονάχα η γνώση κι η κατανόηση. Κι η σοφία.
Ναι, κι η Αγάπη.

Το βιβλίο απευθύνεται σε παιδιά από 8-9 ετών μέχρι 15 και αποτελεί αυτοέκδοση με τη μερική, συμβολική επιχορήγηση του Προγράμματος Πρωτοβουλίες Νέων του Οργανισμού Νεολαίας Κύπρου.
Είναι εγκεκριμένο από το Υπουργείο Παιδείας και Πολιτισμού.

Κερδίστε το!
Η Δήμητρα Σωκράτους προσφέρει ένα υπογεγραμμένο αντίτυπο του βιβλίου της σε έναν τυχερό αναγνώστη. Για να συμμετέχετε στην κλήρωση αλλά και για να στείλετε το μήνυμά σας στην ίδια κλικάρετε το παρακάτω k και συμπληρώστε τη φόρμα. Παρακαλώ, σημειώστε τα ακόλουθα:
Διαβάστε τους όρους και άλλες σχετικές πληροφορίες για τις κληρώσεις, τα δώρα και τους τυχερούς εδώ. Η κλήρωση έχει προγραμματισθεί για τις 20 Οκτωβρίου 2016 και το βιβλίο θα αποσταλεί/παραδοθεί στον τυχερό από την Δήμητρα Σωκράτους.
k
Καλή τύχη!

Keep reading γιατί... τα καλύτερα σάς τα άφησα για το τέλος. Γνωρίστε την Δήμητρα Σωκράτους, δείτε τί γράφει για το βιβλίο της απαντώντας την πρό(σ)κληση του Πλοκόλεξου αλλά και τί είπαν εκείνοι που το διάβασαν.

Ο φίλος

Γράφει η Λένα Μαυρουδή Μούλιου
Τελικά αν κάτι αξίζει στη ζωή είναι Η ΦΙΛΙΑ.
Σε προσωπικό επίπεδο μπορεί να έχω πληγωθεί να έχω "πεθάνει" πολλές φορές από την συμπεριφορά φίλων μου, όμως το φταίξιμο ίσως να ήταν και των δύο πλευρών.
Το συναίσθημα τού να μπορείς να ανοίγεις την καρδιά σου και να λες στον φίλο σου αυτά που ούτε στο ίδιο σου το παιδί δεν εκμυστηρεύεσαι είναι ασύγκριτο. Και φυσικά, όχι μόνον να λες αλλά να ξέρεις και να ΑΚΟΥΣ. Είναι σαν να κάθεται ο ίδιος σου ο εαυτός απέναντί σου. Του λες τα πάντα. Αδειάζεις ευχάριστα και ανακουφιστικά την ψυχή σου απ’ όλα όσα τη βασανίζουν. Αν μάλιστα έχει και την ικανότητα, την δυνατότητα, να δίνει και λύσεις, ε, τότε πράγματι έχεις βρει τον άνθρωπό σου. Είναι κοντολογίς ο ψυχολόγος σου.

Πόση αλήθεια αντέχεις;

…δεν περίμενα ποτέ να βρω μαζεμένες τόσες ωμές αλήθειες σε ένα και μόνο βιβλίο. Ένα βιβλίο, που δύσκολα μπορώ να πιστέψω πως πρόκειται για μυθιστόρημα...

Από τις πρώτες ακόμη σελίδες γινόμαστε κοινωνοί των συναισθημάτων του εννιάχρονου Γκαζά. Ενός ορφανού από μάνα παιδιού, που κουβαλά στην ψυχή του τα αμαρτήματα του πατέρα του Αχάντ, του παράνομου διακινητή μεταναστών που κάποτε μάλιστα για να επιζήσει ο ίδιος, χρειάστηκε να θυσιάσει τη ζωή ενός άτυχου γέρου.

«Αν ο πατέρας μου δεν ήταν δολοφόνος, ποτέ δεν θα γινόμουν εννιά χρονών, να κάθομαι μαζί του στο ίδιο τραπέζι…»[1] μονολογεί με ενοχές ο Γκαζά για έναν πατέρα που μισούσε και αγαπούσε συγχρόνως, κάνοντας τον συχνά να αναρωτιέται: «Πώς ήταν δυνατόν να μισείς τόσο πολύ έναν άνθρωπο και συνάμα να θέλεις τόσο πολύ να σου δίνει σημασία;»[2]

Κι όλα αυτά διαδραματίζονται στην Τουρκία του σήμερα, εκεί όπου η παράνομη προώθηση μεταναστών ανθεί και δεν έχει καμία απολύτως διαφορά με το εμπόριο των κοινών, άψυχων πραγμάτων.

Ο Γκαζά γίνεται κομμάτι αυτής της «επιχείρησης» με την καρδιά του να αδειάζει χρόνο με το χρόνο από τα συμπονετικά, ανθρώπινα συναισθήματα και να τα αντικαθιστά με την δική του, διαστρεβλωμένη προσωπική αλήθεια. Σύντομα υιοθετεί την άποψη πώς «Το πρώτο εργαλείο που χρησιμοποίησε ο άνθρωπος ήταν ένας άλλος άνθρωπος»[3], δικαιολογώντας έτσι τον εαυτό του ότι «δεν ήξερα ότι συνεχίζαμε την παράδοση ενός τόσο παλιού επαγγέλματος»[4]

Το «εμπόρευμά» τους προερχόταν από χώρες όπως το Ιράν, το Ιράκ και τη Συρία, με απώτερο σκοπό να προωθήσουν όλους αυτούς τους ανθρώπους προς την Ελλάδα. Μεταφερόταν σε αυτούς με τις νταλίκες του Αρούζ, κρύβοντάς τους μετέπειτα σε μια δική τους, ιδιότυπη κρυψώνα-κατάλυμα που δημιούργησε ο πατέρας του Αχάντ στο Κάνταλι, στην «Οδό Σκόνης». Παρέμεναν εκεί κάποιες μέρες μέχρι να δημιουργηθούν οι κατάλληλες συνθήκες ώστε να τους φυγαδεύσουν στην Μεσόγειο, όμως στο ενδιάμεσο η διαβίωση τους έστεκε δύσκολη και απάνθρωπη.

«Φέρε τους ανθρώπους σε κατάσταση απελπισίας και θα φτιάξουν πυραύλους με τα σωθικά τους»[5] συνειδητοποιεί ο μικρός Γκαζά που τους επιβλέπει φροντίζοντας τις προσωπικές τους ανάγκες σίτισης και καθαριότητας.

Στη διαδρομή της μεταμόρφωσης αυτού του παιδιού σε ένα ανθρωπόμορφο κτήνος, ανταποδίδει στους συνανθρώπους του δίχως ίχνος ενοχής τη βία, τον πόνο και την εκδικητικότητα που και ο ίδιος έχει εισπράξει.

Η σπίθα των απάνθρωπων πράξεων του ξεκινά με τρόπο οξύμωρο: Με την αγάπη που τρέφει σε μια μαυρομάλλα μετανάστρια. Έπειτα από την αρχική της άρνηση, το αίσθημά του αυτό μεταμορφώνεται αμέσως σε τιμωρία για όλες τις υπόλοιπες ψυχές που υπάρχουν μαζί της στην κρυψώνα, μέχρι η ίδια να ενδώσει στις πρώιμες και ανεξερεύνητες για την ηλικία του, ερωτικές του ορέξεις.

Τελικά καταφέρνει τους σκοπούς του υποβάλλοντας το σύνολο των μεταναστών σε προσωπικά μαρτύρια, κάνοντάς τον ν’ αναρωτιέται στο τέλος στον εαυτό του μα και να αυτοεπιβεβαιώνεται ειρωνικά: «Καλά, μπορεί να βγει ένα τέρας από έναν δειλό; Και βέβαια! Μάλιστα, καταπώς φαίνεται, τέρατα γίνονταν μόνο οι δειλοί. Και η ζωντανή απόδειξη ήμουν εγώ»[6]

Ωστόσο η δειλία του αυτή, ο φόβος και η ανάγκη να μεταδώσει τη μοναξιά και τις πληγές της ψυχής του στους γύρω του, είχαν τη ρίζα τους και στις πράξεις των άλλων. Εν προκειμένου, πριν θελήσει να εκβιάσει αυτή την όμορφη μετανάστρια για να του δοθεί ερωτικά, είχε πέσει και ο ίδιος θύμα βιασμού…

Στα δεκατέσσερά του βλέπει τον πόνο των γύρω του σαν ένα παιχνίδι. «Και όλα αυτά με έκαναν ακόμη πιο τρομακτικό»[7], παραδέχεται. «Ότι είχε απομείνει δεν ήταν παρά τα μάτια μου που κοιτούσαν γύρω τους σαν ένα ζευγάρι σφαίρες»[8]

Και δεν έχουν τελειωμό οι περιγραφές αυτής της ζωής που διαδραματίζεται στη δίνη μιας τραγικής πραγματικότητας. Ο Γκαζά ασπάζεται σιγά – σιγά μια άδικη αλήθεια: «Ο άνθρωπος χρειάζεται λίγο χρόνο για να συνηθίσει τον κόσμο στον οποίο γεννήθηκε, αλλά και τον εαυτό του»[9], αδιαφορώντας έτσι για το γεγονός πως ότι γινόμαστε αφορά τόσο τις δικές μας αποφάσεις όσο και την ικανότητα μας να κρίνουμε το καλό ή κακό που μας περιβάλει. Ο εαυτός μας δεν είναι εκεί να μας περιμένει. Εμείς τον δημιουργούμε.

Κι αυτή η παράνοια τον ακολουθεί σε κάθε του βήμα, μεταμορφώνοντάς τον σταδιακά από θύμα σε θύτη. Ο πρωταγωνιστής μας σύντομα δημιουργεί τον δικό του κόσμο στην κρυψώνα της οδού Σκόνης και φέρεται στους έγκλειστους ως θεός. Παρακολουθεί με τις κάμερες τους μετανάστες, τους υποβάλει σε εξαντλητικές δοκιμασίες και κατηγοριοποιεί ηλεκτρονικά τις συμπεριφορές τους, θυμίζοντας έτσι έναν νέο δόκτορα Μένγκελε.[10]

Όσα συμβαίνουν τον γεμίζουν με δίψα για περισσότερη εξουσία πάνω τους, γιατί «Όταν μοναδική επιθυμία του ανθρώπου είναι να πάει από το ένα σημείο στο άλλο, με όποιο τίμημα κι αν υπάρχει, τότε καταρρέουν όλες οι θεωρίες, ψυχολογικές και κοινωνικές»[11]

Αρκεί ωστόσο μια στιγμή, μία εκδήλωση ανθρώπινης, ειλικρινούς αγάπης και φιλίας, για να κάνει αυτό το «τέρας» να προχωρήσει στην αυτοκριτική του και να αποζητήσει την προσωπική του κάθαρση.

Κι αυτό συμβαίνει αργά και μεθοδικά και στην περίπτωση του Γκαζά.

Στις σελίδες του «Κι άλλο» που ακολουθούν, παρακολουθούμε την μεταστροφή του ήρωα μας και την διαπίστωση του πως οι θρησκευτικές και πολιτικές διαφορές των κρατών, έχουν ως αποτέλεσμα να καταστήσουν την ανθρώπινη οντότητα υποχείριο του πιο «δυνατού».

Που -παρερμηνευμένα, με τρόπο εγωιστικό- πιο δυνατός σ’ αυτή την περίπτωση μπορεί να είναι η μολυσμένη ψυχή ενός παιδιού που αποζητά το μερίδιο του στο να απολαμβάνει τον τρόμο που σκορπά στους άλλους. Ή στον αντίποδα, δυνατός μπορεί να είναι ένας άνθρωπος που ξεπερνά τον εαυτό του και αναγεννιέται μετανιώνοντας ειλικρινά για τις αποτρόπαιες πράξεις του.

Κι αυτό το ταξίδι συνεχίζει με την πορεία του Γκαζά προς την εξιλέωση και την προσωπική κάθαρση μέσω της αυτοτιμωρίας. Ένα ταξίδι διδακτικό που δύσκολα ξεχωρίζει ακόμη κι ο πρωταγωνιστής μας μέσα του εάν αφορά την αναζήτηση της ζωής ή του θανάτου για να πληρώσει το τίμημα που του αναλογεί.

Μια απάντηση που σε προσμένει εκεί, στην στερνή σελίδα για να την συναντήσεις…
Κλικ για περισσότερα του Θεόφιλου
Το βιβλίο του Χακάν Γκιουντάι κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Ωκεανίδα
Δείτε το!
Στο οπισθόφυλλο γράφει...
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...









ΚΕΡΔΙΣΤΕ ΔΩΡΑ - Κλικ σε εκείνο/-α που θέλετε για πληροφορίες και συμμετοχές
Ελένη ΤσαγκάΘάνος ΚαριάςΒάσια ΑκαρέπηΕλένη ΔαφνίδηΆνα ΖάχαρηΈφη Καγξίδου και Λίνα ΣπεντζάρηΝανά Μπροδήμα
Θεόδωρος ΠάλλαςΑνθούσα ΚορτσίνογλουΝεκτάριος ΚαλογήρουΒασίλης ΚουτσιαρήςΜαρία ΣτρίγκουΒαγγέλης ΠαπαδόπουλοςΕντμόντ-Ανδρέας Σαλβάρης
Τζίνα ΨάρρηΓιάννης ΞανθούληςΔήμητρα ΣωκράτουςΣμαραγδή ΜητροπούλουKimberley FreemanΑναστασία Κορινθίου και Δικαία ΜαραβέλιαΖανέτα Κουτσάκη
Κατερίνα ΣωπύληΜαρία ΓαβριελάτουΗλίας Λ. Παπαμόσχος