Στο θέατρο Αλκμήνη

Οι θεατρικές παραστάσεις και άλλες καλλιτεχνικές δράσεις που μπορείτε να δείτε στο θέατρο Αλκμήνη τη δημιουργική περίοδο 2017-2018. Κρατήστε αυτή τη διεύθυνση στα αγαπημένα καθώς ενημερώνεται συνεχώς.
Θα συνεχιστεί για τέταρτη χρονιά η sold-out παράσταση Οι 12 ένορκοι σε μετάφραση και σκηνοθεσία Κωνσταντίνας Νικολαΐδη. Αποκτήστε τα εισιτήριά σας για τις παραστάσεις του Οκτωβρίου μέσω της Viva σε προνομιακή τιμή.

🎭

Επίσης, έρχεται ο μονόλογος του Χρήστου Λιακόπουλου, Αυτοκράτωρ Αδριανός (για τον οποίο σας είχα μιλήσει την προηγούμενη δημιουργική σεζόν). Αποκτήστε από τώρα τα εισιτήριά σας μέσω της Viva σε προνομιακή τιμή.

🎭

Μια φωνή κι ένα ψέμα
Παντρεύοντας τους ήρωες του Εμπόρου της Βενετίας του Γουίλιαμ Σαίξπηρ με την Ανθρώπινη Φωνή του Ζαν Κοκτώ.
Είναι γνωστό πως ο Γάλλος συγγραφέας εμπνεύστηκε τον διασημότερο μονόλογό του από την ιστορία ενός άνδρα -κάτι που ήταν αδύνατον να παρουσιαστεί στον καιρό του- κι εύκολα καταλαβαίνουμε πόσο ουσιαστικά μεταβάλλει η αλλαγή του φύλου και τον χαρακτήρα του ατόμου και την αίσθηση του δράματος που βιώνει.
Συνειρμικά θυμόμαστε μιαν άλλη ανάλογη ιστορία, αυτήν του «Εμπόρου της Βενετίας» του Σαίξπηρ, όπου ο ώριμος Αντόνιο θυσιάζεται για να μπορέσει ο νεότερος εραστής του να αποκτήσει μέσω ενός γάμου την κοινωνική θέση που επιθυμεί. Μια ερωτική σχέση που δηλώνεται σαφώς από τον συγγραφέα, όμως για αιώνες καλύφθηκε από τον μανδύα της «αγνής φιλίας».
Η μία ιστορία φωτίζει, εμπλουτίζει την άλλη και οι χαρακτήρες των δύο ηρώων, του Αντόνιο (κύριος Α.) και του νεότερου Μπασάνιο (κύριος Β.), διαγράφονται ακόμη πιο ουσιαστικά μέσα στο σύγχρονο πλαίσιο όπου εντάσσονται.
Σύλληψη, σκηνοθεσία: ΒΑΣΙΛΗΣ ΝΙΚΟΛΑΪΔΗΣ
Πρωτότυπη συγγραφή, Διασκευή, Μετάφραση: ΓΙΩΡΓΟΣ ΞΕΝΙΑΣ
Σκηνικός Χώρος, Κοστούμια: ΓΙΑΝΝΗΣ ΜΕΤΖΙΚΩΦ
Παίζουν: Κύριος Α’ : ΘΑΝΑΣΗΣ ΚΟΥΡΛΑΜΠΑΣ, Κύριος Β’ : ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΑΡΝΟΚΟΥΡΟΣ
Αναμένεται τον Οκτώβριο 2017

🎭

Πώς ν’ απαγάγετε έναν τραπεζίτη
του Armando Nascimento Rosa
Ένα από τα πιο σημαντικά έργα του ευρωπαϊκού δραματολογίου των τελευταίων χρόνων θα ανεβάσει ο Κώστας Αρζόγλου στην μεγάλη αίθουσα του Θεάτρου «Αλκμήνη» στις 9 Οκτωβρίου.
Το έργο είναι γνωστό και με τον τίτλο «Τα λύτρα» ή «Ο Άγιος Βασίλης των off-shore», τίτλοι με τους οποίους κάνει καριέρα αυτή την περίοδο και στις Ηνωμένες Πολιτείες.
Ο Κώστας Αρζόγλου σκηνοθετεί και ερμηνεύει τον ρόλο του αδίστακτου μεγαλοτραπεζίτη Ολιβέιρα στην Πορτογαλία, τον οποίο απαγάγουν δύο απελπισμένοι δανειολήπτες που έχουν χάσει όλα τους τα υπάρχοντα χάρις στην αυστηρότητα του πορτογαλικού μνημονίου. Μέσα από την απαγωγή του τραπεζίτη και της δικηγόρου του, η οποία παίζει ιδιαίτερα κομβικό ρόλο στην εξέλιξη του δράματος, ξεγυμνώνεται όλος ο βρώμικος ρόλος του τραπεζικού συστήματος και πολλών μεγαλοστελεχών του, τα οποία λειτουργούν ως η πραγματική εξουσία κατά την διάρκεια της δημοσιονομικής κρίσης των χωρών της Μεσογείου.
Πρωταγωνιστούν, εκτός του Κώστα Αρζόγλου, η Στέλλα Παπαδημητρίου στον ιδιαίτερο ρόλο της δικηγόρου του τραπεζίτη, του οποίου γνωρίζει όλα του τα μυστικά, ενώ τους δύο απαγωγείς ερμηνεύουν ο Χρήστος Ευθυμίου και ο Χάρης Μαυρουδής.
Την μετάφραση του κειμένου από τα πορτογαλικά έχει κάνει η Κατερίνα Χαλκίδου.
Σκηνογράφος: Κούλα Γαλιώνη
Φωτισμοί: Δόμνα Μπαρούνη
Βοηθός σκηνοθέτη: Νερίνα Καμπασάκη
Μουσική σύνθεση: Σίσσυ Βλαχογιάννη
Υπεύθυνη επικοινωνίας: Άντζυ Νομικού
Παραγωγή: Red Moonlight Productions
Το soundtrack θα κυκλοφορήσει από την Minos – EMI / Universal και θα περιλαμβάνει την πρωτότυπου μουσικού του έργου καθώς και κλασικά πορτογαλικά fado, επιλεγμένα από τον ίδιο τον συγγραφέα Armando Nascimento Rosa.
Προπώληση στο Viva

🎭

Φρίντα Κάλο
Οι πίνακες, τα γράμματα, το ημερολόγιό της.
Οι άλλοι.
Μια γειτόνισσα, μια μητέρα, μια αδελφή, ένας αγαπημένος, ένας τελωνειακός, μια φίλη, ένας μαθητής, μια νοσοκόμα.
Το Μεξικό.
Ένας ιδιαίτερος πολιτισμός. Ένας άλλος κόσμος.
Μια παράσταση με αφορμή την διάσημη ζωγράφο.
Μέσα από το δικό μας βλέμμα, η ζωή και το έργο της.
Ένα άτομο επί σκηνής.
Ήταν μία πρόκληση για μας να μπορέσουμε να αποδώσουμε ολόκληρη τη ζωή μιας τόσο ενδιαφέρουσας και αεικίνητης γυναίκας. Πόσο μάλλον να καταφέρουμε να προσεγγίσουμε την αίσθηση και τις ιδιαιτερότητες του χρόνου και του τόπου μέσα στον οποίο διαμορφώθηκε και κινήθηκε: το Μεξικό του πρώτου μισού του 20ου αιώνα.
Η έρευνά μας στηρίχθηκε στην μελέτη της εποχής, των έργων και του ημερολογίου της, σε βιογραφίες, γράμματα, φωτογραφίες και βίντεο. Η παράσταση και το κείμενο διαμορφώθηκαν με κύριο άξονα τη Φρίντα ως άνθρωπο. Με τη φωνή της ίδιας αλλά και των υπόλοιπων -9- προσώπων δημιουργείται ένας ολόκληρος κόσμος, σκιαγραφείται μια εποχή και χτίζεται ολόκληρο το πλαίσιο μέσα στο οποίο υπάρχει η Φρίντα. Μέσα ή έξω. Ένα συνεχές παιχνίδι με το προσωπικό και δημόσιο. Ένας διάλογος του ατόμου με τον εαυτό του, με την κοινωνία που ζει, με τον κόσμο και με την ίδια τη Ζωή.
Σκηνοθεσία: Έλενα Βισέρη, Πέτρος Παπαζήσης
Σκηνικά: Δήμητρα Παράσχου, Δέσποινα Γκουγκουλιάνα
Κοστούμια: Δέσποινα Γκουγκουλιάνα
Δραματουργία: Έλενα Βισέρη, Κωνσταντίνα Δούκα-Γκόση
Φωτισμοί: Κωνσταντίνα Δούκα-Γκόση, Πέτρος Παπαζήσης
Ηθοποιός: Έλλη Χρονιάρη
Φωτογραφίες: Buba Soso Gadebava, Παρθένα Χαριστέα, Δήμητρα Παράσχου
Παραγωγή: Εταιρία Θεάτρου Ομάζ & Red Moonlight Productions
Από 2 Οκτωβρίου κάθε Δευτέρα και Τρίτη στις 19:30
Προπώληση στο Viva

Ο Γιώργος Μπακλάκος και το Ημιυπόγειο

Η αρχή

Μιας 

Ιδιαίτερα προσεγμένης και σταθερής πορείας

Υπέρτατη ανάγκη

Ποίηση

Ορμέμφυτη, μακριά από δήθεν κι επιτήδευση

Γενεσιουργός δύναμη

Ένα καινούριο πρωινό,το πρώτο που ξημέρωσε στον κόσμο

Ιερό και βέβηλο κομμάτι της ψυχής μου

Ο δημιουργός, ο δημιουργούμενος, ο στόχος. Ο άνθρωπος.[1]
Η ποιητική συλλογή του Γιώργου Μπακλάκου, Ημιυπόγειο, κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Βακχικόν. Βρείτε το βιβλίο εδώ.

Αντί περιγραφής:

Μιλάτε μου συνέχεια.
Μη μ’ αφήνετε σε ησυχία.
Γιατί στη σιωπή
η ψυχή μπορεί να βρει
τη μοναξιά που αποζητεί
κι ό,τι περσότερο ποθεί
ό,τι περσότερο πονεί
ό,τι φοβάται να ειπωθεί
απ’ την ανθρώπινη φωνή.
Αν κάνει πια να σαλευτεί
μέσα απ’ της λήθης τη ρωγμή
ο άνθρωπος θα ξεσκιστεί
απ’ του θηρίου την ορμή
απ’ όσα η ζωή ζητά ν’ αποσχιστεί
και η ύπαρξη κρυφά πενθεί.

Ο Γιώργος Μπακλάκος γεννήθηκε το 1992 στον Χολαργό. Μεγάλωσε στην Άσκρη Βοιωτίας, πατρίδα του αρχαίου επικού ποιητή Ησίοδου, πατέρα του διδακτικού έπους. Από νεαρή ηλικία έδειξε ιδιαίτερη αγάπη για τα βιβλία και το διάβασμα. Σπούδασε οικονομικά στο Πανεπιστήμιο Αθηνών. Ζει στην Αθήνα. Το Ημιυπόγειο αποτελεί το πρώτο του βιβλίο.

[1] Ο Γιώργος Μπακλάκος συμπληρώνει την ακροστιχίδα του τίτλου του βιβλίου του. Η ακροστιχίδα είναι ένα παλαιό ποιητικό παιχνίδι στο οποίο τα αρχικά γράμματα των στίχων αν διαβαστούν από πάνω προς τα κάτω δίνουν μια λέξη ή φράση. Στην δική μου εκδοχή τα αρχικά γράμματα δίνουν τον τίτλο του έργου εκείνου που γράφει το παζλ και, εφόσον είναι ελεύθερος να συμπληρώσει τα αρχιγράμματα με όποιον τρόπο θέλει (μονολεκτικά, ποιητικά, περιγραφικά, κ.ο.κ. ακόμα και μονοσύλλαβα) ονόμασα την στήλη Ακρότιτλο. Περισσότερα σαν και αυτό θα δείτε εδώ.
Απαντήστε κι εσείς στο Ακρότιτλο κλικάροντας εδώ

Το τελευταίο δαχτυλίδι

Πόσο διαφορετική θα ήταν η ζωή μας, αν είχαμε τη δύναμη να τολμήσουμε αυτά που θέλουμε! Συνήθως όμως δεν έχουμε το θάρρος να το κάνουμε. Κι είναι ακριβώς εκείνες οι λεπτομέρειες του στιγμιαίου δειλιάσματος που καθορίζουν την πορεία της ζωής του καθενός. Ποτέ δεν θα μάθουμε τι θα συνέβαινε αν είχαμε δώσει εκείνο το φιλί, αν είχαμε πει εκείνο το «σ΄αγαπώ», αν ήμασταν εκεί που δεν τολμήσαμε ποτέ να πάμε. Τα όχι ή τα ναι που δεν ξεστομίσαμε.
Το τελευταίο δαχτυλίδι είναι ένα βιβλίο συγκλονιστικό που πραγματεύεται το ευαίσθητο θέμα της παρένθετης μητέρας, ένα θέμα ταμπού ακόμη στη χώρα μας. Ο συγκεκριμένος θεσμός αντικατοπτρίζει την ανάγκη της γυναίκας να αποκτήσει παιδί και στηρίζεται στην αξία του αλτρουισμού. Είναι κάποιες φορές όμως που τα λεπτά αυτά όρια ανατρέπονται γιατί η ανθρώπινη φύση ρέπει προς την απόλαυση που προσφέρει το χρήμα.

Ειρήνη

Είδαμε την παράσταση-μιούζικαλ, όπως διαφημίζεται, της Ειρήνης του Αριστοφάνη, στην πρεμιέρα της στο αρχαίο θέατρο της Επιδαύρου, με πρωταγωνιστή τον κ. Τζίμη Πανούση, στον ρόλο του Τρυγαίου και σε σκηνοθεσία κ. Κ. Αρβανιτάκη. Την διεύθυνση της ορχήστρας είχε αναλάβει ο κ. Γ. Πέτρου ενώ την μουσική και την ενορχήστρωση ο κ. Ν. Κυπουργός. Οι συντελεστές πολλοί, ων ουκ έστι αριθμός, Εθνικό γαρ· δεν λησμονούμε όμως πως το λιμπρέτο του μιούζικαλ είναι γραμμένο από τον κ. Δ. Παπαμάρκο και η εικονική σκηνογραφία οφείλεται στον κ. Στ. Μήτσιο.

Κι επειδή αναγκαστήκαμε να ξαναδιάβασουμε ένα αρχαίο κείμενο, ξεχασμένο στης λήθης το πηγάδι ένεκα των δεκαετιών που έχουν παρέλθει, μείναμε εμβρόντητοι από αυτό που είδαμε!

Όλα είναι σχετικά

«Όλα είναι σχετικά» τιτλοφορείται το πρώτο μυθιστόρημα του συγγραφέα Δημήτρη Κατσαΐτη, που κυκλοφόρησε τον Φεβρουάριο του 2016 από τις Πρότυπες Εκδόσεις Πηγή. Πρόκειται για μία καταιγιστική περιπέτεια, που σίγουρα αν ο συγγραφέας ήταν Αμερικανός, θα είχε ήδη υπογράψει συμβόλαιο για την πώληση των δικαιωμάτων του βιβλίου και τη μεταφορά αυτού στην μεγάλη οθόνη! Πήρα στα χέρια μου το συγκεκριμένο βιβλίο ανίδεος για το τι πρόκειται να συναντήσω μέσα στις σελίδες του, κι η αλήθεια είναι πως ξετυλίγοντας το πακέτο του ταχυδρόμου τρόμαξα λιγάκι με τον ευμεγέθη όγκο του.
Μα σαν η ανάγνωση ξεκίνησε, κάθε φόβος έσβησε!
Κι αυτό γιατί ο συγγραφέας κατάφερε απ' τις πρώτες κιόλας σελίδες του έργου του να εξάψει την περιέργεια μου, το αναγνωστικό μου ενδιαφέρον και να με παρασύρει σε ένα έντονα περιπετειώδες ταξίδι πλάι στους ήρωες του.

Η Μαρία Ιατρίδη Χαράζοντας τα σύννεφα

Πώς σας ήρθε η ιδέα;
Μ.Ι.: Γίνεται… υπερφόρτωση σκέψεων και συναισθημάτων ενίοτε στο μυαλό μας και θέλουμε να το αδειάσουμε ή να ταξιδέψουμε μαζί τους για να δούμε πού θα μας οδηγήσουν. Έτσι ξεκίνησα λοιπόν να γράφω...

Πού γράψατε το βιβλίο σας;
Μ.Ι.: Στο μετρό, στο αεροπλάνο, στο μάθημα, στο σπίτι...

Πόσο χρόνο σας πήρε η συγγραφή;
Μ.Ι.: Δύο ποιήματα ήταν από το Λύκειο, τα υπόλοιπα 18 τα έγραψα τον προηγούμενο χρόνο.

Πώς θα χαρακτηρίζατε το βιβλίο σας με δυο λόγια;
Μ.Ι.: Ταξίδι-εικόνες.

Θέλετε να μας δώσετε μια περιγραφή;
Μ.Ι.: Ποιητική συλλογή, ή αλλιώς συλλογή εικόνων τόσο από το μυαλό όσο και από την καρδιά μου...

Τι αγαπήσατε περισσότερο σε αυτό το βιβλίο;
Μ.Ι.: Τον τίτλο του “Χαράζοντας τα σύννεφα” που προέρχεται από το πρώτο ποίημα του βιβλίου. Νομίζω ότι πράγματι σου κινεί την περιέργεια να το διαβάσεις.

Τι προσφέρει αυτό το βιβλίο στον αναγνώστη, βιβλιόφιλο ή βιβλιοφάγο;
Μ.Ι.: Ταξίδι με τον νου που καμιά φορά μπορεί να είναι καλύτερο κι από κάποιο πραγματικό!

Ποια είναι η μεγαλύτερη αγωνία σας;
Μ.Ι.: Αν θα ταυτιστεί κόσμος με τα ποιήματά μου.

Φοβάστε...
Μ.Ι.: Τον θάνατο.

Κουρτίνα

Κουρτίνα βροχής, σύννεφα γκρι πάνω σε ένα στατικό απόγευμα

Άνοιξα την ΚΟΥΡΤΙΝΑ της Τερέζας Κουρούκλη για να δω-διαβάσω τα πεζά της κείμενα. Γραφή με σχιζοφρενή εικόνες -ας μου επιτραπεί ο χαρακτηρισμός- κάποιες φορές, καταιγισμός εικόνων, λέξεων, συναισθημάτων... Θα τα προλάβω; Θα τα κατανοήσω; Ίσως να φταίει που κάποιες φορές δεν υπάρχουν παράγραφοι... είναι πολύ μεγάλες. Κάποιες φορές η κλιμάκωση σε αφήνει άναυδη. Όπως και η ίδια η ζωή, έτσι δεν είναι; Άλλωστε αυτό είναι το μεγαλείο της γραφής και της ζωής.

Φως μέσα στη θύελλα

Στο νέο του βιβλίο ο Κώστα Κρομμύδας μας συστήνει τη Φωτεινή Μέλιου. Παλαιοντολόγο με διεθνείς σπουδές και μια λαμπρή καριέρα να ανοίγεται μπροστά της, έχοντας λάβει την αντίστοιχη πανεπιστημιακή έδρα στο Μπέρκλεϊ. Λίγο πριν την μόνιμη μετεγκατάσταση της στην Αμερική και την ανάληψη των καθηκόντων της, συμμετέχει ως ομιλήτρια σε ένα συνέδριο ανθρωπολογίας στην Ικαρία όπου και γνωρίζει τον Γκάμπριελ, επίσης λαμπρό επιστήμονα. Η γνωριμία μαζί του θα φέρει πολλές αλλαγές τόσο στα θέλω της όσο και στον τρόπο που εκείνη τα αντιμετωπίζει, φέρνοντας την για πρώτη φορά αντιμέτωπη με την αυθόρμητη και την παρορμητική πλευρά του εαυτού της.

Η Δήμητρα Τράκα Μέσα από τα μάτια σου

Πώς σας ήρθε η ιδέα;
Δ.Τ.: Η αφορμή για να ξεκινήσει ένα βιβλίο είναι πάντα μια στιγμή που θα ζήσω πολύ έντονα στη ζωή μου. Αυτή τη φορά για το βιβλίο που φέρει τον τίτλο «Μέσα από τα μάτια σου», η αφορμή ήταν μια συνάντηση που είχα στη μέση του δρόμου, μ’ έναν άγνωστο άνθρωπο.

Πού γράψατε το βιβλίο σας;
Δ.Τ.: Αυτό το βιβλίο, όσο κι αν ακουστεί παράξενο, γράφτηκε στα πιο παράξενα μέρη. Οι πρώτες λέξεις γράφτηκαν στον υπολογιστή κι από εκεί κι έπειτα συνέχισα άλλες φορές σε μια καφετέρια, στην αυλή του σπιτιού μου στο χωριό, πλάι στην παραλία σε κάποιες διακοπές (συνήθως νύχτα), στην αυλή ενός ξενοδοχείου, στη γέφυρα ενός πλοίου, στο κατάστρωμα ενός άλλου πλοίου, αμέτρητες ώρες στο γραφείο μου, ώσπου ολοκληρώθηκε σ’ έναν θάλαμο νοσοκομείου. Αυτό συμβαίνει πάντα όταν γράφω. Οπουδήποτε γεννιούνται σκέψεις, καταγράφονται…

Ο Βαγγέλης Μαργιωρής και οι Τουρίστες στην ομίχλη

Πώς σας ήρθε η ιδέα;
Β.Μ.: Από μία φωτογραφία μερικά χρόνια πριν. Μέσα στο χάος μιας διαδήλωσης, από εκείνες τις μεγάλες, τις ωραίες του 2012, είχαν εγκλωβιστεί μερικοί Ασιάτες τουρίστες. Μέσα από τους πυκνούς καπνούς, που είχαν δημιουργήσει οι φωτιές και τα δακρυγόνα, εκείνοι προσπαθούσαν να ξεφύγουν, σέρνοντας και τις βαλίτσες τους. Αυτό ήταν το έναυσμα!

Πού γράψατε το βιβλίο σας;
Β.Μ.: Σπίτι μου, στον υπολογιστή μου! Δεν αποκόβομαι ποτέ από το περιβάλλον μου όταν γράφω.

Πόσο χρόνο σας πήρε η συγγραφή;
Β.Μ.: Από τη στιγμή που διαμορφώθηκε μέσα μου το βιβλίο και αποφάσισα για το τέλος, λιγότερο από ένα έτος. Αυτή είναι μια παραξενιά που έχω. Ξεκινάω να γράφω αφού έχω βρει πως θα τελειώνει η ιστορία μου!

Πώς θα χαρακτηρίζατε το βιβλίο σας με δυο λόγια;
Β.Μ.: Έχω μάθει να αποφεύγω τους χαρακτηρισμούς!

Θέλετε να μας δώσετε μια περιγραφή;
Β.Μ.: Είναι η ιστορία πέντε φίλων από τη Νέα Υόρκη που έρχονται στη χώρα μας για να κάνουν διακοπές και έναν γάμο. Η Ελλάδα της κρίσης προσφέρεται για πολλά πράγματα, όχι όμως και για οργανωμένη εκδρομή! Φυσικά το χάος που εμείς αποκαλούμε καθημερινότητα, υπάρχει πίσω από κάθε γωνία. Το ίδιο όμως και ο έρωτας που προσπαθεί να επιβληθεί στο χάος και -γιατί όχι- να επωφεληθεί από αυτό!

Η Ευδοξία, ο Μίμης και τα Κοράκια

Η πλοκή του μυθιστορήματος «Η Ευδοξία, ο Μίμης και τα κοράκια» έχει ως αφετηρία την δύσκολή κατάσταση που έχει περιέλθει ο τριανταεννιάχρονος ιστορικός καθηγητής του Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών, Παναγιώτης Γραβάνης.

Όλα ξεκινούν όταν έρχεται αντιμέτωπος με ένα εξαιρετικά δύσκολο ηθικό δίλημμα για τα πιστεύω του: Να γράψει επί πληρωμή για την εφημερίδα «Παρόν και Μέλλον» μια προσωπογραφία του στρατιωτικού και δικτάτορα, Δημήτριου Ιωαννίδη.

Ο Στέλιος Κανάκης και οι Ιερές βλακείες

Πώς σας ήρθε η ιδέα;
Σ.Κ.: Απ’ τις Κυριακάτικες καμπάνες. Είπα αντί να βρίζω να γράψω ένα βιβλίο. Είχα κι ένα κακό προηγούμενο με την χριστιανική εκκλησία. Έφηβο με είχαν αποβάλει από το κατηχητικό, έχασα την Αργυρούλα και χάθηκε ένας μεγάλος έρωτας.

Πού γράψατε το βιβλίο σας;
Σ.Κ.: Στην Αθήνα. Στο γραφείο μου. Στον υπολογιστή. Καθισμένος.

Πόσο χρόνο σας πήρε η συγγραφή;
Σ.Κ.: Περίπου δύο χρόνια. Ενδιάμεσα έκανα κι άλλα ενδιαφέροντα πράγματα.

Πώς θα χαρακτηρίζατε το βιβλίο σας με δυο λόγια;
Σ.Κ.: Ένα ευχάριστο ανάγνωσμα για τις ιερές βλακείες που μας ταλανίζουν. Ανοσιούργημα κατά τους μεγαλοπαπάδες. Ένας μάλιστα, ο κος Μεντζελόπουλος (μητροπολίτης Πειραιά) έχει ζητήσει την ποινική μου δίωξη.

Θέλετε να μας δώσετε μια περιγραφή;
Σ.Κ.: Διαστάσεις 14 x 21 cm, 352 σελίδες, χαρτί σαμουά 80 gr, εξώφυλλο 300 gr, τετραχρωμία και ματ πλαστικοποίηση. Στο εξώφυλλο, σε σκίτσο, απεικονίζεται μια στρέβλωση της εξελικτικής διαδικασίας λόγω χριστιανισμού. Αλλά μάλλον εσείς ρωτάτε κάτι άλλο.

Καίτη Παπανίκα

Γεννήθηκε στο Μενίδι το 1942 και σπούδασε στη Δραματική Σχολή του Εθνικού Θεάτρου, από όπου αποφοίτησε το 1964, και κλασικό τραγούδι στο Ωδείο Αθηνών.
Ήταν δημοτική σύμβουλος της Νέας Φιλαδέλφειας. Υπήρξε δεύτερη σύζυγος του ηθοποιού Θόδωρου Κατσαδράμη. Το ανωτέρω πορτραίτο της φιλοτεχνήθηκε από τον Κ. Τσέλιο της Ε. Φ. Ε. και δημοσιεύτηκε στο περιοδικό Ελληνική Φωτογραφία (Οκτώβρης 1963).

Κανείς δεν θα μάθει

Γράφει η Μαίρη Τσίλη
Αγάπη μου αλμυρή στα κόκκινα ντυμένη αναρωτιέμαι πως είναι δυνατόν ένα καλοκαίρι ολόκληρο να χωράει μέσα στην δική σου αγκαλιά. Κι όμως ξέρεις κάτι; Για μένα αν ήσουν εποχή, ένα γλυκό φθινόπωρο θα ήσουν. Σου ταιριάζουν τα χρώματα του. Το σώμα σου από άμμο φτιαγμένο σε μια αμμουδιά αφημένο μόνο η θάλασσα κάθε βράδυ να το χαϊδεύει και να το γεμίζει με φιλιά. Σε ερωτεύομαι και μου κόβεται η αναπνοή και δεν θέλω κάνεις να το μάθει.
Σε φαντάζομαι να στριφογυρνάς στο κρεβάτι σου. Να ζεσταίνεσαι, να ιδρώνεις να διψάς και μέσα στον ύπνο σου να χαμογελάς. Δεν θα προσπαθήσω να μαντέψω τα όνειρα που βλέπεις. Ό,τι ονειρεύεσαι δικό σου μόνο είναι. Μου αρκεί να αναπνέω την μυρωδιά σου έτσι όπως την σκορπάει ένα αεράκι ξαφνικό που μέσα από τα ανοιχτά παράθυρά σου λαθραία μπαίνει. Κι αυτό ακόμα δεν θέλω κανείς να το μάθει.
Έχεις κοιτάξει τα μάτια μου πιο πολύ από όσο έχω κοιτάξει τα δικά σου μάτια. Κι όμως είσαι από τα σώματα εκείνα που το σώμα μου αγάπησαν πιο πολύ από αυτό που είμαι εγώ. Θέλω οι λέξεις μου να χαρακώσουν τα δυο σου χείλη και να στάξει κόκκινο γλυκό κρασί ή αλλιώς του έρωτα το αίμα. Να έρθω να σε φιλήσω στο στόμα για να μην πονάς. Γιατί έτσι ερωτεύομαι εγώ.
Σε έχω αγαπήσει μέσα σε μέρες τόσο ανόητες και καθημερινές. Είπα ότι μισώ τον εαυτό μου τον μισό όταν χωρίς εσένα, κοιτώ στον ουρανό ένα φεγγάρι μισό. Δεν θα σου πω ποτέ σ' αγαπώ. Το μόνο που αντέχω να σου πω είναι ότι: σε θέλω!
Αν ήσουν χρώμα μόνο κόκκινο θα ήσουν. Εκείνο το κόκκινο το γλυκό, το ερεθιστικό, το βιαστικό που με κάνει άνευ όρων να έχω σε εσένα παραδοθεί πριν να το καταλάβω. Θυμάμαι ένα μεσημέρι Κυριακής που άρχισες να με καις προσπαθώντας από έρωτα να με σβήσεις. Τα κατάφερες.
Αγάπη μου αλμυρή στα κόκκινα ντυμένη, σε ερωτεύτηκα. Σε κρύβω και μέσα από τις λέξεις μου σε ζω έτσι ακριβώς όπως θέλω εγώ. Μα αυτό κανείς ποτέ δεν θα το μάθει.

Υ.Σ.: Αφιερωμένο σε μια αγάπη μου αλμυρή που με έκανε να δω τον έρωτα αλλιώς.

Copyright © Μαίρη Τσίλη All rights reserved, 2017
Το συνοδευτικό κολάζ δημιουργήθηκε από τον πίνακα (καλοκαιρινά λουλούδια/λάδι) Triple red της Laurie Pace

Της ίδιας:

Η Ιωάννα Αμπατζή και οι Ψυχ-ώσεις σε μπλε μαρέν

Ψέματα, ψέματα, τον είχε φλομώσει με τις φανταστικές ερωτικές της περιπέτειες.
Υπομονετικά, στωικά, την άκουγε προσπαθώντας να μην αντιδράσει.
Χωρίς αιδώ, εκείνη συνέχιζε να τον σκανδαλίζει με γαργαλιστικές λεπτομέρειες.
Ώρες ώρες απορούσε με την φαντασία της.
Σίγουρα η τύπισσα ήταν νυμφομανής.
Έπιασε το μπλοκάκι του κι έκανε πως σημείωνε, πήρε περισπούδαστο ύφος.
Ίσως αυτό να την έκανε να συνειδητοποιήσει τι έλεγε και να άλλαζε τροπάριο.
Σύντομα θα τελείωνε η ώρα τους, ευτυχώς.

Σύντομα θα τη χαιρετούσε με ευγένεια και θα έκλειναν το επόμενο ραντεβού.
Εκείνη, συνέχιζε να του ξεδιπλώνει τη σεξουαλική της ζωή.

Μιλούσε σαν πόρνη που ήξερε να λέει ιστορίες, αυτός είχε αρχίσει ήδη να ιδρώνει.
Πoυ και που, του έριχνε λάγνες ματιές, λικνιζόταν, έγλειφε τα χείλη της.
Λίγο ήθελε σηκωθεί να την αρπάξει, να την πετάξει στον καναπέ.
Εάν δεν ήταν ασθενής του, μπορεί και να το έκανε.

Μα, μπορούσε να ρισκάρει την καριέρα του;
Αφαιρέθηκε για λίγο, καθώς φαντάστηκε το χέρι του πάνω στο στήθος της.
Ρίγησε όταν συνειδητοποίησε πως εκείνη είχε ήδη σηκωθεί και του το πρόσφερε.
Εσύ κολάζεις και άγιο, μάνα μου, της είπε, μα δεν μπορώ, είσαι ασθενής μου, δε γίνεται.
Να που ήρθε η ώρα να διακόψουμε τη συνεργασία μας, είπε και τον τράβηξε στον καναπέ.[1]
Η ποιητική συλλογή της Ιωάννας Αμπατζή, Ψυχ-ώσεις σε μπλε μαρέν, κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Μολύβι. Βρείτε την εδώ.

Στην περίληψη αναφέρονται μεταξύ άλλων:
Ψυχώσεις: ένας όρος ομπρέλα για τις ψυχικές παθήσεις.
Ψυχ-ώσεις: οι ώσεις της ψυχής, τα πετάγματα και οι εξάρσεις της.
Μπλε μαρέν: το χρώμα της βαθιάς θάλασσας και το χρώμα της μελανιάς.
Ψυχ-ώσεις σε μπλε μαρέν: παρατεταγμένες φράσεις που αγγίζουν τα όρια των πεταγμάτων, των εξάρσεων, του βάθους και της μελανιάς.

[1] Η Ιωάννα Αμπατζή συμπληρώνει την ακροστιχίδα του τίτλου του βιβλίου της. Η ακροστιχίδα είναι ένα παλαιό ποιητικό παιχνίδι στο οποίο τα αρχικά γράμματα των στίχων αν διαβαστούν από πάνω προς τα κάτω δίνουν μια λέξη ή φράση. Στην δική μου εκδοχή τα αρχικά γράμματα δίνουν τον τίτλο του έργου εκείνου που γράφει το παζλ και, εφόσον είναι ελεύθερος να συμπληρώσει τα αρχιγράμματα με όποιον τρόπο θέλει (μονολεκτικά, ποιητικά, περιγραφικά, κ.ο.κ. ακόμα και μονοσύλλαβα) ονόμασα την στήλη Ακρότιτλο. Περισσότερα σαν και αυτό θα δείτε εδώ.
Απαντήστε κι εσείς στο Ακρότιτλο κλικάροντας εδώ

Η Ευδοκία Σταυρίδου Κάποτε στη Μυτιλήνη

Η Νίνα παρόλη την αδυναμία που αισθανόταν έσυρε τα βήματά της μέχρι την μπαλκονόπορτα του μικρού διαμερίσματος που ζούσε από την μέρα που έφυγε από τη Μυτιλήνη. Κοίταξε έξω ψηλά το γαλάζιο του ουρανού και άφησε το βλέμμα της να χαθεί στον αιθέρα. Η καρδιά της φτερούγισε δυνατά προειδοποιώντας την για το τέλος που ήταν πολύ κοντά. Σαν σε όνειρο άφησε την ψυχή της να ταξιδέψει πίσω στο νησί της. Κοντά στον αγαπημένο της. Ο έρωτας της για εκείνον δεν είχε σβήσει τόσα χρόνια μετά. Ένας καταστροφικός έρωτας που πέρασε από κάθε διάσταση. Από το φως της ευτυχίας σύρθηκε στην λάσπη της ματαίωσης. Οι αντοχές της την εγκατέλειψαν και σωριάστηκε στο πάτωμα.[1]
Ευδοκία Σταυρίδου
Τι σας ώθησε να γράψετε αυτό το βιβλίο;
Ε.Σ.: Η δύναμη της ιστορίας που είναι αληθινή. Τα έντονα συναισθήματα, οι ανατροπές. Ένα απίστευτο ταξίδι ζωής που βιώνεις την κάθε στιγμή μέχρι τα μύχια της ψυχής σου!

To Ρέκβιεμ του Σαββάτου

Το έκτο βιβλίο της αστυνομικής σειράς με πρωταγωνίστρια την ψυχοθεραπεύτρια Φρίντα Κλάιν από το δίδυμο Nicci French είναι σίγουρα ένα καλογραμμένο αστυνομικό μυθιστόρημα που εμβαθύνει σε επίπεδο ψυχογραφήματος στις προσωπικές ιστορίες των πρωταγωνιστών, κάτι που προσωπικά μου αρέσει όταν συμβαίνει σε ένα αστυνομικό μυθιστόρημα, να μη μένει δηλαδή αυστηρά στην πλοκή των γεγονότων, αλλά να αναλύει τη ψυχοσύνθεση διεισδυτικά έτσι ώστε να αφήνει μέχρι και διδακτικά συμπεράσματα.

How to wait for a very long time

Έχετε λίγο χρόνο; Αυτή η ταινία animation που έχει τίτλο, Πως να περιμένετε για πάρα πολύ καιρό, ολοκληρώνεται σε μερικά λεπτά χωρίς αυτό να σημαίνει ότι στερείται βάθους και μηνυμάτων. Βασικά, η ταινία λέει το ακριβώς αντίθετο, δηλαδή τί να αποφύγετε περιμένοντας εκείνο που προσδοκάτε κι ονειρεύεστε.
Στην υπόθεση, έχουμε έναν ψαρά. Κι αυτός ο ψαράς φιλοδοξεί να πιάσει ένα συγκεκριμένο ψάρι. Και πραγματικά, όπως θα δούμε, είναι εξαιρετικά επίμονος στον στόχο του. Τόσο εμμονικός που περνά όλη του τη ζωή στην αναζήτηση εκείνου του μεγάλου ψαριού ενώ όσες αποτυχίες κι αν γνωρίσει δε θα το βάλει κάτω.

Από μέσα πεθαμένοι

Ήλπιζα, κάθε φορά, σε μια διάγνωση, σε ένα συμπέρασμα, πως έπασχα από κατάθλιψη, διπολική διαταραχή, σχιζοφρένεια, ή οτιδήποτε που θα με απάλλασσε από τις τύψεις της αέναης αυτοκαταστροφής μου. Είχα ανάγκη ν’ ακούσω πως είχα απλά μια ασθένεια, και πως με ένα ή δύο χάπια όλα θα διορθώνονταν, θα γινόμουν ένας φυσιολογικός, ευδιάθετος νεαρός.

Μέσα από τα μάτια του Παύλου, ο συγγραφέας προσπαθεί να μας μυήσει στα άδυτα της εφηβικής ψυχολογίας. Ο ήρωας του βιβλίου είναι ένας έφηβος που αντιμετωπίζει τις συνέπειες της οικονομικής κρίσης μέσα στο ίδιο του το σπίτι διαβαίνοντας την πιο κρίσιμη ηλικία της ζωής του. Μεγαλώνει και δυσκολεύεται να τα βγάλει πέρα με τον καταθλιπτικό εαυτό του, αδυνατεί να αισθανθεί οτιδήποτε θετικό και αισιόδοξο.

Ο Κρητικός

Οι περισσότεροι Έλληνες γνωρίζουν τον Διονύσιο Σολωμό λόγω του εθνικού μας ύμνου, του πασίγνωστου Ύμνου εις την ελευθερίαν, λίγοι όμως γνωρίζουν ότι ουσιαστικά είναι ο πρώτος Έλληνας ποιητής της νεότερης Ελλάδας: είναι ο πρώτος που βασιζόμενος στα δημοτικά τραγούδια και χρησιμοποιώντας τη ρομαντική σχολή της Ιταλίας και επιμένοντας στην δημοτική γλώσσα (έναντι της καθιερωμένης τότε καθαρεύουσας), δημιούργησε μια εντελώς καινούρια σχολή ποίησης.
Ο τίτλος λοιπόν του εθνικού ποιητή δεν του απονεμήθηκε τιμητικά επειδή έγραψε τους υπέροχους στίχους του Ύμνου εις την ελευθερίαν, αλλά επειδή διαμόρφωσε μια νέα γλώσσα, μια νέα σχολή ποίησης άγνωστη έως τότε στην Ελλάδα, στην οποία βασίστηκαν όλοι οι μεταγενέστεροι Έλληνες ποιητές. Έκανε δηλαδή αυτό που κατάφερε να πράξει και ο Πούσκιν στη Ρωσία.

Η Καλλιόπη Βελόνια και Το μυστικό της προφητείας

Πιστεύετε στα όνειρα; Είστε πραγματιστές ή ονειροπόλοι; Άραγε, ταξιδεύει η ψυχή στον χρόνο; Και αν ναι, βρίσκει πάντα αυτούς που θέλει να ξαναδεί και αγαπά; Πόσο καταστροφική ή εξιλεωτική μπορεί είναι η συνεύρεση των ψυχών σε κάθε πραγμάτωση;
Το Μυστικό της Προφητείας, δίνει την δικιά μου παραμυθένια εκδοχή στα παραπάνω ερωτήματα. Ο χρησμός ενός μάγου, ξεδιπλώνει το πολυτάραχο και περιπετειώδες ταξίδι δυο παιδιών, τα οποία ενώνει μια κοινή μοίρα και τα οδηγεί στην αναζήτηση της πέτρας της αθανασίας. Το βιβλίο, με τις όμορφες περιγραφές και την αγωνιώδη πλοκή του, σε μεταφέρει σε μια άλλη διάσταση, εντελώς εξωπραγματική, σε κάνει αμέσως κομμάτι του και σου επιτρέπει να μπεις μέσα στους ήρωες, να νοιώσεις τις αντοχές τους και να ακούσεις την καρδιά τους να μιλά κατευθείαν στην δική σου. Το ανατρεπτικό του τέλος, δεν θέλει να ρίξει λάσπη στα μάτια, αλλά να δώσει ελπίδα και φως στο βασανιστικό ερώτημα του: πόσο τυχαίες είναι οι γνωριμίες μας και για ποιόν λόγο μπαίνουν κάποιοι άνθρωποι στην ζωή μας;[1]
Καλλιόπη Βελόνια
Η παραμυθένια περιπέτεια της Καλλιόπης Βελόνια, Το  μυστικό της προφητείας, κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Εντύποις.

Λίγα λόγια για το βιβλίο:
Ο Raiden, ένας νεαρός σαμουράι και η Marisha, ένα κορίτσι της ιαπωνικής επαρχίας, συναντιούνται τυχαία στη γιορτή Obon. Πολύ γρήγορα ανακαλύπτουν το κοινό τους πεπρωμένο και το μυστικό που δένει τη μοίρα τους. Έτσι ξεκινά η αναζήτηση για τη λύση του μυστηρίου και ένα περιπετειώδες παραμύθι γεμάτο αγωνία και ανατροπές…
Κερδίστε το!
Οι εκδόσεις Εντύποις προσφέρουν δύο αντίτυπα του βιβλίου της Καλλιόπης Βελόνια σε ισάριθμους τυχερούς αναγνώστες. Για να συμμετέχετε στην κλήρωση αλλά και για να στείλετε το μήνυμά σας στον ίδιο κλικάρετε το παρακάτω k και συμπληρώστε τη φόρμα. Παρακαλώ, σημειώστε τα ακόλουθα:
Διαβάστε τους όρους και άλλες πληροφορίες σχετικές με τις κληρώσεις, τα δώρα και τους τυχερούς εδώ. Η κλήρωση έχει προγραμματιστεί για τις 31 Αυγούστου 2017 και τα βιβλία θα αποσταλούν/παραδοθούν στους τυχερούς από τις εκδόσεις Εντύποις.
k
Καλή τύχη!

Η Έλσα Μαγγανάρη και οι Επαίτες ονείρων

Τι σας ώθησε να γράψετε αυτό το βιβλίο;
Ε.Μ.: Η παρόρμηση της στιγμής κυριευμένη από την νοερή απεικόνιση της τελευταίας σκηνής. Η μεστωμένη σκέψη μιας ολόκληρης ζωής και η προσωπική ανάγκη να εξιστορήσω, να εξομολογηθώ και να δώσω το τέλος που θα επέλεγα σε μια αυτοσχέδια ιστορία.

Αν θα έπρεπε να το περιγράψετε με μία μόνο λέξη, ποια θα ήταν αυτή;
Ε.Μ.: «ΑΓΑΠΗ». Νομίζω πως δεν υπάρχει καταλληλότερη λέξη. Αγκαλιάζει την κάθε ιστορία, ορίζει την αρχή και κυρίως το τέλος της.

Τι θα συμβουλεύατε εκείνον που επρόκειτο να το διαβάσει;
Ε.Μ.: Να απελευθερωθεί από τα δεσμά των προσωπικών του βιωμάτων και να μεταβεί έστω και για λίγο στον εκάστοτε χωροχρόνο. Να εντρυφήσει στις συνήθειες αλλά και στις ανάγκες των ηρώων, ανάλογα με την εποχή που αυτές διαδραματίζονται. Κυρίως να σκεφτεί και να συναισθανθεί, όχι κάτι περίεργο, αλλά την ανάγκη κάθε ανθρώπου, να αγαπήσει και να αγαπηθεί. Έτσι και αλλιώς θα βρει σίγουρα τον εαυτό του, αν όχι σε κάποια ιστορία, σε μια σελίδα, μια παράγραφο, ακόμα και μια λέξη.

Αν το βιβλίο σας ήταν/γινόταν ένα κανονικό ταξίδι κάπου στον κόσμο, που θα πηγαίναμε και πόσες μέρες θα κρατούσε;
Ε.Μ.: Σαν ιδανικό προορισμό, μιας τέτοιας ιστορίας, θα όριζα την Σκωτία. Διαμονή σε κάποιον πύργο, για επιτυχημένη αναβίωση της παλαιότητας του υπέρτατου συναισθήματος. Πολύωρες βόλτες σε χώρους απέραντου πρασίνου, για να νιώσει την ηρεμία της θέας, την οσμή των φύλλων, την μυστικιστική ευεργετικότητα μιας ομίχλης. Στο τέλος θα ταξιδέψει λίγο πιο κάτω, μέχρι να αντικρίσει τον απύθμενο ωκεανό. Εκεί θα βρει απαντήσεις…

Κλείστε τη μίνι συνέντευξη με μία φράση/παράγραφο από το βιβλίο
Ε.Μ.: Η ζωή γράφει τα πιο ευφάνταστα σενάρια. Κομπάρσοι είμαστε σε θέατρο σκιών. Οι πρωταγωνιστές επιβάλλεται να αλλάζουν, προφανώς για να διατηρούν ζωηρό το ενδιαφέρον του φιλοθεάμονος κοινού. Όλα θυσιάζονται σε κάποιον βωμό. Υπάρχουν όμως και εκείνοι, που αν και λαβωμένοι, αντιστέκονται σθεναρά. Αδιάκοπος αγώνας η επιβίωση ενάντια στον μαρασμό του πάθους. Η αναρρίχηση προς την κορυφή κρύβει επιμελώς τη μυστική θέα, ματώνει τα γόνατά μας. Κομμάτια βράχων ξεκολλούν. Οι ακρογωνιαίοι λίθοι των υποτιθέμενων ακλόνητων δεσμών, δημιουργούν κρότο κατά την πτώση τους στο έδαφος. Καρφώνουμε πεισματικά τους γάντζους στα χαλάσματα, με την ελπίδα πως θα αντέξουν. Είναι τόση η λαχτάρα να ανακαλύψουμε τι κρύβεται πίσω από την κορυφή που κατοικοεδρεύει η αετοφωλιά, που οπλιζόμαστε πεισματικά με δύναμη. Οι θρύλοι λεν πως αυτό που θα αντικρίσουμε είναι εξωπραγματικό. Έτσι, συνεχίζουμε ακάθεκτοι.

Το βιβλίο της Έλσας Μαγγανάρη, Επαίτες ονείρων, κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Maradel books. Βρείτε το βιβλίο εδώ

Στο οπισθόφυλλο λέει:
Τρεις ιστορίες, τρεις γυναίκες, τόσο διαφορετικές και συγχρόνως τόσο ίδιες, επαιτούν το όνειρο της απόλυτης αγάπης.
Η αυλαία ανοίγει με την αναγεννησιακή μορφή της Ιοκάστης. Γεννημένη στο τέλος του 19ου αιώνα, απολαμβάνει τα οφέλη μιας εποχής, ξέχειλης σε ρομαντισμό και ιπποτισμό. Ωστόσο, ασφυκτιά, εγκλωβισμένη μέσα σε απροσπέλαστους τοίχους καθωσπρεπισμού. Ακολουθεί πιστά τις ενδείξεις της καρδιάς της. Γνωρίζει την επιρροή που ασκεί η αγάπη και γίνεται οικειοθελώς ιέρεια της.
Λίγες δεκαετίες αργότερα, η Μαρίνα καλείται να υπερασπιστεί την βιωσιμότητα του υπέρτατου συναισθήματος, αντιμετωπίζοντας σθεναρά τις δύσκολες συνθήκες του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου. Ασπάζεται αδιαμαρτύρητα την δύναμη του πεπρωμένου. Σφραγίζει το τέλος της δικής της ιστορίας.
Η σύγχρονη ηρωίδα, η Εύα, πλήρωσε ακριβά το αντίτιμο της υποτιθέμενης ευτυχίας. Απογοητευμένη, κλείνει ερμητικά τις πόρτες, σε οποιονδήποτε επισκέπτη, είναι καλυμμένος με τον μανδύα του έρωτα. Αγνοεί όμως, πως το σύμπαν έχει επιλέξει ήδη, αυτόν που έχει το μοναδικό αντικλείδι.
Το τέλος ανατρεπτικό, απρόσμενο, επιφέρει την κάθαρση μιας αέναης αρχής.

Κερδίστε το!
Η Έλσα Μαγγανάρη προσφέρει το βιβλίο της σε έναν τυχερό αναγνώστη. Για να συμμετέχετε στην κλήρωση αλλά και για να στείλετε το μήνυμά σας στην ίδια κλικάρετε το παρακάτω k και συμπληρώστε τη φόρμα. Παρακαλώ, σημειώστε τα ακόλουθα:
Διαβάστε τους όρους και άλλες σχετικές πληροφορίες για τις κληρώσεις, τα δώρα και τους τυχερούς εδώ. Η κλήρωση έχει προγραμματιστεί για τις 14 Σεπτεμβρίου 2017 και το βιβλίο θα αποσταλεί/παραδοθεί στον τυχερό από την Έλσα Μαγγανάρη. Θα φέρει δε και ιδιόχειρη αφιέρωση.
k
Καλή τύχη!

Περισσότερα από/για την Έλσα Μαγγανάρη:

Μικροφίλμ

Πόσα μικροφίλμ χρειάζονται για να αποτυπώσουν μία ζωή; Εκατομμύρια... 25 από αυτά βρίσκονται καταχωρημένα σε αυτό το βιβλίο.

...ήταν μόνο μία δυνατή ανάμνηση. Δε θα μάθω ποτέ αν ήταν όμορφη ή δύσκολη ανάμνηση, ή και τα δύο μαζί.

Διηγήματα βγαλμένα από την καθημερινότητα... όλα μαζί συνθέτουν ένα υπέροχο ψηφιδωτό ζωής... κάποιοι θα αναγνωρίσουν τον εαυτό τους... συναισθήματα που έχουν νοιώσει έντονα, συγκινήσεις... και ίσως θα μπορέσουν να αξιολογήσουν καλύτερα τη ζωή τους... αφού ως θεατής έχεις μία πιο σφαιρική εικόνα παρά ως συμμετέχων...

Ο Νοσταλγός Greco κι Αν κλείσεις για πέντε λεπτά τα μάτια

Πώς σας ήρθε η ιδέα;
Ν.G.: Έτσι ξαφνικά.

Πού γράψατε το βιβλίο σας;
Ν.G.: Ταξιδεύοντας στα νησιά του Αιγαίου.

Πόσο χρόνο σας πήρε η συγγραφή;
Ν.G.: 1 χρόνο περίπου.

Πώς θα χαρακτηρίζατε το βιβλίο σας με δυο λόγια;
Ν.G.: Αληθινό, ανάλαφρο (0,317 κg).

Θέλετε να μας δώσετε μια περιγραφή;
Ν.G.: Είναι μικρά αυτοτελή διηγήματα βγαλμένα από την ζωή με πολλή φαντασία χαμόγελα αλλά και προβληματισμό.

Τι αγαπήσατε περισσότερο σε αυτό το βιβλίο;
Ν.G.: Τα πάντα, γιατί είμαι εγώ.

Ιουδήθ και Ολοφέρνης, Καραβάτζο

Φίλες και φίλοι,
Αυτή τη φορά θα δούμε ένα απόλυτα διαφορετικό έργο του μεγάλου ζωγράφου, ένα έργο που ξεπερνά τα όρια του απλού ρεαλισμού, αφού μας δείχνει την πράξη ενός ωμού (αν και έγινε για πατριωτικούς λόγους) εγκλήματος μπροστά στα μάτια μας.
Η ελαιογραφία έχει διαστάσεις 145 x 195 εκ. και βρίσκεται στην Εθνική Πινακοθήκη της Ρώμης, στο Παλάτσο Μπαρμπερίνι. Φιλοτεχνήθηκε στα 1599, κατά παραγγελία του Γενοβέζου τραπεζίτη Ottavio Costa. Το όμορφο μοντέλο που κόσμησε αρκετούς πίνακες του Κραβάτζο λεγόταν Fillide Melandroni και ήταν πασίγνωστη ιερόδουλη και ερωμένη, μεταξύ άλλων, ενός άλλου τραπεζίτη, του Vincenzo Giustiniani, ο οποίος, εκτιμώντας την τέχνη του ζωγράφου, έκανε τις συστάσεις.

Τα χρονικά της Ταμπου-Ρίας

Ή αλλιώς όταν η πένα σκιαγραφεί το συναίσθημα, κεντάει με χάρη την κρίση σε όλα τα επίπεδα, αφουγκράζεται παλμούς (καρδιάς και αστών) και με σύμμαχο το χιούμορ μας σερβίρει ό,τι μας πονάει σε αυτήν την πόλη (θα μπορούσε να είναι η δική σου) σε αυτή τη χώρα (θα μπορούσε να είναι και μια άλλη φυσικά) και σε αυτήν την εποχή (αν και, κάτι μου λέει, ότι τα ίδια θα μπορούσαν να συμβούν σε πλήθος άλλων εποχών).
Με σύνθημα κάτι σαν: έγχρωμη TV, ασπρόμαυρη ζωή, η Χρυσούλα Διπλάρη προτείνει μια κατάδυση στην Ταμου-Ρία της όπου (συνήθως) αναγνωρίζεις τον εαυτό σου μιας που η Πόλη είναι οι Άνθρωποι που την κατοικούν αλλά οι άνθρωποι είναι παντού ίδιοι. Εκεί λοιπόν, αναπνέει, εργάζεται, μεγαλώνει και ανησυχεί η ηρωίδα της, η Ελπίδα, μια άκρως συμπαθητική φιγούρα, ανθρώπινη, πονεμένη -αισιόδοξη πάραυτα-, σημαντική μέσα στην ασημαντότητά της, με εύθυμη διάθεση όμως πικρά αληθινή.

Ο Γιάννης Βεντούρας και το Μπαμπά γιατί; (οι κομμουνιστές δεν συμμετέχουν στις αστικές κυβερνήσεις)

Πώς σας ήρθε η ιδέα;
Γ.Β.: Η άρνηση των κομμουνιστών το 2012 να συμμετάσχουν σε μια αριστερή κυβέρνηση, με ταρακούνησε και μου δημιούργησε ένα τεράστιο ερωτηματικό. Αφού, όλα τα κόμματα επιδιώκουν να κυβερνήσουν, γιατί αυτοί αρνήθηκαν; Για να απαντήσω στο «γιατί κράτησαν αυτή την στάση», αναγκάστηκα να ερευνήσω την ελληνική και διεθνή εμπειρία πάνω σε ζητήματα συμμετοχής σε κυβερνήσεις και να συζητήσω με πολλούς ανθρώπους. Όταν ένοιωσα ότι κατανόησα τους λόγους της άρνησής τους, αισθάνθηκα την ανάγκη να μοιραστώ τα συμπεράσματα της έρευνάς μου με τους συνανθρώπους μου.

Πού γράψατε το βιβλίο σας;
Γ.Β.: Ήταν μέσα Αυγούστου του 2013 θαρρώ και ήμουνα στο Διακοπτό όταν το αποφάσισα. Εκεί άρχισε η συγγραφή του, το μεγαλύτερό του τμήμα όμως γράφτηκε στην Αθήνα.

Πόσο χρόνο σας πήρε η συγγραφή;
Γ.Β.: Μέσα σε έξη μήνες είχε ολοκληρωθεί ο βασικός κορμός, αλλά επί δύο χρόνια συμπληρωνόταν συνέχεια. Το 2015 η ανάδειξη του ΣΥΡΙΖΑ δύο φορές στον κυβερνητικό θώκο, λες και έγινε ακριβώς για να ενισχύσει ακόμα περισσότερο τα συμπεράσματά μου. Κατά κάποιο τρόπο το βιβλίο, είχε «προβλέψει» την πολιτική της Αριστερής κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ. Έτσι θεώρησα απαραίτητο, στην δεύτερη έκδοση το 2016, να εμπλουτίσω τα επιχειρήματα με σημεία από την εμπειρία αυτή.

Πως θα χαρακτηρίζατε το βιβλίο σας με δυο λόγια;
Γ.Β.: Εγχειρίδιο βασικών γνώσεων, απαραίτητο στην αυτομόρφωση των εργαζομένων, των μαθητών, των φοιτητών, των ανέργων, των συνταξιούχων, των ανθρώπων του λαού.

Θέλετε να μας δώσετε μια περιγραφή;
Γ.Β.: Οι περισσότεροι από εμάς σε κάποια στιγμή της ζωής μας αναφωνήσαμε: «Βρε, δε με κάνεις εμένα πρωθυπουργό για ένα μήνα να δεις πως θα τα φτιάξω όλα!»
Είναι όμως τόσο εύκολο σε κάποιον να τα αλλάξει όλα;
Έχουν η κυβέρνηση και ο πρωθυπουργός τη δύναμη και την εξουσία να κάνουν ότι θέλουν;
Πού αρχίζει και πού τελειώνει η εξουσία τους αυτή;
Έτσι, για να απαντήσω στο αρχικό ερώτημα, έπρεπε να εξηγήσω γιατί υπάρχουν πολλά κόμματα και δεν είμαστε όλοι ενωμένοι. Αυτό με οδήγησε στην ανάγκη να μιλήσω για τις κοινωνικές τάξεις και ομάδες που υπάρχουν πίσω από τα κόμματα, αλλά και για την ταξική συνείδηση και την ταξική πάλη.
Ο διαχωρισμός όμως της κοινωνίας σε τάξεις προκύπτει από τις οικονομικές σχέσεις κι έτσι αναγκαστικά έπρεπε να αναφερθώ στην ιδιοκτησία, την οικονομία, την ανεργία και την ανάπτυξη. Όλα αυτά όμως είναι αλληλένδετα με την εξουσία και την διαχείριση, το κράτος και την κυβέρνηση. Ποιοι έχουν την εξουσία, σε ποιους ανήκει το κράτος, ποιος ο ρόλος της κυβέρνησης;
Έτσι όλα τούτα, μέσα από παραδείγματα της προσωπικής ζωής του καθένα μας, αλληλοπλέκονται, μπαίνουν σε μια σειρά, και βήμα-βήμα φτάνοντας στο τέλος του βιβλίου, φωτίζονται και γίνονται ξεκάθαρα.

Τάκης Μηλιάδης

Γεννήθηκε στην Αθήνα στις 26 Σεπτεμβρίου 1922 (άλλες πηγές λένε για Οκτώβριο) και σπούδασε στις δραματικές σχολές Κωστή Μπαστιά και Δημήτρη Ροντήρη (αποφοίτησε από την τελευταία το 1942) παρατώντας τις σπουδές του στην ιατρική.
Σκοτώθηκε σε τροχαίο έξω από το Αγρίνιο στις 17 Απριλίου 1985. Ήταν γιος των ηθοποιών Νίκου Μηλιάδη (πρωταγωνιστή του μουσικού θεάτρου) και Μαρίκας Ανθοπούλου-Μηλιάδη (τραγουδίστριας στην όπερα), αδερφός των ηθοποιών Σπύρου και Μαρίκας Μηλιάδη. Δεύτερη σύζυγός του υπήρξε η ηθοποιός Μπέττυ Μοσχονά και τελευταία η επίσης ηθοποιός Σάσα Καζέλη. Η φωτογραφία είναι από το θεατρικό πρόγραμμα της παράστασης «Ένας βουλευτής σήμερα» (θέατρο Παπά, 1976-1977).

Ο χορός των νεκρών

Τελειώνοντας το βιβλίο του Βαγγέλη Γιαννίση, ένιωσα την ικανοποίηση πως στα χέρια μου κρατώ ένα μυθιστόρημα που στέκεται επάξια απέναντι στα αντίστοιχα αστυνομικά μυθιστορήματα ξένων συγγραφέων. Η γραφή του Γιαννίση είναι τόσο καλή που αν υπήρχε η δυνατότητα να μου αποκρύψουν την εθνικότητα του συγγραφέα δύσκολα θα μάντευα ότι είναι η ελληνική και επιπρόσθετα θα εντόπιζα μια τάση ενδιαφέρουσας αλλαγής απ’ το δεδομένο πλαίσιο που οριοθετεί για παράδειγμα η σύγχρονη σκανδιναβική αστυνομική λογοτεχνία.

ΚΕΡΔΙΣΤΕ ΔΩΡΑ - Κλικ σε εκείνο/-α που θέλετε για πληροφορίες και συμμετοχές
Τερέζα ΚουρούκληΓιώργος ΓιαντάςVictoria HislopΜιχαήλ ΆνθηςΣτέλιος ΚανάκηςΈλσα ΜαγγανάρηΓιάννης Βεντούρας
Όλγα Κανελλοπούλου-ΝτινοδήμουΓιάννης ΦιλιππίδηςΚωνσταντίνα ΚαντζιούΦώτης ΣιμόπουλοςVal O' TeliΚαλλιόπη ΒελόνιαΒασίλης Τσικάρας
Συλλογή διηγημάτωνΧριστόφορος ΤριάντηςΣτέλιος ΜοίραςΒαγγέλης ΜαργιωρήςΘανάσης ΛιακόπουλοςΜαρία ΙατρίδηΘεόφιλος Γιαννόπουλος