The Black Car

Γράφει ο Πέτρος Βαζακόπουλος
Πάτα το γκάζι ηλίθιε!
Τι το έχεις τόση ώρα κολλημένο στο πόδι σου;
Βάλε ταχύτητα και ξεκινάμε.

Μη στέκεσαι εμπόδιο στον εαυτό σου.
Φύγε και άφησε πίσω σου σκόνη.
Βρες τα όνειρά σου στο μακρύ δρόμο που μόνο εσύ βλέπεις.
Κάνε τα λάστιχά να καίνε από τη στροφορμή.
Μούγκρισε με τη μηχανή σου να βγάζει καπνούς.
Επιτέλους βγάλε τη μάσκα που φοράς και δείξε τί αξίζεις.
Άφησε πίσω τις δικαιολογίες. 


Μία κόκκινη γραμμή
στον ορίζοντα πέρα εκεί αχνοφαίνεται.
Τρέχει τόσο γρήγορα που από μακρυά φαίνεται ακίνητο στον χρόνο με τη γραμμή να παραμένει σα κορδέλα πίσω από το όχημα που λυσσαλέα σκίζει το δρόμο.

Μέσα στην έρημο σουρουπώνει και είναι η πιο κατάλληλη ώρα.
Κινείται γρήγορα, αθόρυβα, με κόκκινα φανάρια να αφήνουν το χρώμα τους στον αέρα.  

Γαμώτο άσε το τιμόνι.

Οι λωρίδες που σηματοδοτούν την πορεία στο κέντρο του δρόμου κάτω από το αμάξι να τρέχουν ενοποιημένες σε μία από την υπερβολική ταχύτητα.


Το σκότος σιγά να καταπίνει τα πάντα παλεύοντας με τους προβολείς διεκδικώντας την ύπαρξη.
Λες και έχει δική του σκέψη το σκοτάδι να παλεύει να κρύψει τον μοναδικό δρόμο, σα κατάρα να θέλει να σκεπάσει και το τελευταίο μονοπάτι των τροχών.
Να θέλει να καταπιεί τα πάντα, να μείνει μόνο αυτό.

Αφήνοντας πίσω τα σωματίδια της σκόνης μεγαλώνουν και μετουσιώνονται σε ένα τέρας σα δράκο με μορφή από τη στροφορμή τραβώντας το αμάξι πίσω.
Το μάτι του κυκλώνα να κοιτά το αμάξι με μίσος.

Δε θα υπάρξεις ποτέ.

Δε θα πορευθείς στο δικό σου δρόμο.

Σε μία κίνηση τραβάει το αμάξι μέσα στον κυκλώνα και στριφογυρίζει, μετά το πετά στον δρόμο από εκεί που το ρούφηξε. 

Σμπαραλιασμένο να κείτεται στην άκρη του δρόμου, να αργοπεθαίνει με το φώτα του να σβήνουν μέσα στο σκοτάδι.

Δε θα πεθάνω ποτέ καριόλη.

Πατάει το γκάζι σα τρελός και καθώς το αμάξι τρέχει στον δρόμο που μερικοί λένε ζωή σέρνει κάτω τα κομμάτια του καθώς αυτά ανασυντάσσονται.
Σα να παίρνει ενέργεια από τον δρόμο με τις σπίθες να αναζωπυρώνουν την ύπαρξη σε μία φλόγα που δε σβήνει ποτέ.
Να κυνηγάει το σκοτάδι με τις φωτεινές λεπίδες του σα πολεμιστής.

Τα μάτια του ανάβλυζαν το κόκκινο, ψάχνοντας κάθε λεπτομέρεια, ανιχνεύοντας το δρόμο που εμφανιζόταν μπροστά του.
Να τρέχει, λυσσαλέα, τίποτα να μην τον σταματά.
Σα μία κόκκινη γραμμή που διαγράφει το σκοτάδι.


Copyright © Πέτρος Βαζακόπουλος, All rights reserved, 2017
Το συνοδευτικό κολάζ δημιουργήθηκε από έργο του ίδιου. Την παρακάτω φωτογραφία.
Του ίδιου:
Γκρεμός
Σκιά
Ιερό

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου


ΚΕΡΔΙΣΤΕ ΔΩΡΑ - Κλικ σε εκείνο/-α που θέλετε για πληροφορίες και συμμετοχές
Σάντυ Κυριακή ΗλιάδουΝατάσσα ΕξάρχουΓιώργος ΓιαντάςΚέλλυ ΚαϊμάκηΣτέλιος ΜοίραςΜαρία ΚατσούπηMo Hayder
Γιάννης ΦιλιππίδηςΕυδοκία ΣταυρίδουΠαναγιώτης ΝτούσκαςPaullina SimonsΒασιλική ΦράγκουΓεώργιος ΤζιτζικάκηςΠόλυ Μοσχοπούλου
Κερδίστε ως και πέντε μυθιστορήματαΧρυσούλα ΒακιρτζήΧρήστος ΠαπουτσήςΜαριάνα ΝικολιδάκηΧριστόφορος ΤριάντηςΓρηγόρης ΤριγλίδηςKate Saunders