Ο Χρήστος Νομικός και οι Άγγελοι του αρχιπελάγους

Πώς σας ήρθε η ιδέα;
Χ.Ν.: Η ιδέα με ταλανίζει από τα εφηβικά μου χρόνια… κύριο λόγο στην υλοποίησή της έπαιξε ο συνθέτης Μιχάλης Τερζής που με χαρακτήρισε «ποιητή της Αμοργού».

Πού γράψατε το βιβλίο σας;
Χ.Ν.: Κατά κύριο λόγο στην Αθήνα. Ελάχιστα ποιήματα γράφτηκαν στην Αμοργό.

Πόσο χρόνο σας πήρε η συγγραφή;
Χ.Ν.: Το πόνημα αφορά την περίοδο 2010-2016.

Πώς θα χαρακτηρίζατε το βιβλίο σας με δυο λόγια;
Χ.Ν.: Ταξίδι στα εσώψυχα, στις ρίζες και στα «χρέη της καρδιάς».

Θέλετε να μας δώσετε μια περιγραφή;
Χ.Ν.: Μπορείτε να αναγνώσετε το εισαγωγικό ποίημα (Σ’ ένα κορίτσι)

Τι αγαπήσατε περισσότερο σε αυτό το βιβλίο;
Χ.Ν.: Το ότι εκφράστηκα ελεύθερα.

Ποιος είναι ο πιο αγαπημένος σας ήρωας και γιατί;
Χ.Ν.: Από το βιβλίο ο «ξέμπαρκος» που εκφράζει τελικά την αποτυχημένη μου προσπάθεια να γίνω ναυτικός.

Τι προσφέρει αυτό το βιβλίο στον αναγνώστη, βιβλιόφιλο ή βιβλιοφάγο;
Χ.Ν.: Μια σειρά ποιημάτων που μπορούν να γίνουν κατανοητά σε ευρύ κοινό.

Ποια είναι η μεγαλύτερη αγωνία σας;
Χ.Ν.: Η υγεία των οικείων μου.

Φοβάστε...
Χ.Ν.: Ελάχιστα πράγματα πια.

Γιώργος Μπάρτης

Γεννήθηκε το 1937 στην Αθήνα και σπούδασε στη Δραματική Σχολή Θεάτρου Τέχνης του Καρόλου Κουν. Απέκτησε άδεια άσκησης επαγγέλματος ηθοποιού ως εξαιρετικό ταλέντο το 1959. Η ανωτέρω φωτογραφία (φωτογράφος ο εξέχων Elite) είναι από το πρόγραμμα της θεατρικής παράστασης «Η κυρά της θάλασσας» (θέατρο Γιώργου Παππά, 1964-1965).

Χαιρετίσματα στην Μπέρθα

Η Μπέρθα Περκέτι είναι μια νεαρή κοπέλα που παλεύει από τη μια με την κατάθλιψη από τη στιγμή που ο αγαπημένος της Τσάρλι παντρεύτηκε άλλη και από την άλλη με τη μάνα της που την πιέζει αφόρητα να συνεχίσει τη ζωή της και να βρει έναν καλό γαμπρό ώστε να βγουν από τη μιζέρια. Πώς θα εξελιχθεί αυτή η αταίριαστη σχέση και πώς θα χειριστεί το δύσκολο οικογενειακό της περιβάλλον η Μπέρθα;
Οι δύο ηθοποιοί που πρωταγωνιστούν, Θωμαΐς Κρητικού και Μάρω Μελισσάρη, κυριολεκτικά κεντάνε στους διαφορετικούς ρόλους που κλήθηκαν να υποδυθούν, μιας και η παράσταση έχει και άλλα πρόσωπα εκτός από την Μπέρθα και τη μητέρα της. Με μια έξυπνη σκηνοθετική ευρεσιτεχνία κάθε φορά, αλλάζουν οι ρόλοι μπροστά στα μάτια του θεατή, ο οποίος σύντομα καταλαβαίνει ποιον βλέπει χάρη στις επεξηγηματικές φράσεις που έρχονται σχεδόν αμέσως και στην ποικιλία εκφράσεων που έχουν οι δύο γυναίκες. Πραγματικά, χωρίς να μεταμορφώνονται αλλά χρησιμοποιώντας ευρηματικές ιδέες για να αλλάζουν κοστούμια και ρόλους, δίνουν μια άψογη εκφραστική και υποκριτική παλέτα.

Η Μαρία Ψαθά και το Γιάντες

Πώς σας ήρθε η ιδέα;
Μ.Ψ.: Πως μου ήρθε η ιδέα... Μάλιστα... καταρχάς να διευκρινίσω ότι πρόκειται για μία αφήγηση βασισμένη σε πραγματικά γεγονότα και πρόσωπα. Συνεπώς, δεν ήταν ιδέα. Ήταν περισσότερο εσωτερική ανάγκη να μιλήσω για αυτά τα γεγονότα, να θίξω καταστάσεις, να ξεκλειδώσω μυστικά.

Πού γράψατε το βιβλίο σας;
Μ.Ψ.: Χαμογελάω στην ανάμνηση. Το έγραψα στο μπαλκόνι του σπιτιού μου. Ήταν καλοκαίρι, ήταν πάντα βράδυ με συντροφιά καλού κόκκινου κρασιού.

Πόσο χρόνο σάς πήρε η συγγραφή;
Μ.Ψ.: Το συγκεκριμένο, επειδή όπως προείπα δεν ήταν ιδέα, η «καταγραφή» μου πήρε περίπου τέσσερα βράδια. Δεν είμαι μάγος, ούτε φαινόμενο σε καμία περίπτωση, παράδειγμα το επόμενο βιβλίο το οποίο ακόμη δεν έχει ολοκληρωθεί. Απλά, είχα πολύ μεγάλη ανάγκη να μοιραστώ.

Πώς θα χαρακτηρίζατε το βιβλίο σας με δυο λόγια;
Μ.Ψ.: Ανθρώπινο. Και δεν θα χρησιμοποιήσω καμία άλλη περιγραφή.

Θέλετε να μας δώσετε μια περιγραφή;
Μ.Ψ.: Πρόκειται για μία νουβέλα. Στις σελίδες του βιβλίου θα βρούμε τον εαυτό μας. Την καθημερινότητα τη δική μας, την δύσκολη αλήθεια της κοινωνίας και εκείνα τα μεγάλα ψέμματα που λέμε συχνά πυκνά στον εαυτό μας για να καταπιεί πιο εύκολα -ίσως- την σκληρή αλήθεια. Μιλάω για τη γυναίκα, μιλάει μία γυναίκα και μαζί της ενώνονται οι φωνές πολλών πολλών ακόμη γυναικών. Και αυτό δεν είναι απαραίτητα ευχάριστο.

Δείπνο Βασιλισσών

Μετά τη Συγκατοίκηση της Συμφοράς (βραβείο κοινού queer theatre awards 2016) και το Δικός Σου* (βραβείο κοινού queer theatre awards 2017) o Bαλεντίνος Τσίλογλου επιστρέφει με τη νέα μαύρη κωμωδία «ΔΕΙΠΝΟ ΒΑΣΙΛΙΣΣΩΝ» που υπογράφει και σκηνοθετεί ο ίδιος.

Στην υπόθεση...
Η Κλεοπάτρα χωρισμένη, η Αμαλία αδειούχα και η Ελισάβετ απολυμένη. Τρεις φίλες από τα παλιά, σχηματίζουν μια "ανορθόδοξη" οικογένεια και συγκατοικούν για μια εβδομάδα. Μαζί τους μένει ο εξωστρεφής Ζαν, φοιτητής δραματικής σχολής. Η αρμονική τους συνύπαρξη αναστατώνεται από ένα αναπάντεχο τηλεφώνημα. Με τον ερχομό του, ο Κάρολος δημιουργεί απρόσμενες καταστάσεις που ταράζουν την καθημερινότητα τους. Φανερώνονται αλήθειες που έκρυβαν η μια από την άλλη και ανατρέπουν τα πάντα!
Το μέντιουμ τα έλεγε, αλλά ποιός τον άκουγε!

Η σκηνοθετική γραμμή της παράστασης στηρίχθηκε στο γκροτέσκο, με σαφείς αναφορές στον παλιό, σουρεαλιστικό κινηματογράφο και σε ελληνικά τραγούδια. Επιπλέον, τα σκηνικά, τα κοστούμια, η μουσική και ο φωτισμός συμπρωταγωνιστούν με τους χαρακτήρες του έργου ενισχύοντας την αισθητική αυτή.
Στόχος της παράστασης να ψυχαγωγήσει, αλλά και να περάσει το μήνυμα της σημαντικότητας της φιλίας ακόμα και σε αντίξοες συνθήκες, όπως η απόκρυψη της αλήθειας, που μερικές φορές είναι για καλό.
Ο Βαλεντίνος Τσίλογλου μού είπε σχετικά με το έργο:

Πώς προέκυψε η ιδέα της συγγραφής του Δείπνο Βασιλισσών;
Βαλεντίνος Τσίλογλου: Μετά τα Οικογενειακά Μπουκώματα και την Συγκατοίκηση της Συμφοράς κατάλαβα ότι ο κόσμος ένιωθε την ανάγκη να γελάσει και να ξεχάσει για λίγο τα προβλήματα του. Έτσι προέκυψε το «Δείπνο Βασιλισσών». Θεωρώ ότι είναι η πιο ώριμη συγγραφική μου στιγμή ως τώρα. Είναι μια μαύρη κωμωδία καταστάσεων και χαρακτήρων, που παρουσιάζει την ζωή τριών γυναικών, τις διαπροσωπικές τους σχέσεις, τα θέλω τους, τα πιστεύω τους και τα μυστικά τους. Τρεις γυναίκες πάνω-κάτω στα σαράντα μας αποκαλύπτονται και προκαλούν γέλιο ακόμα και με τις πιο σκοτεινές πτυχές τους.

Ιχνηλασία

Γράφει η Χρυσούλα Βακιρτζή
Ο Πάνας, μετ-ονομάστηκε και απεικονίστηκε στις αγιογραφίες ως διάβολος μετά την επικράτηση του παραλλαγμένου χριστιανισμού. Η λέξη πανίδα έχει το όνομά του, και υπάρχει και στα αγγλικά, είναι πλέον διεθνής λέξη. Αλλά συγχρόνως είναι και ο θεός του πανικού, απ’ αυτόν βγήκε η λέξη αυτή, που είναι επίσης παγκόσμια. Πανικό έχουμε όταν αποχωριζόμαστε από τη φύση, και όταν δεν φερόμαστε σωστά στα ερωτικά θέματα.
Ο επίσημος Χριστιανισμός, επηρεασμένος από τον Παύλο, την Παλαιά Διαθήκη και το ιερατείο, θεώρησε φυσικό να τον θεωρήσει ως διάβολο.

Η προσευχή του Σωκράτη και του Χριστού.
Ας πάμε στις 3 τελευταίες σειρές του διαλόγου του Πλάτωνα, Φαίδρος, που έχει ως θέμα τον έρωτα. Εκεί ο Σωκράτης απευθύνεται προς τον Πάνα, και κάνει μια προσευχή με την γνωστή ειρωνεία του. Λέει: Θεέ Πάνα, δώσε μου την εσωτερική ομορφιά της ψυχής, την αρμονία με όλα τα έξω, και να μη λογαριάζω το χρήμα ούτε να το έχω.
Το γνωστό πάτερ ημών, που το νόημά του είναι: ουράνιε πατέρα μας, φέρε την γαλήνη στη γη, (…) δώσε μας το ψωμί της ημέρας, συγχώρεσε τα λάθη μας (τα χρέη μας), όπως και μεις συγχωρούμε των άλλων, και καθάρισέ μας από τις πονηρές σκέψεις. Το κοινό σ’ αυτές τις δύο προσευχές είναι το να μην έχουμε πανικό, να έχουμε την ηρεμία μας.

Λέσχη

Στρατή Τσίρκα
Δεν νομίζω να υπάρχει Έλληνας που να μην έχει ακούσει ποτέ το όνομα του Στρατή Τσίρκα ή να μην ξέρει έστω και ονομαστικά το αριστούργημά του, τις Ακυβέρνητες Πολιτείες. Την εποχή που εκδόθηκαν, στην δεκαετία του 1960, προκάλεσαν σάλο στην επικράτεια και οδήγησαν στην διαγραφή και αποπομπή του συγγραφέα τους από το Κομμουνιστικό Κόμμα Αιγύπτου.

Η Margaret Dalkour και Η μήτρα του κακού

Τι σας ώθησε να γράψετε αυτό το βιβλίο;
M.D.: Η ανάγκη μου να μιλήσω στους συνανθρώπους μου για κάτι διαφορετικό. Ήθελα να τους γνωρίσω εκ νέου ή μάλλον καλύτερα, να τους υπενθυμίσω όσα βρίσκονταν ήδη μέσα σε όλους. Ήθελα να μοιραστώ με τους άλλους, όσα έμαθα, διδάχθηκα και διαπίστωσα χωρίς να πρέπει να διαβάσουν ένα manual ευτυχίας. Έτσι έφτιαξα μια ιστορία που να μπορεί να απευθύνεται και να είναι κατανοητή σε όλους. Ήθελα να μιλήσω στον Άνθρωπο αλλά να του δώσω την επιλογή να θελήσει ο ίδιος να ψάξει μέσα του ή όχι. Σέβομαι απόλυτα την Ελεύθερη Βούληση κι ως εκ τούτου τον τρόπο που «διαβάζει» ο κάθε αναγνώστης.

Αν θα έπρεπε να το περιγράψετε με μία μόνο λέξη, ποια θα ήταν αυτή;
M.D.: «Ελεύθερη Βούληση συνδυασμένη με Πίστη = Δημιουργία πραγματικότητας», ελπίζω να μην πειράζει που είναι φράση.

Τι θα συμβουλεύατε εκείνον που επρόκειτο να το διαβάσει;
M.D.: Πολύ ταπεινά, θα παρακινούσα τους αναγνώστες να βρουν το δικό τους αντικαθρέφτισμα μέσα στο βιβλίο όντας απόλυτα ειλικρινείς με τον εαυτό τους και κατόπιν θα τους έλεγα να μη διστάσουν να δουν τη ζωή μεσ' από μια πνευματικότερη προοπτική που ίσως κάνει τη ζωή πιο κατανοητή –αν όχι ευκολότερη.

Μάρτυρας

του Marius von Mayenburg

«Πρέπει να πιστέψεις!»

Φωνάζει πλημμυρισμένος ένταση ο πρωταγωνιστής του έργου και εμείς ως θεατές του κλονισμού του, διαπιστώνουμε πως γίνεται μέσα σε μόλις τρεις λέξεις, η δυναμική μιας προστακτικής να ρημάζει ολόκληρες υπάρξεις.

Λίγα λόγια για το έργο:
Ο Μπέντζαμιν είναι ένας νεαρός μαθητής που έχει αφοσιωθεί πλήρως στη μελέτη της Βίβλου. Αντιλαμβάνεται και προσπαθεί να κάνει πράξη τον λόγο του Θεού με τον πιο διεστραμμένο τρόπο. Με όπλο την πίστη του, ξεκινά να επιτίθεται στους συμμαθητές του, στους καθηγητές του, καθώς και στην ίδια του την μητέρα, που δεν έχουν ιδέα τι ακριβώς συμβαίνει. Καθώς η κατάσταση επιδεινώνεται, αδυνατούν να προβλέψουν τις συνέπειες. Πώς το σχολείο και η οικογένεια θα απαντήσουν σε αυτή την ακραία συμπεριφορά; Ο φασισμός και η ανοχή συγκρούονται σε αυτό το αστείο αλλά και προκλητικό έργο. Η παράσταση αποτελείται από μία σύνθεση 26 σκηνών «μονταρισμένων» ώστε να θυμίζουν κινηματογραφικό σενάριο και μας φέρνει αντιμέτωπους με το ερώτημα: εσύ μέχρι πού μπορείς να φτάσεις για αυτά που πιστεύεις; Ο «Μάρτυρας» έκανε πρεμιέρα στο Βερολίνο το 2012, στη σκηνή της Schaubühne, σε σκηνοθεσία του ίδιου του συγγραφέα και το 2016 μεταφέρθηκε στον κινηματογράφο από τον Ρώσο σκηνοθέτη Kirill Serebrenikov, με τον τίτλο «Ο πιστός»· πήρε μέρος σε μια σειρά από φεστιβάλ, ανάμεσα τους και στο Φεστιβάλ των Καννών αποσπώντας το ειδικό βραβείο “Francois Chalais 2016”. Το έργο παρουσιάζεται για πρώτη φορά στην Ελλάδα από την ομάδα ProvaT.O., σε σκηνοθεσία του Βαγγέλη Λάσκαρη.

Εσείς αντέχετε άραγε ν’ αγκαλιάσετε το έρεβος;

Την επιτυχία των συγγραφέων που ειδικεύονται στις ιστορίες τρόμου, την ορίζω συνήθως με το εξής κριτήριο: Κατά πόσο ο δημιουργός καταφέρνει να με αιφνιδιάζει χρησιμοποιώντας διαφορετικά μοτίβα στις ιστορίες του από τα συνηθισμένα.
Με γνώμονα το παραπάνω στοιχείο, η συλλογή διηγημάτων «Αγκαλιάζοντας το έρεβος» του Μάριου Δημητριάδη είναι ενδεικτική αυτών που επιλέγω να χάνομαι μέσα τους τις νύχτες…

Ένα από τα προσόντα του συγγραφέα θεωρώ πως είναι ο τρόπος που εξιστορεί τα γεγονότα. Οι ήρωές του δεν διακατέχονται αποκλειστικά και μόνο από αθώες σκέψεις. Τουναντίον. Ισορροπούν μεταξύ του δίκαιου και των προσωπικών τους "θέλω", ωθώντας μας να βιώσουμε με αμείωτο ενδιαφέρον την κατάληξη της εκάστοτε ιστορίας.

Ίριδες του Βίνσεντ Βαν Γκογκ

Φίλες και φίλοι,

Τόσο αυτός ο πίνακας, όσο και κάποιοι άλλοι με παρεμφερές θέμα, είναι αφιερωμένοι στο φρενοκομείο του Σαιν Ρεμύ, όπου νοσηλεύτηκε ο καλλιτέχνης, και σήμερα συγκαταλέγονται στους ομορφότερους πίνακές του.

Παραμυθένιες σκέψεις πάνω στο βιβλίο Το κύμα και η θάλασσα δεν χώρισαν ποτέ της Σοφίας Παπαηλιάδου

Έσκουζε ο άνεμος. Οι κουρτίνες χόρευαν ρυθμικά κάτω από τις οδηγίες του. Φθινόπωρο πια, σκέφτηκε φωναχτά η Στελλίτσα Μοβτουφίτσα κι έτρεξε να ασφαλίσει τα παράθυρα. Είδε όμως τη φιλενάδα της, που πλησίαζε κι άλλαξε ρότα για την εξώπορτα…
-Μένη (Ωραία Κοιμωμένη), τι δουλειά έχεις εδώ; Γιατί δεν κοιμάσαι;
-Άστα καλή μου Ζαχαρίτσα. Φεύγω… Δεν ξέρω τι έχω πάθει και δε μπορώ να κοιμηθώ με τίποτα! Πάω σε ένα σεμινάριο στην Πόλη των Παραμυθιών!
-Σεμινάριο; Δεν καταλαβαίνω! Αντί να προσπαθήσεις να χαλαρώσεις και να κοιμηθείς; Και ποια θα είναι στη θέση σου;

Η Άννα Σελίδου για το Πώς τον λένε τον Θεό σας;

Τι σας ώθησε να γράψετε αυτό το βιβλίο;
Α.Σ.: Η παρουσία μου στην Ειδομένη, ως εθελόντρια γιατρός ήταν η αφορμή, όχι η αιτία.

Αν θα έπρεπε να το περιγράψετε με μία μόνο λέξη, ποια θα ήταν αυτή;
Α.Σ.: Συντροφικότητα.

Τι θα συμβουλεύατε εκείνον που επρόκειτο να το διαβάσει;
Α.Σ.: Να το διαβάσει πρώτα με τα μάτια. Και μετά να το ξαναδιαβάσει με την καρδιά.

Αν το βιβλίο σας ήταν/γινόταν ένα κανονικό ταξίδι κάπου στον κόσμο, που θα πηγαίναμε και πόσες μέρες θα κρατούσε;
Α.Σ.: Σε όλο τον κόσμο. Θα κρατούσε μια ζωή.

Κλείστε τη μίνι συνέντευξη με μία φράση/παράγραφο από το βιβλίο
Α.Σ.: Μόνο οι ανόητοι μαλώνουν για κάτι που δεν θα μπορέσουν ποτέ να το πάρουν μαζί τους.

Το βιβλίο της Άννας Σελίδου, Πώς τον λένε τον Θεό σας;, κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Πηγή. Βρείτε το βιβλίο εδώ!

Η Άννα Σελίδου καταφέρνει να τραβήξει ευαίσθητες χορδές προς όφελος της ανθρωπότητας, προτείνοντας έναν κόσμο όπου θα θριαμβεύει η γλώσσα των παιδιών, ο μοναδικός τρόπος να επικοινωνήσουν όλοι οι άνθρωποι της γης ο οποίος περνά από την καρδιά πρωτίστως και μετά βγαίνει στα χείλη -ή στα μάτια, ή στα χέρια, ή όπου αλλού. Είναι η γλώσσα της αγάπης, της συμπόνοιας και της αθωότητας, κι εκεί πρέπει να ποντάρει ο άνθρωπος αν θέλει να επενδύσει στην ειρήνη (του) και την αλήθεια (του).

Η Νάντια Παπαθανασοπούλου και το Επάγγελμα γραμματέας

Πώς σας ήρθε η ιδέα;
Ν.Π.: Νομίζω πως δε θα μπορούσα να εξηγήσω ποια ήταν η αρχή της ιδέας. Απλά οι χαρακτήρες ήρθαν και εγκαταστάθηκαν στην καθημερινότητα μου «απαιτώντας» να τους δώσω σάρκα και οστά μέσα από τη γραφή.

Πού γράψατε το βιβλίο σας;
Ν.Π.: Δεν υπάρχει συγκεκριμένο σημείο αναφοράς. Έγραφα παντού. Στη δουλειά, στο σπίτι. Η έμπνευση για τις επόμενες γραμμές και παραγράφους με έβρισκε οπουδήποτε.

Πόσο χρόνο σας πήρε η συγγραφή;
Ν.Π.: Ένα μήνα. Έγραφα ακατάπαυστα.

Πώς θα χαρακτηρίζατε το βιβλίο σας με δύο λόγια;
Ν.Π.: Συγκινητικό κι ελπιδοφόρο.

Θέλετε να μας δώσετε μια περιγραφή;
Ν.Π.: Τέσσερις γυναίκες άγνωστες μεταξύ τους γνωρίζονται σε μια ομάδα ψυχοθεραπείας που οργανώνει ένας ψυχολόγος. Εκεί ξεκινούν όλα. Έρωτες, χωρισμοί, φιλίες κι ένα μυστικό που αποκαλύπτεται…

Τι αγαπήσατε περισσότερο σε αυτό το βιβλίο;
Ν.Π.: Τους ήρωές μου. Δεν ήθελα να τους αποχωριστώ. Ήταν σα να αποχωριζόμουν αγαπημένους φίλους.

Ποιος είναι ο πιο αγαπημένος σας ήρωας και γιατί;
Ν.Π.: Όλοι είναι ξεχωριστοί, αλλά ο Ανδρέας ίσως λίγο περισσότερο. Είναι ένας άντρας όμορφος, επιτυχημένος και ταυτόχρονα καλός χαρακτήρας και προσγειωμένος. Ένας άντρας άκρως ερωτεύσιμος.

Τι προσφέρει αυτό το βιβλίο στον αναγνώστη, βιβλιόφιλο ή βιβλιοφάγο;
Ν.Π.: Προσφέρει συναισθήματα. Είναι ένα μυθιστόρημα που συνδυάζει αγάπες που χάνονται, αγάπες που γεννιούνται, φιλίες που δημιουργούνται, διλήμματα, αισθήματα που σε καίνε κι άλλα που σε πάνε στον παράδεισο. Και το βασικότερο είναι πως αν δεν εξοικειωθείς με το παρελθόν σου δεν μπορείς να προχωρήσεις στο μέλλον σου, όσο κι αν νομίζεις ότι το κάνεις.

Ποια είναι η μεγαλύτερη αγωνία σας;
Ν.Π.: Το μέλλον των παιδιών αυτού του κόσμου.

Φοβάστε...
Ν.Π.: Την απώλεια αγαπημένων προσώπων.

Ένοχη απόλαυση

Ο μοιραίος δούκας
Αποπειράθηκε να δηλητηριάσει τη Μάρα Λόου την παραμονή του γάμου της. Δώδεκα χρόνια νωρίτερα, ο Τεμπλ είχε γίνει κυρίαρχος στις πιο σκοτεινές γωνιές του Λονδίνου. Ένα βράδυ, η Μάρα εμφανίστηκε απρόσμενα μπροστά του, προσφέροντας το μόνο πράγμα που εκείνος είχε ονειρευτεί… την άφεση αμαρτιών.

Η μυστηριώδης δεσποινίδα
Εκείνη ζούσε κρυμμένη στις κακόφημες γειτονιές του Λονδίνου. Όταν, όμως, ο αδερφός της έχασε τα πάντα στο περιώνυμο καζίνο του Τεμπλ, η Μάρα δεν είχε άλλη επιλογή… Πρότεινε στον Τεμπλ να χαρίσει τα χρέη του αδερφού της κι εκείνη θα επέστρεφε στην καλή κοινωνία, για να αποδείξει στον κόσμο κάτι που μόνο αυτή γνώριζε. Ο Τεμπλ δεν ήταν δολοφόνος.

Οι ενοχές της Μάρας για το κακό που προκάλεσε στον Τεμπλ και η προσπάθεια της να αποκαταστήσει την τιμή και την φήμη του, την οδηγεί σε μονοπάτια που δεν είχε φανταστεί. Και τότε ξεκινάει η περιπέτεια… Η περιπέτεια ενός απροσδόκητου έρωτα!

Τα πρωινά τα Πειραιώτικα

Γράφει ο Χρήστος Δημούλας
Τα πρωινά τα Πειραιώτικα
μια στάλα μαβί, στον ουρανό απλωταριά.
Συνεχές, αδιάλειπτο μαβί, σαν κρεμασμένο 
από χρόνια, εκεί στη μέση του κόσμου, που γερνά, πεθαίνει
ξαναγεννιέται και φτου κι απ' την αρχή.
Ματιές-γαλαρίες, εργατιά παρασυρμένη
και καράβια-μέρος ενός χρέους, που δεν λέει να εξοφληθεί.
Πονούνε τα πόδια του αέρα εδώ κάτω
σαν του νεαρού που πηγαίνει καφέδες ολημερίς
στα εφοπλιστικά γραφεία, στις γειτονιές του ίδρωτα
στις λησμονημένες γωνιές, που μαχαιριές και τουφεκιές
υψώσαν την Ελλάδα.
Φρέσκα κουλούρια μυρίζουν τα στενά
με μια μπόχα διυλιστηρίων να προσβάλει το ζουμί τους
ενώ των τσιγάρων ο καπνός κυκλώνει τις ψυχές
που γυρεύουν οξυγόνο, δρασκελιά και ποίηση
στης θάλασσας το χρώμα.
Και τότε ξανακούγεται ετούτο το ρυθμικό τακ-τακ
των τακουνιών του Χρόνου
μήνυμα εκκωφαντικό, ουρλιαχτό απόκοσμο
νυχτερινή ενέδρα, σπρώξιμο πρωτόγνωρο
που υποδηλώνουν αίτημα για ξύπνημα
κι εγρήγορση για δράση.


Copyright © Χρήστος Δημούλας, All rights reserved, 2017
Το κολάζ δημιουργήθηκε από τμήματα πίνακα του Yannis Stavrou, Piraeus Port (oil on canvas)

Του ίδιου:

Αλίκη μου, Αλίκη μου

Λίνας Καλπαζίδου και Ζωής Ξανθοπούλου


«Είμαι μόνη στη σκηνή!»
Μεταφέρει στους θεατές με βεβαιότητα η πρωταγωνίστρια Λίνα Καλπαζίδου στο έργο «Αλίκη μου, Αλίκη μου» που ανεβαίνει αυτές τις μέρες στο Θέατρο Φούρνος.
Λίγα λόγια για το έργο:
Στα μέσα της δεκαετίας του '80 ένα κορίτσι μεγαλώνει στην επαρχία κλεισμένο σε ένα δωμάτιο. Για να διασκεδάσει τραγουδά και χορεύει μιμούμενη το είδωλό της, είδωλο-σύμβολο της μεταπολεμικής Ελλάδας που προσφέρει χαρά, όνειρο και ελπίδα για ένα καλύτερο αύριο. Στο λαμπερό 2000 όλα φαίνονται ειδυλλιακά και το κορίτσι γίνεται ηθοποιός, όπως εκείνη. Η πρώτη οντισιόν, η μετακόμιση στην πρωτεύουσα, τα αγχωτικά όνειρα, η ενδεχόμενη τηλεοπτική καριέρα, η απώλεια που γίνεται η αφορμή για ένα νέο ξεκίνημα και μια χαμένη κασέτα από την παιδική ηλικία δημιουργούν μια νέα πραγματικότητα γεμάτη ρωγμές. Το είδωλο θα βρει τη θέση του σε αυτές ή θα χαθεί για πάντα;

Λουλούδι της ψυχής μου

Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου:
Αυτό που τις ένωσε ήταν το γάλα της ίδιας γυναίκας. Δεσμός άρρηκτος και ισχυρός όμοιος με αυτόν του αίματος. Αυτό που τις χώρισε, η καταστροφή της Σμύρνης.
Για την Κλειώ και τη Λυγερή όλα άλλαξαν στην ανέφελη ζωή τους μέσα σε μια μέρα. Άφησαν την πατρίδα τους πνιγμένη στο αίμα και στους λυγμούς ακολουθώντας τα καραβάνια των ξεριζωμένων. Έναν δρόμο δύσβατο και άγνωστο, χώρια η μία από την άλλη.

Η τελευταία στάση

Μια νέα γυναίκα απολαμβάνει ανέμελη τις διακοπές της σε μια πόλη που την έχει γοητεύσει, όταν η ξαφνική κι αναπάντεχη εμφάνιση ενός άντρα από το παρελθόν της ανατρέπει εκ βάθρων τη ζωή της. Κι όμως για καλή ή κακή της τύχη. Ήταν εκείνος. «Περίμενέ με» της είχε πει κάποτε. «Θα σε περιμένω» του είχε φωνάξει. Κι από τη μια στιγμή στην άλλη, οι καταχωνιασμένες βαθιά μέσα της μνήμες ορμάνε να την ξαναβυθίσουν στα σκοτάδια μιας κόλασης, απ΄ όπου πίστευε πως είχε αναδυθεί μια για πάντα.[1]

Η ηρωίδα του βιβλίου, η Ελίνα Παρτέρη, είναι μια γυναίκα που αγάπησε πολύ χωρίς να υπολογίσει τις συνέπειες. Έμεινε πιστή και αφοσιωμένη στον νεανικό της έρωτα, κάτι όμως που την κράτησε πίσω και τη στοιχειώνει ακόμη. Είναι μια ψυχή βαθιά ρομαντική, θλιμμένη και μοναχική. Με μόνο αποκούμπι τη δουλειά της γιατί πολύ απλά μονάχα εκεί βρίσκει διέξοδο. Απαξιώνει τις ευκαιρίες που της δίνονται γιατί φοβάται μην πληγωθεί ξανά, έχει βολευτεί για τα καλά μ’ αυτή της την στασιμότητα. Έχει γίνει δεύτερη φύση της θαρρείς και αρνείται πεισματικά να κάνει το επόμενο βήμα, να αφήσει πίσω το παρελθόν και να υποκύψει στο ελπιδοφόρο όσο και επικίνδυνο άγνωστο.

Η Χρυσαλίδα

Γράφει η Ελένη Χριστοφοράτου
«Η Χρυσαλίδα» είναι ο πρωτότυπος και αινιγματικός τίτλος της συλλογής διηγημάτων του Κυριάκου Χαλκόπουλου.
Η λέξη «χρυσαλίδα» μάς παραπέμπει συνειρμικά στην έννοια της μεταμόρφωσης. Η χρυσαλίδα προέρχεται από τη μεταμόρφωση της κάμπιας, όταν φτάσει το τελευταίο στάδιο και είναι ώριμη για μεταμόρφωση. Και όπως η κάμπια μέσα στη χρυσαλίδα της μετατρέπεται σε πεταλούδα για να λουστεί στη συνέχεια από το ηλιακό φως, τα δώδεκα διηγήματα που ξεδιπλώνονται στις σελίδες αυτού του ξεχωριστού βιβλίου, συνδέονται με την προσπάθεια μεταμόρφωσης σε κάτι ανώτερο.
Η ατμόσφαιρα των διηγημάτων είναι σκοτεινή και μυστηριακή, θυμίζοντας τον ιδιότυπο Φραντς Κάφκα του οποίου η γραφή με την επαναλαμβανόμενη περιγραφή ενός ασφυκτικού περιβάλλοντος, έγινε σύμβολο αγωνίας του σύγχρονου ανθρώπου. Ομοίως, πολλά από τα διηγήματα του Κυριάκου Χαλκόπουλου παρουσιάζουν τον ήρωα ευρισκόμενο σε μια εφιαλτική εμπλοκή, σαν να έχει εγκλωβιστεί στα γρανάζια απρόσωπων και αδυσώπητων δυνάμεων, με αποκορύφωμα το διήγημα «η Αράχνη», όπου ο ήρωας ερωτοτροπεί με την αυτοκτονία προσπαθώντας ταυτόχρονα να γαντζωθεί απ’ τη ζωή κερδίζοντας χρόνο.

Ο Χρήστος Χριστόπουλος και οι Νολάιδερς: Οι χαράκτες του πεπρωμένου

Νολάιδερς
Οντότητες μυστηριώδεις που
Λίγοι έχουν βρεθεί μπροστά τους
Άγγελοι που φυλάνε την
Ισορροπία ανάμεσα στους
Δαίμονες και τους ανθρώπους
Εμπνέουν κι επεμβαίνουν
Ρίχνοντας φως εκεί που το
Σκοτάδι απειλεί[1]
Πώς σας ήρθε η ιδέα;
Χ.Χ.: Ξεκίνησε όπως οι περισσότερες ιστορίες μου, από μια εικόνα που σχηματίστηκε στο μυαλό μου. Στη συγκεκριμένη περίπτωση ήταν η μυστική πολιτεία της Νομάντε, χτισμένη πάνω σε έναν βράχο, κρυφή και απρόσιτη από στεριά και θάλασσα. Από εκεί άρχισε να χτίζεται ο υπόλοιπος κόσμος της Έστερ όπου και διαδραματίζεται το βιβλίο.

Πού γράψατε το βιβλίο σας;
Χ.Χ.: Στο σπίτι, στις διακοπές, στη δουλειά, όπου έβρισκα ευκαιρία τις στιγμές που γέμιζε το κεφάλι μου με ιδέες και σκηνές.

Πόσο χρόνο σας πήρε η συγγραφή;
Χ.Χ.: Αν και γράφηκε σε τρεις διαφορετικές περιόδους, ο συνολικός χρόνος που χρειάστηκα για να το ολοκληρώσω ήταν περίπου τέσσερις μήνες.

Πώς θα χαρακτηρίζατε το βιβλίο σας με δυο λόγια;
Χ.Χ.: Ένα επικό παραμύθι για τη δύναμη της αγάπης και την αιώνια μάχη μεταξύ του καλού και του κακού.

Θέλετε να μας δώσετε μια περιγραφή;
Χ.Χ.: Είναι μια ιστορία που διαδραματίζεται στον φανταστικό κόσμο μιας αλλοτινής εποχής. Ο μονάρχης Λέρεμοθ με την καθοδήγηση της μάγισσας Κάρνελ, στέλνει τα στρατεύματά του να συγκεντρώσουν από τα υπόλοιπα βασίλεια όλα τα παιδιά έως δώδεκα ετών, με σκοπό να τα θυσιάσουν, για να ανοίξουν μία πύλη στους δαίμονες που καραδοκούν να εισέλθουν. Εμπόδιο στα σχέδιά τους θα σταθούν ο Σάινοτ, η Οντέλ, και η Ντενάγια μαζί με τους συντρόφους τους, που ξεκινώντας από διαφορετική αφετηρία θα καταλήξουν στο βασίλειο της Μοργκάελα όπου θα δοθεί η τελική μάχη. Φύλακες άγγελοι σε αυτή τους την προσπάθεια θα είναι οι Νολάιδερς, ουράνια πλάσματα που επεμβαίνουν στον κόσμο των ανθρώπων για να διατηρήσουν την ισορροπία μεταξύ καλού και κακού.

Τι αγαπήσατε περισσότερο σε αυτό το βιβλίο;
Χ.Χ.: Τους ήρωές του. Δέθηκα μαζί τους, ταυτίστηκα με κάποιους, αγάπησα, ερωτεύτηκα, στενοχωρήθηκα, βίωσα τις περιπέτειές τους.

Ποιος είναι ο πιο αγαπημένος σας ήρωας και γιατί;
Χ.Χ.: Όλους τους αγαπώ, καλούς και κακούς, αλλά ίσως μία ελαφριά συμπάθεια παραπάνω τρέφω προς τη Σαβίλ.

Τι προσφέρει αυτό το βιβλίο στον αναγνώστη, βιβλιόφιλο ή βιβλιοφάγο;
Χ.Χ.: Μία ευχάριστη ανάγνωση πιστεύω, καθώς και τροφή για σκέψη μέσα από τους συμβολισμούς του.

Πλατεία Φόρουμ του Βίνσεντ Βαν Γκογκ (1853-1890)

Φίλες και φίλοι,

Μια δυνατή βουτιά στο εκτυφλωτικό φως είναι αυτό που πρωτοβλέπει ο θεατής στους πίνακες του πολυαγαπημένου Βίνσεντ, όποιο έργο του κι αν κοιτάξει. Ξεκινούμε το μικρό μας ταξίδι με αυτόν εδώ τον πίνακα, ο οποίος συγκαταλέγεται στα διασημότερα έργα του ιδιαίτερου καλλιτέχνη.
Το συγκεκριμένο καφενείο της Άρλ το ζωγράφισε πολλές φορές, κάθε φορά από διαφορετική γωνία. Τα μπαρ και τα κέντρα νυχτερινής διασκέδασης ήταν από τα αγαπημένα θέματα των ιμπρεσιονιστών και των πουαντιγιστών*, ως τόποι συνάντησης, αλλά και γενικότερα ως έκφραση της σύγχρονης ζωής.

Το τέλειο ποίημα

Γράφει ο Χρίστος Μαβόγλου

Το τέλειο ποίημα δεν έχει λέξεις.
Μια εικόνα μόνο έχει με δυο μάτια.
Ένα μονοπάτι είναι που βυθίζεσαι σε ένα κόσμο με όσα σε πλήγωσαν,
όσα σε ανέβασαν,
όσα μετάνιωσες που έκανες ή δεν έκανες τη στιγμή,
την κατάλληλη στιγμή που δεν ήρθε ξανά,
ένας κόσμος με όσους έχασες ή έφυγαν,
ένας κόσμος με χαμόγελα,
γιατί τελικά τα πάντα είναι ένα χαμόγελο.


Copyright © Χρίστος Μαβόγλου All rights reserved, 2017
Η συνοδευτική φωτογραφία, άγνωστου Βρετανού, αντλήθηκε από τη wikipedia (χειρόγραφο σε επιχρυσωμένο χαρτί)

Του ίδιου:

Γυναικεία πόδια σε αντρικά παπούτσια

Το βιβλίο με τα εννέα διηγήματα πράγματι ταξιδεύει τον αναγνώστη σε ποικίλα μέρη της Ελλάδας -εκτός από την ομώνυμη ιστορία, όπου φεύγουμε για τη μακρινή Κίνα- όπως και γράφει η περιγραφή στο πίσω του μέρος. Ξεκινάμε, με κύριους ήρωες άντρες, από το Σύνταγμα, πηγαίνουμε στην Κέρκυρα, στην Κρήτη, επιστρέφουμε στα Νότια Προάστια της Αττικής και πιο κεντρικά στα «άναρχα» στέκια, ενώ, κλείνοντας, επισκεπτόμαστε τον Πειραιά.

Στο Σύνταγμα, λοιπόν, και την πρώτη μας επαφή με το βιβλίο, η καρδιά του ρομαντικού αγγίζεται γλυκά από ένα «κίνημα» τρυφερής ενότητας κι έκφρασης ενδιαφέροντος. Το συναίσθημα συνεχίζει να γαργαλιέται, καθώς ένα γράμμα ταξιδεύει από Αθήνα σε Κέρκυρα και βλέπουμε σιγά-σιγά την ακόμα ξύπνια κοινωνική συνείδηση του συγγραφέα. Μας δίνει έμμεσα «τσιγκλήματα» για θέματα που θα έπρεπε να μας απασχολούν ή ήδη το κάνουν κι απλώς θέλει να μας ανακουφίσει με μια φράση ή δυο λέξεις. Μας πηγαίνει στο όλο, αλλά και στο ειδικό, στις σχέσεις και τον έρωτα και κάπου στο τέλος του δεύτερου διηγήματος, οι ρομαντικές ψυχές νιώθουν σαν ένας γλυκός, συμπαθητικός άνθρωπος να τούς λέει παραμύθια με την ίδια γλύκα που τον χαρακτηρίζει.

Αλέκος Μαυρίδης

Ο θρυλικός «Ταρνανάς» από τη σειρά «Λωξάντρα» (ΕΡΤ, άνοιξη 1980) γεννήθηκε το 1940 στην Αλιστράτη Σερρών και σπούδασε στη Δραματική Σχολή του Κρατικού Ωδείου Θεσσαλονίκης, από όπου αποφοίτησε το 1964. Πέθανε στις 25/09/2010.

Ο Παναγιώτης Σταυρόπουλος και η Ανείδωτη πόλη

Πώς σας ήρθε η ιδέα;
Π.Σ.: Απ’ τις εικόνες που παρατηρούσα έξω στο δρόμο και απ’ αυτές τις φανταστικές που το μυαλό πλάθει.

Πού γράψατε το βιβλίο σας;
Π.Σ.: Κατά βάση στο σπίτι μου στα Σεπόλια αλλά και σε μερικά σημεία ακόμη που η έμπνευση μου χτυπούσε την πόρτα!

Πόσο χρόνο σας πήρε η συγγραφή;
Π.Σ.: Το πρώτο διήγημα απ’ τα 24 συνολικά του βιβλίου το έγραψα αρχές του 2014 και το τελευταίο πριν έξι περίπου μήνες.

Πως θα χαρακτηρίζατε το βιβλίο σας με δυο λόγια;
Π.Σ.: Είναι βιβλίο με κοινωνικές ανησυχίες που αποτυπώνονται και σαν παραβολές σε ορισμένες ιστορίες.

Θέλετε να μας δώσετε μια περιγραφή;
Π.Σ.: Οι σελίδες της «ανείδωτης πόλης» περιέχουν αστικό-κοινωνικούς προβληματισμούς μέσω των κειμένων που στην πραγματικότητα δεν είναι τόσο κρυφοί και ανείδωτοι.

Τι αγαπήσατε περισσότερο σε αυτό το βιβλίο;
Π.Σ.: Αυτό είναι κάτι που μπορεί να το πει μόνο ο αναγνώστης, εγώ σίγουρα δεν μπορώ να βρω κάτι που ν’ αγάπησα λιγότερο η περισσότερο.

Ποιος είναι ο πιο αγαπημένος σας ήρωας και γιατί;
Π.Σ.: Χωρίς δεύτερη σκέψη ο Κώστας που ήταν πάντα ο εαυτός του.

Τι προσφέρει αυτό το βιβλίο στον αναγνώστη, βιβλιόφιλο ή βιβλιοφάγο;
Π.Σ.: Δεν ξέρω αν έχει να προσφέρει κάτι, θα το ήθελα πολύ όμως.

Ο Γιώργος Δάμτσιος και Το τρίπτυχο των ευχών

Η Εύη Καστώνη είναι μια κοπέλα με μέτρια εξωτερική εμφάνιση και μηδαμινή αυτοεκτίμηση. Το αποτέλεσμα είναι να γίνει ο περίγελος των συγχωριανών της και να μη θέλει να ξεμυτίσει καν από το σπίτι της.
Τα πράγματα χειροτερεύουν κι άλλο, ένα πρωινό και μετά από μια καταστροφική διέλευση από την πλατεία του χωριού. Γελοιοποιείται τόσο που νιώθει τις αντοχές της να σβήνουν. Θέλει να φύγει από το χωριό το συντομότερο δυνατό.
Η συνέχεια του πρωινού εκείνου όμως, αποδεικνύεται εντελώς ανατρεπτική. Εντοπίζει ένα παράξενο αντικείμενο· ένα περίεργο φυλακτό, ικανό να της αλλάξει εντελώς τη ζωή και να της εκπληρώσει κάθε της όνειρο και επιθυμία. Το Τρίπτυχο των Ευχών. Μόνο που ο παράξενος αφέντης του, εκείνος που μοιάζει σαν να κατοικεί σε εντελώς άλλη διάσταση, έχει τους δικούς του κανόνες. Για κάθε ευχή της που θα εκπληρώνει, ζητάει και από ένα αντάλλαγμα. Κι αν η Εύη δεν καταφέρει να το εκπληρώσει, τότε η τιμωρία της θα είναι αμείλικτη. Θα βρεθεί κλειδωμένη στο Τρίπτυχο των Ευχών, για πάντα· στην αιωνιότητα.
Τα ανταλλάγματα όμως είναι απλά. Τίποτα που θα μπορούσε να καταστρέψει την καρδιά και ψυχή της. Αντιθέτως, μπορεί επιτέλους να βγει από τον βούρκο με τη λάσπη που ήταν η ζωή της και να διεκδικήσει μέχρι και μια θέση δίπλα στον Μιχάλη, τον μεγάλο έρωτα της ζωής της.
Το μόνο που χρειάζεται για να τα πετύχει όλα αυτά, είναι σύνεση στη χρήση των ευχών της. Μια σύνεση όμως που φοβάται ότι δεν έχει πια, μετά τη μαρτυρική ζωή που βίωσε…[1]
Γιώργος Δάμτσιος
Το μυθιστόρημα του Γιώργου Δάμτσιου, Το τρίπτυχο των ευχών, κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Πηγή. Θα το βρείτε εδώ!

Στο οπισθόφυλλο γράφει μεταξύ άλλων:
Πόσο µακριά θα φτάσει για να κερδίσει τα όσα ονειρευόταν από µικρό παιδί; Πόση από την ανθρωπιά της θα κινδυνέψει να χάσει;
Ο µόνος που γνωρίζει την απάντηση είναι ο παράξενος ένοικος του Τρίπτυχου των Ευχών…

Κερδίστε το!
Οι εκδόσεις Πηγή προσφέρουν 2 αντίτυπα του μυθιστορήματος του Γιώργου Δάμτσιου σε ισάριθμους τυχερούς αναγνώστες. Για να συμμετέχετε στην κλήρωση αλλά και για να στείλετε το μήνυμά σας στον ίδιο κλικάρετε το παρακάτω k και συμπληρώστε τη φόρμα. Παρακαλώ, σημειώστε τα ακόλουθα:
Διαβάστε τους όρους και άλλες πληροφορίες σχετικά με τα δώρα, τις κληρώσεις και τους τυχερούς εδώ. Η κλήρωση έχει προγραμματιστεί για τις 23 Νοεμβρίου 2017 και τα βιβλία θα παραδοθούν/αποσταλούν στους τυχερούς από τις εκδόσεις Πηγή.
k
Καλή τύχη!

[1] Στο Πλοκόλεξο [εκ του πλοκή και λέξεις ή κάπως έτσι τέλος πάντων -ο καθένας ας το δεχτεί με τον τρόπο του- ή Πλεκόλεξο(;) -αμφινταλαντευόμενη ανάμεσα στο πλέκω-πλέξιμο και στην πλοκή] οι δημιουργοί γράφουν ένα ελεύθερο κείμενο/άρθρο για το έργο τους χρησιμοποιώντας δέκα προκαθορισμένες λέξεις. Στο τέλος, αν θέλουν, αντικαθιστούν μία από όλες αυτές με μια δική τους για τον επόμενο. Περισσότερα σαν κι αυτό θα βρείτε στην αντίστοιχη ετικέτα.
Απαντήστε κι εσείς στο Πλοκόλεξο κλικάροντας εδώ
Ο Γιώργος Δάμτσιος σημειώνει: Αλλαγή της λέξης λάσπη με ζωή

Ο Νίκος Κρίκας και τ' Ανομολόγητα

Τι σας ώθησε να γράψετε αυτό το βιβλίο;
Ν.Κ.: Η ιδέα των Ανομολόγητων υπήρχε καιρό μέσα μου. Απλά δεν είχε βρει τον δρόμο της, να γραφτεί και να εκφραστεί. Είναι όλα αυτά κρυφά ή φανερά που είμαστε μέρος πολλές φορές κι εμείς οι ίδιοι. Συμπεριφορές, αντιδράσεις, κοινωνικά στερεότυπα, βιώματα, εμπειρίες.

Αν θα έπρεπε να περιγράψετε με μία μόνο λέξη, ποια θα ήταν αυτή;
Ν.Κ.: Ανομολόγητα.

Τι θα συμβουλεύατε εκείνον που επρόκειτο να το διαβάσει;
Ν.Κ.: Σε όλους δεν μπορούμε να αρέσουμε και είναι ωραία αυτή η διαφορετική αντίληψη των πραγμάτων. Ο καθένας κουβαλάει τα δικά του βιώματα, τον χαρακτήρα του, την οικογένεια του και την προσωπική του διαδρομή. Η λέξη συμβουλεύω δεν μου ταιριάζει, παρόλα αυτά θα έλεγα στον αναγνώστη πριν διαβάσει το βιβλίο, να είναι σε άμεση επαφή με τον συναισθηματικό του κόσμο και να μείνει απαλλαγμένος από την διάθεση για κριτική και απολυτότητα που πολλές φορές μας πιάνει όλους πριν ανοίξουμε την πρώτη σελίδα. Μετά την τελευταία σελίδα είναι ελεύθερος για οτιδήποτε ένιωσε.

Αν το βιβλίο σας ήταν/γινόταν ένα κανονικό ταξίδι κάπου στον κόσμο, που θα πηγαίναμε και πόσο θα κρατούσε;
Ν.Κ.: Θα έλεγα ότι μέσω του βιβλίου ο καθένας κάνει μια βουτιά βαθιά στον εσωτερικό του κόσμο, σε όλα αυτά που προανέφερα παραπάνω και παράλληλα μια βουτιά στον εξωτερικό κόσμο, στην δουλειά του, στον έρωτα, στη φιλία, στη φύση, στον θάνατο κ.λ.π.

Κλείστε τη μίνι συνέντευξη με ένα απόσπασμα
Ν.Κ.: "Τώρα άναψαν τα φώτα. Πρώην, νυν κι επόμενοι σε έναν υστερικό χορό δείχνοντας την ατελείωτη αγάπη τους. Όταν σβήσουν τα φώτα θα αρχίσει η σφαγή των ηλιθίων."

Διαβάζοντας την άνευ ρίμας -ή άλλου άστοχου περιορισμού- συλλογή του Νίκου Κρίκα διακρίνω μια πηγαία εκβολή λόγου που μπορεί να είναι από αυθορμητισμός ως κεραυνοβολισμός έμπνευσης ή ιδέας που αναζητεί την έκφρασή της στο χαρτί, αλλά ακόμα και προσωπικό ύφος.
Στη δομή του το βιβλίο χωρίζεται σε δύο μέρη. Ο έξω κόσμος και Ο έσω κόσμος, και παράλληλα, δε μπορώ παρά να σημειώσω ότι έτσι χωρίζεται η ύπαρξή μας ούτως ή άλλως: σε αυτό που έχουμε απ' έξω (μας) και σε ό,τι υπάρχει μέσα (μας). Στον έξω κόσμο ένα ιδιαίτερο λεξικό ολοκληρώνεται καθώς διαβάζουμε τα έργα. Ο κάθε τίτλος αποτελείται από μία λέξη και εν συνεχεία, το κάθε έργο εξηγεί ή περιγράφει ή προσδιορίζει τη λέξη αυτή μαζί με ό,τι υπάρχει/συμβαίνει/είναι/γίνεται τριγύρω. Στον έσω κόσμο ο δημιουργός εκμεταλλεύεται τις συνιστώσες της πεζοποίησης και ασχολείται με αυτό που αισθάνεται ή απασχολεί το μυαλό του: σκέψεις, απόψεις, συμβουλές, συναισθήματα και άλλες σημειώσεις και σχόλια. Μάλιστα, η άποψή του για την εποχή των κοινωνικών δικτύων, την ηλεκτρονική, όπως απαντάται μέσα στη συλλογή ήταν κάτι που εγχάραξε στη μνήμη μου.
Ασχολείται με την εποχή του, την εποχή μας, κι αυτό φέρνει την ποίηση πιο κοντά στον αναγνώστη. Η αγάπη του για την Τέχνη, σε κάθε μορφή της, είναι ευδιάκριτη· για τη λογοτεχνία επίσης, ενώ διάσπαρτες παντού λέξεις όπως χειροκροτήματα, έμπνευση, παρτιτούρα, μουσική, οκτάβες, ταλέντο, βιβλιοφάγοι, υπόκλιση, νότες, μονόλογοι, κ.ά ενδυναμώνουν ακριβώς αυτό.

Στο θέατρο Έαρ Βικτώρια...

Δελτία τύπου από τις παραστάσεις και όλες τις πολιτιστικές εκδηλώσεις στο θέατρο Έαρ Βικτώρια για τη δημιουργική περίοδο 2017-2018. Η ανάρτηση ενημερώνεται καθημερινά με ό,τι νεότερο.
Υπενθυμίζουμε ότι στον ίδιο χώρο διεξάγεται το Φεστιβάλ Ελληνικού Θεατρικού Έργου του 21ου αιώνα υπό την καλλιτεχνική διεύθυνση της Λείας Βιτάλη. Πληροφορίες για το εν λόγω φεστιβάλ εδώ!

Μόνος κόσμος

Η Έμιλι της ποίησης και της απομόνωσης

Τι είναι για εμάς η ποίηση; Τι χαρακτηρίζει έναν ποιητή; Πόσο ρομαντική και διαφορετική φανταζόμαστε τη ζωή του εν συγκρίσει με την προσωπική μας καθημερινή και ίσως και ανιαρή πραγματικότητα; Ίσως βρείτε μια απάντηση σε όλα αυτά τα ερωτήματα βλέποντας την παράσταση Μόνος κόσμος- Έμιλι Ντίκινσον στο θέατρο Βρυσάκι. Ίσως και όχι.

Μετά από εμένα

Γράφει η Μαίρη Τσίλη
Νύχτωσε νωρίς. Δεν με νοιάζει. Την ψυχή μου αγκαλιάζει η μοναξιά. Δεν με νοιάζει. Έτσι κι αλλιώς είχα υποψιαστεί ότι ξανά θα έρθει μια βροχή από σιωπή. Ούτε αυτό με νοιάζει.
Ανάβω τσιγάρο και βάζω ποτό. Τα συναισθήματα μου είναι τόσο αδέξια απόψε και όμως τόσο επιδέξια μπορώ να αγκαλιάσω εμένα. Αυτό με πειράζει. Θέλω να μιλήσω στον εαυτό μου και τρέμουν τα λόγια μου. Κι αυτό με πειράζει.
Χαζή είναι απόψε η νύχτα και ανόητο θα είναι το πρωί που θα έρθει. Νιώθω τόσο αμήχανα. Δεν με αντέχω. Με επισκέπτονται οι στιγμές που ήμουν τρυφερή, ευαίσθητη, γλυκιά και ρομαντική. Που να ξέρατε όλοι εσείς ότι εκείνες τις στιγμές ήμουν πιο σκληρή με το είναι μου, πιο πολύ από όσο μπορεί να ήταν η μοίρα μου σκληρή με εμένα.
Θέλω να σβήσω τα σημάδια μου για αυτό και αφήνω να με κάψει το τσιγάρο μου.
Στα δάχτυλα μου για να μην μπορώ να γράψω.
Να πονέσω θέλω για πάρτη μου και να δαγκώσω τα δυο μου χείλη. Να φωνάζω και να ουρλιάξω από καημό και πόνο έστω για μια στιγμή.
Έχω δικαίωμα στην χαρά μου και στον λυγμό μου επίσης. Έχω κάνει τόσες απόπειρες αυτοκαταστροφής. Και ύστερα προσπάθησα να με αγαπήσω για να με αγαπήσουν και οι άλλοι έτσι όπως λένε. Και πάλι δεν τα κατάφερα. Πέρασα στο άλλο άκρο. Με ερωτεύτηκα!
Έχω πιει και είμαι λιώμα. Έχω γίνει λιώμα χωρίς να έχω πιει.
Με βαριέμαι και με λατρεύω. Είμαι απλά ένα αποτύπωμα στην άμμο επάνω που το πρώτο κύμα θα σβήσει. Είμαι ένας άγγελος και ένας θεός για όσο κρατάει έστω κι ένα καλό που ίσως τυχαία έκανα. Είμαι ένα τσιγάρο που σβήνει και μια ακόμα ευκαιρία.
Φίλησε με, αν αντέχεις χωρίς να δαγκώσεις το σε αγαπώ που θέλω να σου πω.

🍁

Copyright © Μαίρη Τσίλη All rights reserved, 2017
Το συνοδευτικό κολάζ δημιουργήθηκε από φωτογραφία της Μαίρης Τσίλη επιλογής της.

Της ίδιας:

«Ήταν μια μαγική διαδικασία», Χρήστος Λιακόπουλος

Ενόψει της αναμενόμενης πρεμιέρας του μονολόγου που έγραψε, σκηνοθέτησε και ερμηνεύει ο Χρήστος Λιακόπουλος, Αυτοκράτωρ Αδριανός, (από 18 Οκτώβρη κάθε Τετάρτη στο θέατρο Αλκμήνη), αφού έχει ήδη παρουσιαστεί στο κοινό την προηγούμενη δημιουργική περίοδο με μεγάλη επιτυχία (εντυπώσεις από εκείνη την παράσταση θα διαβάσετε σε αυτόν τον σύνδεσμο) και θεωρώντας ότι οι ξεχωριστοί δημιουργοί δικαιούνται μεγαλύτερης προσοχής, τον αναζήτησα κι εκείνος, εκπλήσσοντάς με με την αμεσότητά του, μου αφιέρωσε ένα σημαντικό κομμάτι του χρόνου του όπου μιλήσαμε για τον Αδριανό (του), για τους καλλιτέχνες, περί Τέχνης και πολλών άλλων.
Πώς προέκυψε η ιδέα για τη δημιουργία του μονολόγου;
Χ.Λ.: Η ιδέα μού ήρθε όταν, πριν από τρία χρόνια, ο διευθυντής του Νομισματικού Μουσείου Αθήνας μού ζήτησε να διαβάσω αποσπάσματα από τον Αντίνοο του Φερνάντο Πεσσόα με αφορμή την έκδοση Ρωμαϊκών νομισμάτων με τις μορφές του Αδριανού και του Αντίνοου. Όταν έψαχνα κάτι να με ενθουσιάσει για να το κάνω παράσταση σκέφτηκα εκείνη την εκδήλωση και τις συνομιλίες που ακολούθησαν, αναζήτησα στοιχεία για τον Αντίνοο και τον Αδριανό, εμπνεύστηκα από όσα έμαθα και ξεκίνησα να γράφω.

Είχατε ξαναγράψει δικό σας θεατρικό ή άλλο έργο; Είχατε ξανασχοληθεί με τη συγγραφή;
Χ.Λ.: Όχι ιδιαίτερα. Είχα καταλάβει όμως ότι, μάλλον, έχω την ικανότητα από τη σχολή ακόμα, όταν ένας καθηγητής θεάτρου, ο Γιώργος Παπακυριάκης, μας είχε βάλει να γράψουμε ένα μονόπρακτο με θέμα τα δηλητηριασμένα περιστέρια του Συντάγματος, να το σκηνοθετήσουμε οι ίδιοι και να επιλέξουμε έναν συμμαθητή μας να παίξει. Αυτή ήταν η πρώτη απόπειρα ενώ αργότερα επιδιόρθωσα και ένα σενάριο για ένα φιλμ νουάρ όπου επίσης κατάλαβα ότι το έχω. Ο Αυτοκράτωρ Αδριανός βέβαια όπου έχω γράψει το κείμενο, συνσκηνοθετώ και παίζω είναι κάτι που κάνω για πρώτη φορά.

Υπάρχει κατάλληλος χρόνος, η σωστή στιγμή για έναν δημιουργό; Πώς προκύπτει η δημιουργικότητα; Είναι θέμα συγκυρίας; Ωριμότητας;
Χ.Λ.: Νομίζω είναι θέμα ωριμότητας και εμπειριών. Δηλαδή πρέπει κάποιος να έχει διανύσει ένα διάστημα ζωής και οι εμπειρίες που αποκόμισε, αν ήταν ανοιχτός και τις εισέπραξε σε βάθος, μπορούν με την κατάλληλη διαδικασία και τεχνική κατάρτιση να μεταμορφωθούν σε ένα καλλιτεχνικό δημιούργημα, είτε αυτό λέγεται ζωγραφικός πίνακας, θεατρικό έργο...

Πώς βιώσατε τη διαδικασία της συγγραφής από την έρευνα μέχρι την ολοκλήρωση;
Χ.Λ.: Με πολλή ένταση, πολύ άγχος... γιατί έχω το "κουσούρι" να είμαι τελειομανής αλλά και με πολλή ομορφιά και μαγεία. Νομίζω ότι έγινα καλύτερος άνθρωπος... σα να έχω ανέβει στάδιο εξέλιξης. Με βελτίωσε πολύ η διαδικασία. Όλη αυτή η δουλειά, η έρευνα, η φαντασία, η αναζήτηση... σα να έκανε τα δύο ημισφαίρια του εγκεφάλου μου να αποκτήσουν περισσότερες συνάψεις, να επικοινωνήσουν καλύτερα μεταξύ τους. Αυτό αισθάνθηκα. Ήταν μια μαγική διαδικασία... βέβαια με το κόστος της. Πίεση πρωί βράδυ, χειρόγραφες σημειώσεις σε τετράδια που είχα πάντα μαζί μου για να γράφω οπουδήποτε...

Αφοσίωση λοιπόν...
Χ.Λ.: Ναι, Κανένα αποτέλεσμα δεν έρχεται αν δεν υπάρχει απόλυτη αφοσίωση, κόντρα στην τάση που έχουμε στη χώρα μας για το εύκολο. Οποιαδήποτε επιτυχία έχει περάσει από πολλές δυσκολίες, αντιξοότητες, και είναι εκεί που πρέπει κανείς να επιμένει. Όποιος συνεχίζει την προσπάθεια, όταν φαίνεται ότι το πράγμα δεν προχωράει, πετυχαίνει. Δεν πετυχαίνει εκείνος που δε πέφτει ποτέ αλλά αυτός που πέφτει, σηκώνεται και συνεχίζει.

Μπαίνετε λοιπόν στη φάση υλοποίησης, ξεκινάει όλος αυτός ο αγώνας -συγγραφή, παραστασιοποίηση, σκηνοθεσία... Έχετε ήδη ως σημείο αναφοράς την πρώτη χρονιά παραστάσεων, ξέρετε ως ένα βαθμό πώς περνάει το έργο στο κοινό. Τι σας έχει μείνει από όλη αυτή τη διαδικασία;
Χ.Λ.: Μια πολύ, ως πάρα πολύ θετική γεύση. Χαίρομαι που, αυτό που νόμιζα ότι βγάζει το έργο, το εισέπραξε και ο κόσμος. Ήταν και ο στόχος μου εξάλλου, γι' αυτό και προσπάθησα να κάνω κάτι που να περάσει σε όλους -μικρούς, μεγάλους, μορφωμένους, αμόρφωτους...- θεωρώντας ότι τα θέματα που πραγματεύεται το έργο μάς αφορούν όλους το ίδιο. Έχουμε κοινές αναφορές και κοινές προσλαμβάνουσες, και οτιδήποτε είναι αληθινό αγγίζει τις ψυχές όλων. Ό,τι κάνει κανείς αφοσιωμένα, με πίστη και προσπάθεια γίνεται καλό και φέτος ξέρω ότι θα είναι ακόμα καλύτερο.

Στο θέατρο Φούρνος...

Ό,τι παίζεται στο θέατρο Φούρνος κατά τη δημιουργική περίοδο 2017-2018. Η ανάρτηση ενημερώνεται καθημερινά. Τα στοιχεία του θεάτρου αναφέρονται στο τέλος.

Αλίκη μου, Αλίκη μου
Ένα μυστικό κρυμμένο στης καρδιάς τα λάθη.
Στα μέσα της δεκαετίας του 80 ένα κορίτσι μεγαλώνει στην επαρχία κλεισμένο σε ένα δωμάτιο. Για να διασκεδάσει τραγουδά και χορεύει μιμούμενη το είδωλό της, είδωλο-σύμβολο της μεταπολεμικής Ελλάδας που προσφέρει χαρά, όνειρο και ελπίδα για ένα καλύτερο αύριο. Στο λαμπερό 2000 όλα φαίνονται ειδυλλιακά και το κορίτσι γίνεται ηθοποιός, όπως εκείνη. Η πρώτη οντισιόν, η μετακόμιση στην πρωτεύουσα, τα αγχωτικά όνειρα, η ενδεχόμενη τηλεοπτική καριέρα, η απώλεια που γίνεται η αφορμή για ένα νέο ξεκίνημα και μια χαμένη κασέτα από την παιδική ηλικία δημιουργούν μια νέα πραγματικότητα γεμάτη ρωγμές. Το είδωλο θα βρει τη θέση του σε αυτές ή θα χαθεί για πάντα;
Η μουσική του Σπύρου Γραμμένου συναντά τη σκηνική δημιουργία της Ζωής Ξανθοπούλου σε ένα ζάπινγκ εικόνας, ήχου και μνήμης.
Κείμενο: Λίνα Καλπαζίδου, Ζωή Ξανθοπούλου
Σκηνοθεσία: Ζωή Ξανθοπούλου
Μουσική: Σπύρος Γραμμένος
Video art: Δήμητρα Τριανταφύλλου
Κατασκευή κοστουμιού: Μαρία Μαντζώρου
Φωτισμοί: Αποστόλης Τσατσάκος
Φωτογραφίες, αφίσα, video teaser: Δήμητρα Τριανταφύλλου
Επικοινωνία: Νικολέττα Δημοπούλου
Ερμηνεύει η Λίνα Καλπαζίδου
Από 12 Οκτωβρίου έως 30 Νοεμβρίου κάθε Πέμπτη στις 21:15
🎭

Η γυάλα
Τζένης Δάγλα
Δεύτερη χρονιά
Η Γυάλα μιλάει για την επίδραση της κρίσης στην καθημερινότητα των ανθρώπων. Η ηρωίδα της Γυάλας, η Λούση, μόνη στο δωμάτιό της, μιλάει ακατάπαυστα έχοντας για συντροφιά το χρυσόψαρό της στη γυάλα, την άλλη Λούση.
Η Λούση (Μάνια Παπαδημητρίου) μόλις έχει χωρίσει από τον αγαπημένο της, στη δουλειά της γίνονται απολύσεις, ένας παλιός της συμμαθητής αυτοκτονεί, ενώ η σημερινή Αθήνα δεν μοιάζει με την πόλη που ξέραμε. Με απίστευτη ενεργητικότητα και χιούμορ και παρά τις απογοητεύσεις της, η Λούση, μιλάει για όλα και για όλους: τη δουλειά της, τα παιδικά της χρόνια, τον περίγυρο της γειτονιάς της. Η Λούση διηγείται ιστορίες, ειρωνεύεται, οργίζεται ενώ όλα -ερωτικές προδοσίες και ιστορίες καθημερινής τρέλας- λέγονται με φόντο την Αθήνα της κρίσης και των ανθρώπων που καταφθάνουν σε αυτήν αναζητώντας ένα καλύτερο αύριο. Ο άνδρας που εμφανίζεται αναπάντεχα και μιλάει (Ευθύμης Χρήστου), μεταφέρει στον κλειστό χώρο της Λούσης, τις εμπειρίες ενός άλλου κόσμου και μιας άλλης, σπαρακτικής πραγματικότητας.
Η Γυάλα συνδέει το προσωπικό βίωμα με τον κοινωνικό περίγυρο, τη «μικρή» με τη «μεγάλη» πραγματικότητα στα επώδυνα χρόνια της κρίσης με στοχαστικό σαρκασμό και αντισυμβατική διάθεση.
Σκηνοθεσία – Δραματουργική επεξεργασία: Άσπα Τομπούλη
Επιμέλεια σκηνικού χώρου/ κοστούμια: Χριστίνα Παπούλια
Σύνθεση ήχων/ μουσική επιμέλεια : Δημήτρης Ιατρόπουλος
Φωτισμοί : Αποστόλης Τσατσάκος || Επιμέλεια κίνησης : Φαίδρα Σούτου
Video: CO.MOD.DOR
Παίζουν οι ηθοποιοί: Μάνια Παπαδημητρίου, Ευθύμης Χρήστου
Βοηθός σκηνοθέτη: Ευθύμης Χρήστου
Φωτογραφίες παράστασης : Ελένη Μολφέτα || Γραφιστικά: Σεμέλη Παπαϊκονόμου
Βιβλιο-πρόγραμμα: Εκδόσεις Σοκόλη || Φωτογραφίες προγράμματος : Παύλος Μαυρίδης
Παραγωγή : Θέατρο Φούρνος
Από 9 Οκτωβρίου κάθε Δευτέρα & Τρίτη στις 21:15

🎭

Θέατρο Φούρνος
Μαυρομιχάλη 168, Αθήνα
2106460748

Είστε έτοιμοι να εξερευνήσουμε το σκοτάδι;

Κάποια βιβλία, -εν προκειμένω η μελέτη του Γιώργου Ιωαννίδη «Η Εκάτη της Νύχτας» που θα αφιερωθούμε σήμερα- έχουν την μαγική ιδιότητα να μας μεταφέρουν νοητά σε απρόσιτα μέρη, μυστικά και αόρατα.
Αφήστε πίσω σας λοιπόν την καθημερινότητα και ελάτε να ακολουθήσουμε μαζί τα μονοπάτια που χάραξε η πένα του Γιώργου Ιωαννίδη στον μυστηριώδη κόσμο της θεάς Εκάτης!

Ο μεγάλος μεταφυσικός

Τζιόρτζιο Ντε Κίρικο

Φίλες και φίλοι,

Κλείνουμε το αφιέρωμα στον Ντε Κίρικο με το μνημειώδες έργο του «Ο μεγάλος μεταφυσικός», ένα έργο φιλοτεχνημένο το φθινόπωρο του 1917.

Η γιγαντιαία μορφή στο κέντρο της μεγάλης, σχεδόν έρημης πλατείας, πλαισιωμένης από τις σκιές των κτιρίων που την περιβάλλουν, σχηματίζεται από μια φανταστική συσσώρευση αντικειμένων (όργανα σχεδιαστηρίου, κουτιά από βαμμένο ξύλο) καθώς και αρχαία πολεμικά λάφυρα που οι νικητές στοίβαζαν αφού έτρεπαν σε φυγή τον εχθρό.

Στην κορυφή προβάλλει η σιλουέτα ενός ωχρού ανδρείκελου με ωοειδές κεφάλι, κάτι σαν γύψινη αυτοπροσωπογραφία του καλλιτέχνη, ο οποίος ταυτίζεται με τον Μεγάλο Μεταφυσικό ή με κάποιον αρχαίο χρησμό που μέλλει να εκφωνηθεί από το ψηλότερο σημείο αυτού του ιερού.

Να τι έγραψε ο ίδιος ο ζωγράφος το καλοκαίρι της ίδιας χρονιάς στο περιοδικό Μεταφυσική Τέχνη και Απόκρυφες Επιστήμες, ένα κείμενο που ρίχνει φως στην έμπνευση του έργου:
«Χτες το απόγευμα, περνώντας από έναν στενόμακρο δρόμο, πλαισιωμένο από ψηλά και σκοτεινά σπίτια, είδα στο βάθος να εμφανίζεται ένας στύλος με άγαλμα στην κορυφή του, που αργότερα έμαθα ότι ήταν του Αριόστο. Βλέποντάς το, έτσι, ανάμεσα στους δύο πέτρινους τοίχους, που έμοιαζαν με τοίχους αρχαίου ιερού, το μνημείο απέπνεε κάτι το μυστηριακό και μεγαλειώδες. Ακόμη και λιγότερο μυημένοι στη μεταφυσική θα περίμεναν να ακούσουν τη φωνή της προφητείας από το βάθος της πλατείας».
Κλικ εδώ για περισσότερα της Δήμητρας Παπαναστασοπούλου

Ο Μπάμπης Κατσίμπας και ο Οδυσσεύς Λαερτιάδης, το τραγούδι των Σειρήνων στα ομηρικά έπη

Πώς σας ήρθε η ιδέα;
Μ.Κ.: Φαίνεται πως οι εφηβικές μου ανησυχίες βρήκαν διέξοδο το 1992 όταν μετακόμισα στη Λευκάδα για κάποια χρόνια. Στην είσοδο του νησιού υπήρχε μια πινακίδα που έγραφε «ΛΕΥΚΑΔΑ Η ΟΜΗΡΙΚΗ ΙΘΑΚΗ», κάτι που με είχε σοκάρει τότε γιατί πίστευα ότι η Ιθάκη που ονομάζουμε σήμερα ήταν και η πραγματική Ιθάκη του Οδυσσέα. Το ενδιαφέρον και η περιέργεια να μάθω συναγωνίζονταν μέσα μου σε μια πάλη με την σκληρή πραγματικότητα της Ελληνικής επαρχίας και το κυνήγι που υπήρχε και υπάρχει εκεί, του τουριστικού εισοδήματος.
Βρέθηκα ξαφνικά να φυλλομετρώ τη θεωρία του Wilhelm Dorpfeld (αρχαιολόγου του Σλήμαν -ο Σλήμαν δεν ήταν αρχαιολόγος) και το βιβλίο του ALT ITHAKA (ΑΡΧΑΙΑ ΙΘΑΚΗ) βρέθηκε να με συντροφεύει παντού.
Δεν μπόρεσα ακόμα επίσης ποτέ να πιστέψω πως αυτό το μικρό σχετικά βραχώδες νησάκι, που σήμερα φέρει το όνομα της γης του Οδυσσέα, θα μπορούσε να ήταν η πραγματική Ιθάκη του Ομήρου.
Ο Όμηρος αναφέρει νερά. Πηγές. Εκεί, όταν πήγα, δεν βρήκα τίποτα τέτοιο, εντυπωσιακό, παρά μονάχα ένα μικρό εργοστάσιο αφαλάτωσης του θαλασσινού νερού για να πίνουν νερό οι κάτοικοι του μικρού και όμορφου νησιού αυτού. (Ο Όμηρος αναφέρει ότι η Ιθάκη του Οδυσσέα έχει πολλές πηγές και ποτίστρες (ν 237, 249).
Οι σχέσεις μου με το αντικείμενο και τα περιεχόμενα της Ιλιάδας και της Οδύσσειας ήταν όμως πολύ περιορισμένες και περιχαρακωμένες μέσα στα απομεινάρια της μνήμης μου, από την περίοδο της σχολικής διδασκαλίας και της εφηβείας μου. Λίγες εικόνες από τις μάχες της Τροίας στριφογύριζαν αταξινόμητες στο μυαλό μου καθώς και μερικές σκηνές από την Οδύσσεια, όπως αυτή της Κίρκης που μεταμόρφωσε σε γουρούνια τους συντρόφους του Οδυσσέα, ή αυτή του Κύκλωπα Πολύφημου, την ώρα που ο πανούργος βασιλιάς της Ιθάκης τον τύφλωνε...
Από τη μελέτη συνέλαβα τον εαυτό μου να ονειροπολεί και να προσπαθεί να διαπεράσει πίσω από τους στίχους, σαν να υπήρχαν και άλλοι στίχοι αόρατοι, κρυμμένοι μέσα στο γύρισμα των χιλιετιών και των αιώνων που μου ζητούσαν επιτακτικά να βγουν στην επιφάνεια, σαν να ασφυκτιούσαν. Οι κώδικες έπρεπε επιτέλους να σπάσουν και να φανεί η αλήθεια που βρίσκονταν κρυμμένη καλά πίσω από παρομοιώσεις, προσωποποιήσεις, μεταφορές και αλληγορίες πολλές φορές ακόμα και στον ίδιο στίχο.
Ο Πλούταρχος έχει πει:
«Όμηρος και πρώτος και μέσος και ύστατος και παντί, παιδί και ανδρί και γέροντι τοσούτον αφ’αυτού δίδωσιν, όσον έκαστος δύναται λαβείν»
Βέβαια, εγώ δεν ήμουν πλέον παιδί. Είχα όμως εμπλουτίσει το οπλοστάσιό μου με τη μόρφωση και τη γνώση. Μέσα μου ξύπνησε ο γεωγράφος. Και άρχισα να ψάχνω τη γεωγραφική τεκμηρίωση των απόψεων του Γερμανού αρχαιολόγου. Σε μερικά σημεία συμφωνούσα σε άλλα πάλι όχι. Το θέμα προέκυψε έντονα όταν στη θέση των σημείων που άφηνε, σχετικά ατεκμηρίωτα, ο Dorpfeld, έπρεπε να βρω άλλα αντίστοιχα σημεία που να ανταποκρίνονται επακριβώς με τις περιγραφές του Ομήρου.
Κατάντησα γραφικός. Με τον Όμηρο υπό μάλης και τις περιγραφές του Ομήρου να στροβιλίζουν στο νου μου περπατούσα όλη τη Λευκάδα και έκανα συγκρίσεις και υποθέσεις. Κατέστρωνα οδοιπορικά των πρωταγωνιστών της Οδύσσειας και σχεδίαζα χάρτες. Άρχισα να επισκέπτομαι και τη γύρω περιοχή και γράφτηκα ιστιοπλοΐα για να γνωρίσω τη θάλασσα του Ιονίου και τους ανέμους του Οδυσσέα. Αγόρασα στρατιωτάκια, αρχαίους Έλληνες, και έκανα αναπαραστάσεις των μαχών από την Ιλιάδα. Άλλες φορές πάλι τα κρατούσα στα χέρια μου τα στρατιωτάκια αυτά -αρχαίους πολεμιστές- και διάβαζα τον διάλογο που είχαν αναμεταξύ τους από την Ιλιάδα.
Ήθελα μα μπω στο πετσί των Ομηρικών ηρώων. Έγινα πάλι παιδί και προσπάθησα να κρατηθώ από το παιδικό αυτό μυαλό - σφουγγάρι που απορροφά τη γνώση.
Όλες αυτές τις εμπειρίες που απέκτησα αποφάσισα να τις καταγράψω λοιπόν, σε ένα βιβλίο.

Μετείκασμα

Η λάμψη της μέρας βυθίστηκε σε ένα μισερό σκοτάδι που λαμποκοπούσε γεμάτο μακρινούς ετοιμοθάνατους ήλιους.

H ανάγνωση διηγημάτων είναι μία μορφή λιτανείας της επικοινωνίας. Μπορεί να μην κατάλαβα όλα όσα μου είπες, γιατί οι πορείες της σκέψης μου δεν είχαν σκάψει ακόμα αυλάκια αρκετά βαθιά ώστε να δεχτούν τη βροχή σου χωρίς να ξεχειλίσουνε. Σίγουρα το ίδιο ισχύει και για τους αναγνώστες βιβλίων. Συνάντησα σήμερα τυχαία, την κοφτερή άκρη απ’ το μισό χαμόγελό σου.

Επηρεάζει άραγε στην ελληνική απόδοση ενός ξενόγλωσσου βιβλίου η αγάπη του μεταφραστή προς το έργο του συγγραφέα;

Στο σημερινό μας άρθρο θα περιηγηθούμε στη συλλογή διηγημάτων «O Νηστευτής & άλλα διηγήματα» του Φραντς Κάφκα από τις εκδόσεις Αρχέτυπο. Ένα έργο του οποίου μεταφραστής είναι ο συγγραφέας Κυριάκος Χαλκόπουλος, για τον οποίο γνωρίζω εξαρχής τον σεβασμό και την αγάπη που τρέφει για τα έργα του συγκεκριμένου λογοτέχνη.
Κι αυτό το θεωρώ ως ένα από τα βασικά στοιχεία για την επιτυχημένη απόδοση στα ελληνικά ενός βιβλίου, γιατί ως αναγνώστης έχω συναντήσει πολλές φορές σε αντίστοιχα βιβλία την έλλειψη σεβασμού προς τον συγγραφέα, το έργο του και κατ’ επέκταση προς τον αναγνώστη που θα το προμηθευτεί.

Ελιγμοί

Στην υπόθεση... γνωρίζουμε ένα ζευγάρι. Εκείνος είναι ηθοποιός κι εκείνη στρατιωτικός. Ο Ντάριο και η Μπελέν παλεύουν με την πραγματικότητα προσπαθώντας να αντιμετωπίσουν την εξουσία -έναν σκηνοθέτη και έναν υπολοχαγό αντίστοιχα- όπως και τον ίδιο τους τον εαυτό, αγωνιούν να σταθούν μέσα στο "σύστημα"· αν όχι να ελιχθούν διεκδικώντας μια εξέλιξη.

Εγκαίνια για Το ράφι της Αγάπης

Το ράφι της Αγάπης μπορεί να μη χρειάζεται πια ιδιαίτερες συστάσεις στον συγγραφικό χώρο αφού ήδη μετράει δυο χρόνια ύπαρξης, όμως για τους νέους του φίλους ας κάνουμε μια αναφορά.

Επτά φίλες, η Ράνια Αγγελακούδη, η Φρόσω Αποστόλου, η Νατάσσα Καραμανλή, η Ελένη Καρύδα, η Σοφία Χρήσταινα η Χαρά Χρυσάφη και η εμπνεύστρια της ιδέας, η Εύα Παυλίδου, με εφαλτήριο την αγάπη προς τον συνάνθρωπο και τη θεραπευτική ανάγνωση έγιναν μια ομάδα που συγκεντρώνει βιβλία Ελλήνων και Κύπριων λογοτεχνών δημιουργώντας βιβλιοθήκες. Η δράση τους, ως σύλλογος πια, περιστρέφεται γύρω από την αξία της φιλαγνωσίας και τη θεραπευτική ιδιότητα αυτής, και στόχος τους είναι η δημιουργία βιβλιοθηκών σε κάθε χώρο που εμπλέκονται ασθενείς με χρόνιες παθήσεις.

ΚΕΡΔΙΣΤΕ ΔΩΡΑ - Κλικ σε εκείνο/-α που θέλετε για πληροφορίες και συμμετοχές
Σάντυ Κυριακή ΗλιάδουΝατάσσα ΕξάρχουΣωτηρία ΙωαννίδουΧρήστος ΝομικόςΆννα ΣελίδουMo HayderΠαναγιώτης Σταυρόπουλος
Γιάννης ΦιλιππίδηςΕυδοκία ΣταυρίδουΓιώργος ΙωαννίδηςPaullina SimonsΧρήστος ΧτιστόπουλοςΓεώργιος ΤζιτζικάκηςΘεόφιλος Γιαννόπουλος
Ασημίνα ΞηρογιάννηΝίκος ΚρίκαςΣοφία ΓουδετσίδουMargaret DalkourΝάντια ΠαπαθανασοπούλουΓιώργος ΔάμτσιοςΓρηγόρης Τριγλίδης