ΕΝΥΠΝΙΟ


Οι λέξεις μού φωνάζουν ξανά τα μεσάνυχτα
να σηκώσω τη μελαγχολία τους
και υποψιάζομαι το φινάλε.


Τόσες αγνές ησυχίες μέσα στη νύχτα
λύνουν τη σιωπή τους και με πυροβολούν.
Τόσοι άγραφοι φόβοι
αναμένουν αστάθμητοι
την προσαρμογή τους.


Μη θλίβεσαι 
που μεταναστεύει η ώρα 
το κεκοιμημένον ουδέποτε τίκτει.


Καλλιόπη Δημητροπούλου


Copyright © Καλλιόπη Δημητροπούλου All rights reserved, Νοέμβριος 2015

Περισσότερα από/για την Καλλιόπη Δημητροπούλου:
«Δε χορταίνω τη θάλασσα», Καλλιόπη Δημητροπούλου [συμμετοχή στην στήλη Λευκόιστος και βιογραφικό]

2 σχόλια:

  1. θα απαντήσω λακωνικά.
    Τα ποιήματά σου Λίτσα δεν είναι για σχόλιο αλλά για Σχολείο!

    ΑπάντησηΔιαγραφή


ΚΕΡΔΙΣΤΕ ΔΩΡΑ - Κλικ σε εκείνο/-α που θέλετε για πληροφορίες και συμμετοχές
Άννα ΓαλανούΓιώργος ΓιαντάςVictoria HislopΜιχαήλ ΆνθηςΣτέλιος ΚανάκηςΈλσα ΜαγγανάρηΓιάννης Βεντούρας
Όλγα Κανελλοπούλου-ΝτινοδήμουΓιάννης ΦιλιππίδηςΈλενα ΑκρίταΦώτης ΣιμόπουλοςVal O' TeliΚαλλιόπη ΒελόνιαΒασίλης Τσικάρας
Συλλογή διηγημάτωνΧριστόφορος ΤριάντηςΣτέλιος ΜοίραςΒαγγέλης ΜαργιωρήςΘανάσης ΛιακόπουλοςΓιάννης ΜπερούκαςΘεόφιλος Γιαννόπουλος