Σε μακρυνό ορίζοντα

Μπλε δεν είναι μόνο ο ουρανός ή το νερό. Μπλε είναι και τα σώματα που φαίνονται σε πολύ μεγάλες αποστάσεις λόγω του φαινομένου της ατμοσφαιρικής προοπτικής ενώ ο εικαστικός Κώστας Σπυριούνης έχει δηλώσει ότι ζωγραφική είναι αυτό που βλέπει ο ζωγράφος, όταν κλείνει τα μάτια.
Αρκεί να μισοκλείσει κανείς τα μάτια και να κοιτάξει τον κόσμο μέσα από το λιγοστό φως που φτάνει στο οπτικό του νεύρο και αμέσως θα δει την απλούστευση των χρωμάτων -κάποια εξαφανίζονται εντελώς- και των αποχρώσεων. Στις πιο σκοτεινές προσπάθειες, το περιβάλλον γίνεται μονοχρωματικό με κυρίαρχη την ασπρόμαυρη εκδοχή του, οι φόρμες λιτές, οι πληροφορίες λιγοστές, οι εικόνες θολές... και τότε, ο άνθρωπος «συμπληρώνει» με το μυαλό ό,τι του λείπει: χρώματα, λεπτομέρειες...

Ο Γιώργος Περισανίδης και το Παζλ

Τον σχεδόν έρωτα τον συναντάμε σε έναν αστικό μύθο.
Όταν γεννιέται ο έρωτας είναι μέσα σε μια φωτογραφία.

Πέρα από τον έρωτα είμαστε μέσα σε μια ταινία.
Ανεκπλήρωτος έρωτας μέσα σε ένα βιβλίο.
Ζούμε τον έρωτα με έναν πίνακα ζωγραφικής και τον θάνατο του με ένα τραγούδι .
Λήθη του έρωτα μέσα σε μια ιστοσελίδα.[1]
Το μυθιστόρημα του Γιώργου Περισανίδη, Το παζλ, κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Συμπαντικές διαδρομές.

Στην περίληψη γράφει μεταξύ άλλων:
Αν ψάχνεις για ένα βιβλίο που μετά από μια δύσκολη μέρα στη δουλειά θα σε ξεκουράσει και θα σε χαλαρώσει, τότε το Παζλ δεν είναι αυτό που γυρεύεις.
Αν ψάχνεις για μια ιστορία με έστω μια κλασική δομή που έχει αρχή-μέση-τέλος και έναν πρωταγωνιστή-ήρωα, τότε το Παζλ δεν είναι αυτό που γυρεύεις.
Αν όμως θες να διαβάσεις ένα μυθιστόρημα που δεν υπακούει τους κλασσικούς κανόνες της αφήγησης, ένα μυθιστόρημα που ίσως κρύβεται μέσα σε 7 φαινομενικά αυτόνομα διηγήματα και που ένας ακόμα πιο προσεκτικός αναγνώστης ίσως το εντοπίσει και μέσα σε 3 διαφορετικά βιβλία τότε το Παζλ γράφτηκε για σένα!

Τι είναι το Παζλ;

Από πότε;

Γράφει η Εβίτα Καφούρου

Έλεγες τα βράδια φυλακές,
Τις χαρές του χθες δεσμώτες,
Και εγώ κοντά σου έτρεμα…

Αλλάζουμε…
Μια αμείλικτη συνωμοσία σιωπής,
Και μια άρνηση παραδοχής της αλήθειας μας,
Μας κρατά δυνατούς στο μετέωρο…

Ξεστράτισαν πάλι οι καημοί,
Να αποδράσουν ζητούν από το άδικο,
Κι’ αλλόφρονα αλαλάζουν για κάποια νίκη…

Μα ποια νίκη;
Από πότε ο προδότης χρόνος
Έμαθε από ζύγι και δίκαιο;
Πώς μπορεί τις ανάγκες μας να νιώσει,
Και την τρεμάμενη φωτιά της ελπίδας
Να κρατήσει ζωντανή;
Πλάνη είναι μην τον πιστεύεις…
Χρόνος αδάμαστος…

Από πότε το αδοκίμαστο όνειρο,
Φτερά καταθέτει στα όρια,
Χάνει την φόρα την αλλοτινή για το αδύνατο
Και ακούει σαν μαθητούδι λογικές
Να του αναφωνούν ησυχία;
Ανάγκη είναι μην αποφεύγεις,

Της καρδιάς το παράταιρο…

🍃

Copyright © Εβίτα Καφούρου All rights reserved, 2018
Ο πίνακας που συνοδεύει το έργο είναι δημιουργία της Ελισάβετ Πατσικάκη

Η ποιητική συλλογή της Εβίτας Καφούρου, «Μοιάζουν οι άνθρωποι», ξεκίνησε εδώ.
Και συνεχίζεται...

Της ίδιας:

Οι αρχάριες

Κρατώντας το βιβλίο της Μαρίας Πάλλα στα χέρια σου, καταλαβαίνεις πως πρόκειται για μια προσεγμένη έκδοση, με ένα ιδιαίτερα καλαίσθητο και αφαιρετικό εξώφυλλο που ο τίτλος του μου έφερε κατευθείαν στο μυαλό το βιβλίο «Αρχάριοι» του Ρέιμοντ Κάρβερ.
Η λέξη «αρχάριος» είτε στην αρσενική, είτε στη θηλυκή εκδοχή της, που έχει επιλέξει η Πάλλα, κρύβει μια μοναδική δυναμική, αφού το βάρος της απειρίας και το ξεκίνημα σε κάτι νέο συνυπάρχουν μαζί αρμονικά. Ένα βιβλίο που το διακρίνει μια αόριστη μελαγχολία, φέρνοντας στον νου μας τη μελαγχολία που προκαλεί η εποχή μας, αλλά και τα λάθη της ανθρώπινης φύσης γενικότερα.

Εθελόντριες ώρες

Η ψυχή μου είναι διάστικτη από λέξεις.

Κι ακούγεται σαν παραδοχή. Σαν επιβεβαίωση γι' αυτό που ήδη γνωρίζει για εκείνη. Γιατί, πώς αλλιώς, θα γινόταν να δημιουργήσει κανείς ποίηση, αν όχι γεμίζοντας πρώτα ο ίδιος!
Η Νάγια Κωστοπούλου παρουσιάζει μια συλλογή έργων της πλημμυρισμένη από ποίηση, με αναφορές στην ποίηση, με κίνητρο την ποίηση -τη δική της ή και άλλων- και με κέντρο την ποίηση. Και θα αποδεχτεί πολλά πράγματα γράφοντας, όπως ότι οι πραγματικές έννοιες δεν κρύβονται στις λέξεις· αφού, πράγματι, βρίσκονται σε ό,τι αντλείται ή προκύπτει από τους συνδυασμούς τους.

Αν ήσουν εδώ

Βιβλίο αισθηματο-κοινωνικό με όμορφη αφηγηματικότητα που σου τραβά το ενδιαφέρον από την πρώτη σελίδα ενώ, πολύ σύντομα, εξάπτει την προσοχή σου. Η Γωγώ Ψαχούλια συνέθεσε ένα μυθιστόρημα προσώπων και γεγονότων δημιουργώντας μια ιστορία που τα έχει όλα.
Εντάξει, καμία ιστορία δε τα έχει όλα, όμως ετούτη εδώ περιλαμβάνει: μυστικά, εκπλήξεις, απρόοπτα, εγκλήματα, ιστορίες αγάπης, ιστορίες μίσους, μεγάλα πάθη, μεγάλες φιλίες, μεγάλους έρωτες... φανταστική πλοκή, υπέροχη δομή, εξαίσια -μη πω ευφυέστατη- σύνδεση ηρώων και ιστοριών, ωραία ροή, κ.ά. Στο τέλος έμεινα ενθουσιασμένη από το σύνολο -ομολογώ ότι δε περίμενα να ενθουσιαστώ τόσο-, περισσότερο επειδή από το πρώτο κεφάλαιο υπόσχεται μια καλή ιστορία με αποκαλύψεις κι ανατροπές και ανταποκρίνεται άψογα ως την τελευταία αράδα.

ΚΕΡΔΙΣΤΕ ΔΩΡΑ - Κλικ σε εκείνο/-α που θέλετε για πληροφορίες και συμμετοχές
Τζίνα ΨάρρηΙωάννης ΠαπουτσάκηςΔημήτρης ΒαγενάςΜαρία ΙορδανίδουΕλένη ΓαληνούΓιώργος ΓιαντάςΔήμητρα Παπαναστασοπούλου
Ντίνος ΠετράκηςΆννη ΠαπαθεοδώρουΙωάννα ΔιαμαντοπούλουΖωρζ ΣαρήΣπυριδούλα ΣπυριδοπούλουΛουκάς ΚατσώνηςΒιβή Κοψιδά-Βρεττού
Πρόδρομος DoeΘάνος ΚονδύληςΜαρία ΠάλλαΜιχάλης Κατσιμπάρδης
Εύη ΨάλτηΓωγώ ΨαχούλιαΜαρία Στρίγκου