Ο ΠΑΠΠΟΥΣ ΕΧΕΙ ΠΙΕΣΗ



Το πιο ξεκαρδιστικό έργο της χρονιάς. Ασταμάτητο γέλιο μέχρι δακρύων. 
Κάπως έτσι θα πρέπει να έχουν γραφτεί όλες οι κριτικές του "Παππού". Όποιος τόλμησε να γράψει οτιδήποτε άλλο, λογικά μιλώντας, πρέπει να εξοριστεί από τη χώρα. Η Δήμητρα Παπαδοπούλου "ξαναγράφει" τον "Παππού" με οδηγό τα σύγχρονα δράματα και με την επιθυμία να ανεβάσει στη σκηνή τον Κώστα Βουτσά.

Όλες οι φωτογραφίες είναι από το πρόγραμμα της παράστασης.
Όταν έκλεισε η αυλαία ένιωσα ότι άργησα πάρα πολύ να πάω να δω αυτήν την παράσταση. Έπρεπε να το είχα κάνει εδώ και πολύ καιρό. Από την πρώτη εβδομάδα. Κι αν αυτό που κάθομαι και σου γράφω σού δημιουργεί την εντύπωση ότι δε λέει και πολλά, δηλαδή, τίποτα παραπάνω από την απλή διαπίστωση ότι δε πρέπει να χάνεις ή να αναβάλεις το γέλιο -όχι το γελοίο- κάνεις λάθος συνειρμό. Θα γελάσεις, βέβαια. Τόσο, που θα πιαστεί το στόμα σου. Τόσο, που θα πάθει αγκύλωση η μασέλα σου. Τόσο, που θα τρέχουν τα μάτια σου [οι κυρίες πάρτε το νεσεσέρ του μακιγιάζ μαζί αν έχετε σκοπό να συνεχίσετε τη βραδιά σας κι αλλού]. Τόσο, που θα παρακαλάς να σταθούν λίγο οι ηθοποιοί για να κάνεις διάλειμμα στο γέλιο! Τόσο, που για τρεις ώρες θα αφήσεις έξω και πίσω και αλλού και πέρα μακριά και θαμμένα όλα τα προβλήματα και την καθημερινότητα που κουβαλάς.
Όμως, η παράσταση δεν είναι μόνο γέλιο τύπου: "ελάτε να σας κάνουμε τα καλύτερα ανέκδοτα της χρονιάς". Όχι. Αυτό που πετυχαίνει η παράσταση είναι ότι θα σου περάσει μηνύματα που θα λατρέψεις. Θα σου πει πράγματα που -μπορεί να τα ξέρεις κι εσύ- τα έχεις ξεχάσει για λίγο ή αφήσει κάπου στο πίσω μέρος του μυαλού, κάπου θαμμένα, σκεπασμένα από τις πίκρες της ρουτίνας σου. 


Για το έργο; Χμ... Τρεις αδερφές με διαφορετικό τρόπο σκέψης, αντίληψης, ζωής, πορείας πρέπει να φροντίσουν τον παππού τους. Του το χρωστάνε του παππού. Εκείνος τις μεγάλωσε, ή τουλάχιστον τις βοήθησε να μεγαλώσουν μετά το χαμό των γονιών τους. Ο "αβοήθητος" παππούλης, έρμαιο στα χέρια τους και στην τρέλα-άνοια-παράνοια [;] του δικού του μυαλού. 
Όσο διαφορετικές είναι εκείνες μεταξύ τους άλλο τόσο είναι και οι άντρες που τις συντροφεύουν. Και, τότε αρχίζει το μπέρδεμα.
Μαζί με το μπέρδεμα, όμως, αρχίζουν και οι ήρωες να αλλάζουν, να αναθεωρούν, να βλέπουν αλλιώς, μέχρι που θα τα "δουν όλα". 
Αυτά και άλλα πολλά ζωντανεύουν στην σκηνή -με το ταλέντο και το μπρίο τους- οι: Ελισάβετ Κωνσταντινίδου, Κώστας Αποστολάκης, Θωμαΐς Ανδρούτσου, Σοφία Παυλίδου, Πέτρος Λαγούτης και στο ρόλο του παππού, ο Κώστας Βουτσάς.

Ο Wonder JLaw Wall [κατά κόσμον Δημήτρης Λουκάς] έφτιαξε με πολύ κέφι μερικά φωτομοντάζ για την παράσταση.


Η παράσταση πετυχαίνει τον τέλειο συνδυασμό. Απίστευτο γέλιο και όμορφα μηνύματα. Τρελές πλάκες αλλά με τα σωστά συνθήματα. 
Δε θα τολμήσω να σου μιλήσω για το "ΨΑΞΟΥ". Αφήνω την παράσταση να σου μιλάει για αυτό. Όμως, θα τολμήσω να σου δώσω μια μικρή γεύση από τη διακήρυξη του:

Το ΨΑΞΟΥ, μετά από πολύ ψάξιμο, κατέληξε ότι η κρίση
που βιώνουμε είναι στην ουσία, ηθική! Η πολιτική και 
η οικονομική κρίση είναι απλώς παρενέργειες.
Το ΨΑΞΟΥ τολμά να αντικαταστήσει τη λέξη σύντροφος
με τη λέξη συνάνθρωπος και προτείνει: 
Συνάνθρωποι, συναγωνιστές, υπάλληλοι, εργαζόμενοι στο δημόσιο
και στον ιδιωτικό τομέα, φορολογούμενοι και απολυμένοι,
όλοι μαζί ΕΝΩΜΕΝΟΙ πρέπει να αντιμετωπίσουμε
τη νέα πραγματικότητα, γιατί όσο μαλάκες κι αν είμαστε
οι Έλληνες, δεν παύουμε να είμαστε Έλληνες. Για να μας
ευχαριστούν μια μέρα τα παιδιά μας πρέπει όλοι μαζί, χωρίς
σημαίες, χωρίς κονκάρδες, χωρίς κομματικές διαφορές, χωρίς
δασκάλους, απατεώνες, να χτίσουμε τις καινούργιες αξίες.
Όχι άλλοι φοροί.
Όχι άλλη σιλικόνη.
Όχι στο ψέμα και τη διαφθορά.
Όχι άλλο σουφλέ στην τηλεόραση.
Όχι άλλη πίεση!

Ναι στην αλήθεια.
Ναι στην αλληλεγγύη.
Ναι στο χαβαλέ!


Θέλω να αναμεταδώσω -μόνο- μια μικρούλα φράση από την παράσταση:
Αυτό είναι η καριόλα.
Δε φοβάται να το κάνει.
Φοβάται να το πει.

2 σχόλια:

  1. Πρώτη φορά γέλασα τόσο πολύ!!! Μόνο που δεν κατουρήθηκα!!! Το σενάριο κι η σκηνοθεσία της Δήμητρας, σε συνδυασμό με τις απίστευτες εκφράσεις των ηθοποιών δε σε άφηναν σε χλωρό κλαρί και προτού ηρεμήσεις από το πρώτο κύμα γέλιου, σου χάριζαν "αλύπητα" το επόμενο...
    Μπορεί ο Κώστας Βουτσάς να μην είχε τόσο μεγάλο ρόλο, αλλά το χειροκρότημα που εισέπραξε ήταν το μεγαλύτερο!!! Η Ελισάβετ (που εγώ γνώριζα μόνο από το ρόλο της, ως Ζουμπουλία) έδωσε πραγματικά ρέστα με το συνεχές χαπάκωμα & το "αντράκι" της... Η Θωμαίς, που την έβλεπα πρώτη φορά, ήταν αυθεντικότατη, λες και ζούσε το ρόλο της! Η Σοφία ήταν γλυκύτατη και από κοντά, μου διέψευσε την εντύπωση της "ξιπασμένης" που έχει ο κόσμος γι'αυτήν. Ο Πέτρος κι ο Κώστας καθείς με το ρόλο του, προκάλεσαν το γέλιο αβίαστα. Στα "ΣΥΝ" της παράστασης, βάζω τον προβληματισμό που με κατέβαλλε από τα συνθήματα του κινήματος συντελεστών "Ψάξου". Μηνύματα πολιτικά περί αφύπνισης κι επανάστασης, που εγώ ως επαναστατημένο νιάτο, εγκρίνω & στηρίζω!!!
    Γενικά, ήταν μια παράσταση που τα'χε όλα, ευχαριστήθηκα πάρα πολύ και με χαρά την έβλεπα και δεύτερη φορά!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Καταπληκτική η ανάρτησή σου Τζένη... νιώθω ότι έχω δει την παράσταση αν εξαιρέσεις τα γέλια....

    ΑπάντησηΔιαγραφή


ΚΕΡΔΙΣΤΕ ΔΩΡΑ - Κλικ σε εκείνο/-α που θέλετε για πληροφορίες και συμμετοχές
Σάντυ Κυριακή ΗλιάδουΝατάσσα ΕξάρχουΣωτηρία ΙωαννίδουΚέλλυ ΚαϊμάκηΠαναγιώτης ΣταυρόπουλοςMo HayderΆννα Σελίδου
Γιάννης ΦιλιππίδηςΕυδοκία ΣταυρίδουΓιώργος ΙωαννίδηςPaullina SimonsΧρήστος ΧτιστόπουλοςΓεώργιος ΤζιτζικάκηςΘεόφιλος Γιαννόπουλος
Ασημίνα ΞηρογιάννηΝίκος ΚρίκαςΣοφία ΓουδετσίδουΜαριάνα ΝικολιδάκηΝάντια ΠαπαθανασοπούλουΓιώργος ΔάμτσιοςΓρηγόρης Τριγλίδης