ΚΕΡΔΙΣΤΕ: Μυθιστορήματα: Οι γρίφοι του θανάτου * Τζεμίλα Άγια * Η γριά βαλίτσα * Το 8ο αμάρτημα * Μέτσενγκερσταϊν * Το αίνιγμα της κερασόπιτας * Πρόσωπα * Αγάπες δίχως σύνορα

Ο Τάσος Αγγελίδης Γκέντζος για το Μη μου λες το γιατί

Το φως της προσωπικής συνείδησης... μπορεί να σε αναγκάσει να γράψεις τις σκέψεις και τα συναισθήματά σου σε ένα κομμάτι χαρτί; Μπορεί! Το πιστεύω... πως μπορεί! Συγγραφέας όμως γίνεσαι κι όταν η συνείδησή σου προσπαθεί με πείσμα να σταθεί ανέπαφη και ατόφια... ίσως από το βροχόνερο του φθινοπώρου ή το χαλάζι της άνοιξης, τη στιγμή εκείνη που κλυδωνίζεται το εσωτερικό και το εξωτερικό σου σύμπαν! Η συνείδησή σου αναζητά εναγωνίως συνοδοιπόρους! Γιατί γράφουμε; Γιατί να γράψουμε ένα μυθιστόρημα με άλλα δέκα άτομα;
“Μη μου λες το γιατί” ο τίτλος του συλλογικού μυθιστορήματος που επιμελήθηκα, του μυθιστορήματος που κυκλοφόρησε πρόσφατα από τις Εκδόσεις Δωδώνη, του βιβλίου που αρχίσαμε να γράφουμε στο Τμήμα Δημιουργικής Γραφής της ΧΑΝΘ -μαζί με τους Μάνο Αργυριάδη, Άρτεμη Ευθυμιάδου, Λένα Ζαϊμη, Μάγδα Ιωαννίδου, Βιργινία Καλλιδοπούλου, Κατερίνα Λαζίδου, Χρυσούλα Μελισσά-Χαλικιοπούλου, Αθηνά Παπαδοπούλου, Αρσινόη Πασχαλίδου και Μαρία Συτμαλίδου– και τελείωσα το καλοκαίρι του 2016 στον Άγιο Λαυρέντιο του Πηλίου. Το αντέχει άραγε η ψυχή μας –ή μήπως... η καρδιά μας– να κάνει ένα βήμα πίσω, να συνεργαστεί, να ακούσει... και να προσπαθήσει να γράψει μαζί με άλλους; Το ταξίδι στο όνειρο θα είναι διαφορετικό, όταν ακούς τις φωνές των άλλων συνειδήσεων; Η ποθητή λύτρωση στο τέλος... θα είναι ντυμένη με άλλη φορεσιά, όταν σέβεσαι την αγωνία του “απέναντι”;
Ο άνθρωπος δοκιμάζει τις αντοχές του σε όλες τις φάσεις της ζωής του, ο άνθρωπος, αγαπητές και αγαπητοί, είναι ένας συλλέκτης εμπειριών. Έχει στις τσέπες του τα υλικά του καλού και του κακού, τα σχήματα του ωραίου και του άσχημου, τις φόρμες του σωστού και του λάθους... Κι όλα αυτά μπερδεύονται! Αλλάζουν χέρια! Κι ο άνθρωπος μέσα σε αυτό το πανηγύρι... χαμογελά κι αναζητά την κατάλληλη στιγμή για να δημιουργήσει, να αισθανθεί... Πήρα πολλά από τούτες τις στιγμές δημιουργίας! Σας ευχαριστώ και τους δέκα...[1]
Τάσος Αγγελίδης Γκέντζος

Το blues της ανεργίας

Το blues της ανεργίας δε χορεύεται, αλλά διαβάζεται και διαβάζεται με ιδιαίτερο ενδιαφέρον. Πώς μπορεί να χαρακτηριστεί όμως αυτό το αρκετά μεγάλο σε όγκο βιβλίο; Είναι ένα κοινωνικό μυθιστόρημα; Είναι ένα αυτοβιογραφικό ημερολόγιο; Μια ιστορική καταγραφή γεγονότων που στιγμάτισαν τη σύγχρονη Ελλάδα; Ή μήπως μια πολιτική πράξη;
Τελειώνοντας το βιβλίο του Παναγιώτη Βλάχου έμεινα με την αίσθηση πως είναι όλα αυτά μαζί, αλλά με έναν τρόπο μοναδικό, σχεδόν απροσδιόριστο. Οι μεταβάσεις δεν είναι πάντα ευδιάκριτες και αυτό το θεωρώ προτέρημα: συναντάς τον έρωτα που παλεύει να ζήσει -σε ορισμένα σημεία με μια έντονη λυρικότητα- και στις επόμενες δυο γραμμές έχεις την ανάλυση ενός πολιτικού πιστεύω, αποδοσμένη με ένταση και μια επιχειρηματολογία που αγγίζει το όριο της δοκιμιακής γραφής.

Η Δήμητρα Ιωάννου και Οι γιοι της γαλανής κυράς

Αρμενίζοντας κανείς στο όνειρο με τους Γιους της Γαλανής Κυράς και γνωρίζοντας την πολύκροτη οικογένεια Βονασέρα, ντύνεται στη στιγμή με το βαθύ μπλε του Αιγαίου, περπατά στα σοκάκια της Σύρου, της μεγάλης αρχόντισσας των Κυκλάδων, και βιώνει το αιώνιο ταξίδι της ψυχής που ακροβατεί ανάμεσα στο καθάριο φως που λυτρώνει και στις καταστροφικές αποφάσεις που σκοτεινιάζουν για πάντα την καρδιά του ανθρώπου. Τα καταιγιστικά συναισθήματα και οι έντονες διαδράσεις μεταξύ των πρωταγωνιστών αυτής της ιστορίας μαγεύουν αλλά και δοκιμάζουν έντονα τις αντοχές του αναγνώστη που συγκλονίζεται από τις εξελίξεις. Τα έντονα πάθη που κυριαρχούν ανακατεύονται στιγμές στιγμές με κάποια πιο ανάλαφρα, ενίοτε δε και κωμικά στοιχεία, για να επιτευχθεί έτσι η πολυπόθητη ισορροπία. Έτσι ο αναγνώστης καταλαβαίνει πως οι ήρωες ειδικότερα αλλά και ο άνθρωπος γενικότερα, παρότι δεν μπορεί να διαλέξει τις καταστάσεις που συμβαίνουν στη ζωή του, μπορεί εντούτοις να επιλέξει αν θα συστρατευτεί με το φως ή θα καταβυθιστεί στο σκοτάδι.[1]
Δήμητρα Ιωάννου

Όταν ο ήλιος πνιγόταν, ματώνοντας τη θάλασσα κι εκείνη ντυνόταν τα μενεξελιά της πέπλα, τότε λύνονταν τα μάγια της ημέρας και η γυναίκα δεν μπορούσε να κρατηθεί μακριά από τον άντρα της.
Ιρίδιζε το φως της νύχτας στην κάμαρη κι εκείνη πρόσεξε συγκλονισμένη τη φωτερή ασημένια γιρλάντα που στόλιζε μυστηριακά το περίγραμμα του σώματός του. Παρ’ ότι δεν πίστευε σε καμιά ανώτερη δύναμη, δεν μπόρεσε να μη σκεφτεί ότι τέτοιο φως ξεχύνουν γύρω τους μόνο οι θεοί.

Ο Άγγελος Πετρουλάκης και οι Ζωές στο κόκκινο

Πως σας ήρθε η ιδέα;
Α.Π.: Ζω στη Λάρισα. Στην πόλη μου πριν από χρόνια είχαν δημοσιοποιηθεί κάποια γεγονότα που αναστάτωσαν τη ζωή της καθημερινότητας και είχαν επιπτώσεις στη ζωή ανθρώπων που δεν είχαν καμιά «φιλοδοξία» για τούτο. Ήταν αυτά που έγιναν γνωστά στο πανελλήνιο ως «ροζ σκάνδαλα της Λάρισας».
Αυτά τα γεγονότα, πέρα από τον γαργαλιστικό τόνο που πρόσφεραν σε παρέες επιπόλαιων ανθρώπων, έκρυβαν και πόνο, και αδικίες, και διαπομπεύσεις, και αναλήθειες, και κακίες.
Τότε εργαζόμουν σε μια μεγάλη εφημερίδα, την «ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ» της Λάρισας, ως αρχισυντάκτης – διευθυντής του μηνιαίου περιοδικού της «ΘΕΣΣΑΛΙΚΕΣ ΕΠΙΛΟΓΕΣ». Πολλά από τα πρόσωπα που εμπλέκονταν ή είχαν κατηγορηθεί πως εμπλέκονταν, μου είχαν εμπιστευθεί τις πραγματικές διαστάσεις της υπόθεσης. Η αλήθεια ήταν μακριά απ’ αυτά που δηλητηρίαζαν τη ζωή της πόλης και κατέστρεφαν κάποιες ζωές.
Όταν καταλάγιασε η σκόνη και επειδή ένα κοινωνικό γεγονός έχει πολλές οπτικές και κρυφές πτυχές αποφάσισα να αποκαταστήσω την αλήθεια. Συνέθεσα έτσι το μυθιστόρημα «Κρυφοί έρωτες» (Εκδόσεις Σύγχρονοι ορίζοντες – Θεσσαλονίκη).
Όμως για την οικονομία της έκτασης άφησα έξω κάποια σημαντική συνέχεια. Ήταν αυτή που αποτέλεσε το θέμα για τις «Ζωές στο κόκκινο», όπου τα μοναδικά που δεν έχουν σχέση με την πραγματικότητα είναι τα ονόματα των προσώπων για να μην έχω ποινικό πρόβλημα (που είχα στο προηγούμενο βιβλίο).
Δεν μπορώ να γράφω με οδηγό τη φαντασία. Η ζωή είναι τόσο μεγάλη ώστε έχει άπειρα θέματα.

Που γράψατε το βιβλίο σας;
Α.Π.: Στη Λάρισα και συγκεκριμένα στο γραφείο μου στο περιοδικό «Θεσσαλικές επιλογές», που ήταν στην κυριολεξία σπίτι μου, αφού άνοιγα την πόρτα το πρωί στις 7 και την έκλεινα το βράδυ στις 12.

Πόσο χρόνο σας πήρε η συγγραφή;
Α.Π.: Το έγραψα στη διάρκεια ενός χρόνου. Όμως το άφησα να στεγνώσει στο συρτάρι μου κοντά στα τέσσερα χρόνια, παρακολουθώντας και τη ζωή των προσώπων, μια που εξελισσόταν. Δεν ήθελα τις υπερβολές, αντίθετα ήθελα ν’ απαλύνω κάποια που πονούσαν ιδιαίτερα.

Ψυχών διηγήσεις

Η γυναίκα με το ιδιαίτερο όνομα, η Ειρηάννα Γιαλιτάκη, υπογράφει την συλλογή, με τον απόλυτα ταιριαστό τίτλο, Ψυχών διηγήσεις. Πράγματι, πρόκειται για πεζοποιηματικά έργα, άνευ ρίμας ή κάποιας άλλης φόρμας, μέτρου ή ρυθμού, πλούσια σε εικόνες κι αισθήματα. Η Ειρηάννα γράφει περισσότερο αφηγηματικά παρά με εκείνη την απόλυτα φειδωλή κι ολιγόλογη "διάθεση" που προτάσσει η ποίηση, περιγράφει τα ανθρωποκεντρικά θέματά της ενσωματώνοντας ακόμα και διαλόγους.

«Αδιαφορώ για οτιδήποτε δεν με κάνει καλύτερο άνθρωπο», Χριστίνα Πομόνη

Τι εστί έρως;
Χ.Π.: Ανάσα και πόνος μαζί. Δεν μπορώ να το πω πιο απλά.

Πιστεύεις στα ζώδια;
Χ.Π.: Πότε ναι και πότε όχι. Βγάλε άκρη τώρα. 😊

Τι δώρο θα έκανες σε έναν εχθρό σου;
Χ.Π.: Τη συγχώρεση.

Έχεις κατοικίδιο;
Χ.Π.: Ναι, και την λατρεύω!! Είναι η πιο όμορφη σκυλίτσα στον κόσμο!!

Ποια είναι η αγαπημένη σου ομάδα;
Χ.Π.: Ο Ολυμπιακός. 💗

Καραμελάκια ή σοκολατάκια;
Χ.Π.: Σοκολάτα!

ΚΕΡΔΙΣΤΕ ΔΩΡΑ - Κλικ σε εκείνο/-α που θέλετε για πληροφορίες και συμμετοχές
Κωνσταντίνος ΙωακειμίδηςΑγγελίνα ΡωμανούΘανάσης ΛιακόπουλοςΦώτης ΣιμόπουλοςΜιχαήλ ΆνθηςΒασίλης ΤσικάραςΗλιάδα Γκανά
Ελίνα ΒαρβαγήρουΓεωργία Καραβέργου-ΓκριμούλαΛιλή ΓάτηΧάρης ΛιαντζίρηςΧρίστος ΒούζαςΛογοτεχνικές πένες 2016Αγγελική Μαρίνου
Τούλα ΜπαρνασάΣήφης ΖερβουδάκηςΒασίλης ΤσικάραςΓιώργος ΣακκάςΒάσια ΑκαρέπηΘεοφάνης ΠαναγιωτόπουλοςΑλεξάνδρα Μυλωνά