Διαδικτυακό ανθολόγιο για μια κουκίδα-κουκκίδα

...και αναζητώ στο απέραντο του διαδικτύου κουκίδες.
Και κρατώ για τη δική μου σελίδα την μικρότερη όλων.

Η ποίηση, οι στίχοι, οι ιδέες, οι φωτογραφίες, τα βιντεάκια και ό,τι ακολουθεί έχει αντιγραφεί από τον ιστό έτσι όπως παρουσιάστηκε από τον εκδότη-δημιουργό του. Μη περιμένεις να βγει κάτι ενιαίο από το εγχείρημα ή μια συνοχή! Σκόρπιες ιδέες, μουσικές, στίχοι ή φωτογραφίες σε τυχαία σειρά. Η διεύθυνση της πηγής, μπορεί να σε οδηγήσει στους κόσμους όπου δημιουργήθηκαν οι κουκίδες-κουκκίδες της ανάρτησης.


Κουκκίδα...

Είναι κάποιες νύχτες που ο ποιητής κοιτάζει τον εαυτό του με θλίψη...
Είναι οι στιγμές που βλέπει αυτό που οι άλλοι αγνοούν...
Η ποίηση υποτίθεται ότι πρέπει να προέρχεται από το βάθος της ψυχής μας...
Να λειτουργεί σαν εργαλείο ανασκαφής και να φέρνει αυτά που βρίσκονται εκεί στην επιφάνεια...
Άλλα το μυαλό πάντα μιλάει πρώτο...
Πάντα σκέφτεται πρώτο...
Πάντα δικάζει πρώτο...
Και αυτή η πρωτιά κάνει τον έμμετρο λόγο να μοιαζει αστείος ...
Την αγάπη να είναι σκληρή...
Κάνει και την δική του ποίηση να μοιαζει άσχημη...
Και όχι μόνο...
Κάνει τους ήρωες να μην μπορούν να ανταποκριθούν στο βάρος του ονόματος τους...
Τις νεράιδες να μεταμορφώνονται σε γυναίκες βαμπίρ και τους προικισμένους μάγους σε κοινούς τσαρλατάνους...
Γεμίσαμε επιδιορθωμένες καρδιές, απόδειξη της άρνησης του μυαλού να υποταχθεί στην ψυχή μας...
Μερικές φόρες η μοίρα και το πεπρωμένο χρειάζεται να δουλέψουν μαζί...
Σαν μέλη μιας αρχαίας μαφίας οδηγούν με συνέπεια την τραγωδία στην κάθαρση...
Εκεινη την στιγμή, ο ποιητής γράφει τα πιο όμορφα ποιήματα του...
Και όμως η ποίηση δεν είναι μόνο αυτό...
Δεν είναι μόνο όμορφα λόγια βαλμένα έντεχνα στην σειρά...
Ένα λουλουδι που ανθίζει σε ένα αφιλόξενο τσιμεντένιο πεζοδρόμιο είναι μια από τις πιο υπέροχες μορφές ποίησης...
Η πιο όμορφη ανθρώπινη ποίηση βγαίνει μέσα από τον πόνο και τον μαρασμό...
Η ποίηση είναι η ψυχή του καθενός με λέξεις...
Ένα χαλάρωμα του νου...
Ήχοι και αισθήματα επάνω σε χαρτί...
Μέσα σε αυτό τον κόσμο που ερχόμαστε με κραυγές και φεύγουμε στην σιωπή...
Μέσα σε αυτό το σύμπαν που η ζωή μας είναι μια κουκκίδα ...
Η ποίηση είναι η γραμμή που μας ενώνει με το άπειρο...
 
Από: ianos-sonai.blogspot.gr
Damien Hirst (spot paintings)
Το μέλος Anima του ιστότοπου www.stixoi.info γράφει:

Κάθε βράδυ
κλείνεσαι σε μια μικρή κουκκίδα
με την αμφισημία της σιωπής
και την αμφιβολία της σκιάς
κι αρχίζεις υπομονετικά το μέτρημα
-- τριάντα τόσα αποσιωπητικά --
μέχρι ν' αποκοιμηθείς λυπημένος
πλάι μου
στην άδεια θέση σου...


Κουκίδα

Να μίκραινα τόσο, μια κουκίδα αύρας να
'μουνα, σαν κάποιος μάταια που ούρλιαξε
για να ζήσει, απαλλαγμένη από θεούς ηθικής
και δαίμονες σμιλευμένους σε μαστίγιο, να
χωρούσα στο πως, στο γιατί σου, να έπαιρνα
μια ανάσα του αναστεναγμού σου.

Με δέος να έστηνα το σπίτι μας με δέντρα,
πελεκώντας ξύλινες ελπίδες, αόρατους πασ-
σάλους, που θα άντεχαν στο εξαίσιο -έπειτα
στο αμετανόητο.

Στη λιτότητα του φωτός ας αχνοφαινόταν η
παρουσία μου, κάποτε κάπουε θα σκοτείνια-
ζε, να με χάσεις.

Στο μάταιο πώς ζούσες χώρια μου, στην ετεκ-
μηρίωτη στιγμή, πάλι να με αποζητούσες.

Vennis Mak (Συλλογή: Έσο Δαίμων)
 Paul Signac, 1919.
Μαθητής του George Pierre-Seurat, κορυφαίου εκπροσώπου του πουαντιγισμού (ζωγραφικό κίνημα που συνδέει την τέχνη με την επιστήμη και βασίζεται σε κουκίδες)

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου


ΚΕΡΔΙΣΤΕ ΔΩΡΑ - Κλικ σε εκείνο/-α που θέλετε για πληροφορίες και συμμετοχές
Τερέζα ΚουρούκληΧάρης ΒασιλάκοςΓιώργος ΓιαντάςΣτέλιος ΚανάκηςΣτέλιος ΜοίραςΈλσα ΜαγγανάρηΓιάννης Βεντούρας
Γεωργία ΚραββαρίτηΓιάννης ΦιλιππίδηςΚωνσταντίνα ΚαντζιούΠαναγιώτης ΝτούσκαςVal O' TeliΚαλλιόπη ΒελόνιαΠόλυ Μοσχοπούλου
Κερδίστε ως και πέντε μυθιστορήματαΧριστόφορος ΤριάντηςΧρυσούλα ΒακιρτζήΒαγγέλης ΜαργιωρήςΒασίλης ΤσικάραςΜαρία ΙατρίδηΘεόφιλος Γιαννόπουλος