ΚΕΡΔΙΣΤΕ ΒΙΒΛΙΑ ακολουθώντας τους συνδέσμους: Μυθιστορήματα: Το θηρίο στο πιάνο * Η εξόριστη πριγκίπισσα * Τα κορίτσια πίσω από τη χαραμάδα * Εγώ, ο Σίμος Σιμεών * Το κορίτσι από τη Γερμανία * Ο θάνατος του συλλέκτη * Στεφάνι για εννέα μούσες * Η σκιά * Μυρωδιά από σανίδι * Μες στη νύχτα του κόσμου * Ποτέ δεν θα σ' αφήσω * Ματωμένη Κυριακή * Στα μονοπάτια του έρωτα * Περίμενέ με, θα γυρίσω * Το μεγαλείο της ψυχής * Θύελλα στη Μακεδονία (ιστορικό θρίλερ) * Της πλατείας τα μυστικά * Γιατί; * Ωρέλια * Το ρ της ερωμένης * Ξεχασμένο άλογο

Πέμπτη, 19 Ιουλίου 2018

Η Ιωάννα Δαμηλάτη και το Ξεχασμένο άλογο

Τι σας ώθησε να γράψετε αυτό το βιβλίο;
Ι.Δ.: Είναι το πρώτο μου βιβλίο.
Ήξερα πάντα μέσα μου ότι μπορώ να γράφω, ήθελα όμως να το επιχειρήσω για να δω αν θα μπορούσα να τα καταφέρω να αγγίξω το όνειρό μου. Να γράφω ήταν πάντα ο κρυφός μου πόθος. Έτσι το τόλμησα και μάλλον τα κατάφερα. Βέβαια αρμόδιος να κρίνει είναι πάντα ο αναγνώστης και περιμένω με αγωνία την κριτική του.

Αν θα έπρεπε να το περιγράψετε με μία μόνο λέξη, ποια θα ήταν αυτή;
Ι.Δ.: Ορφάνια...

Τι θα συμβουλεύατε εκείνον που επρόκειτο να το διαβάσει;
Ι.Δ.: Να το απολαύσει και να ταξιδέψει παρέα με ένα «Ξεχασμένο Άλογο».

Αν το βιβλίο σας ήταν/γινόταν ένα κανονικό ταξίδι κάπου στον κόσμο, που θα πηγαίναμε και πόσες μέρες θα κρατούσε;
Ι.Δ.: Δεν θα ήταν στα ζητούμενά μου να είναι κάπου στο κόσμο, μα σε ένα νησί του Βόρειου Αιγαίου, την Μυτιλήνη. Εκεί όπου χτίστηκε το βιβλίο. Το ταξίδι θα ήθελα να διαρκέσει για πάντα και αυτός ο τόπος να ανοίξει την αγκαλιά του να με κρατήσει.

Κλείστε τη μίνι συνέντευξη με μία φράση/παράγραφο από το βιβλίο
Ι.Δ.: Έζησα παραμυθένια και όταν έμεινα μόνος έκατσα εδώ στο νησί μου να περάσω το υπόλοιπο της ζωής μου. Δεν αναζητούσα πλέον τίποτα. Τα είχα ζήσει και γευτεί όλα. Τώρα το μόνο που θέλω είναι να χαρώ τα παιδιά μου όσο έχω ακόμα χρόνο.
«Ήρθα παππούλη μου» άκουσα της φωνή της Μαρίας μου και χτύπησε πάλι η καρδιά μου σαν τρελή. Ο Αποστόλης που καθόταν έξω από το παράθυρο γύρισε και με κοίταξε στα μάτια, εκείνος ήξερε να με ηρεμεί έτσι πήρα θάρρος και ξεκίνησα να της μιλάω.
Το σεντούκι είχε πάρα πολλά μυστικά μέσα του που όταν άνοιξε έκανε την καρδιά να χτυπάει σαν τρελή στο στήθος μου και έγινα ένας χείμαρρος καθώς τα αποκάλυπτα όλα στην Μαρία μου χωρίς φόβο, ούτε τα παιδιά μου δεν τα είχανε μάθει ποτέ για όλα αυτά, μα τώρα είχε έρθει η ώρα να τα πω...
Η Ιωάννα Δαμηλάτη γεννήθηκε στην Νίκαια του Πειραιά στις 16/8/1965. Είναι παντρεμένη και έχει έναν γιό. Οι μέχρι τώρα δουλειές που έχει κάνει δεν έχουν καμία σχέση με την συγγραφή, εκτός το ότι τα τελευταία χρόνια ασχολείται με την στιχουργία. Για αρκετά χρόνια εργάστηκε σε μια μεγάλη εκδοτική εταιρία και τώρα διατηρεί ένα Καφέ. Το «Ξεχασμένο άλογο» είναι το πρώτο της βιβλίο και κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Όστρια.

Κερδίστε το!
Η Ιωάννα Δαμηλάτη προσφέρει το βιβλίο της σε έναν τυχερό αναγνώστη. Για να συμμετέχετε στην κλήρωση κλικάρετε το k και συμπληρώστε τη φόρμα. Παρακαλώ, σημειώστε τα ακόλουθα:
Διαβάστε τους όρους και άλλες πληροφορίες για τις κληρώσεις, τα δώρα και τους τυχερούς εδώ. Η κλήρωση έχει προγραμματιστεί για τις 27 Σεπτεμβρίου 2018 και το βιβλίο θα αποσταλεί/παραδοθεί στον τυχερό από τη συγγραφέα. Θα φέρει δε, και ιδιόχειρη αφιέρωση!

Τετάρτη, 18 Ιουλίου 2018

Άδακρυς μάχη

Ο Δημήτρης Θωμάς σίγουρα έχει τολμήσει κάτι το διαφορετικό με το μυθιστόρημά του «Άδακρυς Μάχη» και αυτή τη συγγραφική του τόλμη ο ίδιος την έχει υποστηρίξει με ένα κείμενο που θεωρώ ότι κρύβει πίσω του ώρες μελέτης και γνώσης της ιστορίας της αρχαίας Ελλάδας.

Τρίτη, 17 Ιουλίου 2018

Η Ειρήνη Βαρδάκη και Το ρ της ερωμένης

Το

ρ

της

Ευρυδίκη
Ρουά
Ώρες
Ματ
Ερωμένη
Νίκη
Ήττα
Σέργιος[1]
Τι σας ώθησε να γράψετε αυτό το βιβλίο;
Ε.Β.: Το βιβλίο αυτό γεννήθηκε μέσα σε μια δυνατή παρτίδα σκάκι -της οποιάς τα βήματα ακολούθησα πιστά.

Δευτέρα, 16 Ιουλίου 2018

Ωρέλια

Το ρόδο της αγάπης
Ένα τέτοιο όνομα με έναν τέτοιο υπότιτλο υπόσχονται έρωτες κεραυνοβόλους -ίσως-, έρωτες μοιραίους, αγάπες μεγάλες, μοναδικές... υπόσχονται ρομάντζο, μπόλικο συναίσθημα και πολύ ροζ με κόκκινες ανταύγειες -το πιάσατε θαρρώ. Κι όμως, το μυθιστόρημα της Ισμήνης Χαρίλα δεν είναι χρωματισμένο με τέτοιο τρόπο ή, τουλάχιστον, δεν υπερισχύει αυτός.

Κυριακή, 15 Ιουλίου 2018

Άκου το παιδί

Γράφει η Τζωρτζίνα Κουριαντάκη

Το ‘χεις πετάξει στο πατάρι
μες στο σκοτάδι το υγρό.
Κλαίει το παιδί.
Κι εσύ…

νεκρός, ίσα που ακούς ψιθύρους.
Φωνάζει τώρα το παιδί.
Μα εσύ…

λυγμούς του, σφύριγμα ανέμου ερμηνεύεις.

Σε περιμένει το παιδί.
Πόθος του να εισακουστεί,
να το μυρίσεις, να το βρεις.

Της ψυχής σου πεταμένο, να το πιάσεις απ’ το χέρι.

Λευτέρωσέ το να σε βοηθήσει.
Χαμένο παιδί ο εαυτός σου
που εσύ του στέρησες το φως.

Εσύ;

Άκου το παιδί, το μέσα σου αφουγκράσου.
Αυτό θα πάρει τους Χειμώνες σου και Άνοιξη θα τους κάνει.

Θα σου χαρίσει ό,τι θες.
Καθάριο βλέμμα, κορμί στητό,
κεφάλι στραμμένο προς το φως.
Δώσε του βήμα, δείξ’ του τον δρόμο
για να μπορέσει αυτό να γίνει
φάρος δικός σου κι οδηγός.
Κι αυτό;
Αυτό είσαι εσύ κι εσύ αυτό.
Άκου το παιδί…

🌾

Copyright © Τζωρτζίνα Κουριαντάκη All rights reserved, 2018
Το έργο συνοδεύει πίνακας του Vincent Van Gogh. Πορτραίτο του Camille Roulin που πιθανότατα αποτέλεσε τη μεγαλύτερη επιρροή του καλλιτέχνη στους πίνακες του με παιδιά.

Της ίδιας:

Ο διαρρήκτης που είχε πάθος με τον Μπόγκαρτ

Το βρήκα σε ένα από αυτά τα παζάρια όπου παλαιοί τίτλοι εξαντλημένων εκδόσεων αποκτούνται έναντι πολύ μικρού αντιτίμου, συνεπώς η οικονομική κρίση και οι συνέπειές της δεν αποτελούν δικαιολογία για μια φιλαναγνώστρια όπως εγώ που διαβάζει πολύ, άρα αγοράζει πολλά, ούτε αποτελεί αποτρεπτικό παράγοντα ώστε να μην αφεθώ στην έλξη που μου ασκούν τα βιβλία. Και, πραγματικά, η τιμή του ήταν τόσο χαμηλή που ήταν σα να κλέβω τον πάγκο (του). Με το χαμόγελο που προκαλεί η ευχαρίστηση στο πρόσωπο έσπευσα να το κάνω δικό μου.
Πρόκειται για σειρά βιβλίων των εκδόσεων Μοντέρνοι καιροί και μάλλον αυτό σημαίνει εκείνο: Το γεράκι της Μάλτας που αναγράφεται στο εξώφυλλο. Μια συλλογή αστυνομικών ιστοριών, προφανώς.
Στις πληροφορίες της έκδοσης παρατηρώ ότι ο ξένος τίτλος είναι κατά λέξη: Ο διαρρήκτης που νόμιζε ότι ήταν ο Μπόγκαρτ και δεν είμαι σίγουρη αν έκαναν καλά που τον άλλαξαν παρόλο που ταιριάζουν και οι δύο στο στόρι. Αλλά αυτά είναι λεπτομέρειες -που κάποιες φορές όμως κάνουν και τη διαφορά.

Σάββατο, 14 Ιουλίου 2018

Αντίο δεν είπα, ακόμη ζω

«Ορισμένες από τις ιστορίες που θα διαβάσετε σε αυτό το βιβλίο έρχονται από πολύ παλιά. Κάποιες μετρούν περισσότερα από είκοσι χρόνια και... ...ακόμη ζουν.»
Έτσι προλογίζει ο ίδιος ο συγγραφέας τη συλλογή. Γιατί οι ιστορίες είναι για να λέγονται και να ξαναλέγονται, να γράφονται και να ξαναγράφονται, για να διατηρούνται έτσι στο χρόνο, στη μνήμη... να συναντούν όλο και περισσότερους, να κάνουν φίλους... να περιπλανώνται στους χρόνους και τους τόπους... Γιατί έτσι οι ιστορίες μένουν ζωντανές.
Όπως καταλάβατε, πρόσφατα διάβασα το νέο βιβλίο του Γιώργου Τζιτζικάκη που επιστρέφει λογοτεχνικά με μια συλλογή διηγημάτων. Δέκα ιστορίες στην πόλη, στο αστικό Αθηναϊκό τοπίο που θα μπορούσαν να είχαν γεννηθεί μόλις χθες -κι ας λέει εκείνος ότι πέρασαν αρκετά χρόνια από την πρώτη τους γραφή- και ακόμη μία· μια αστυνομική νουβέλα.

Ο Στάθης Νικολαΐδης και το Γιατί;

Πώς σας ήρθε η ιδέα;
Σ.Ν.: Από μικρός μου άρεσε να γράφω. Η υπόθεση δεν είναι ιδέα, αλλά πέρα για πέρα μια αληθινή ιστορία που μου αφηγήθηκε η θεία μου στην Κωνσταντινούπολη και πολλά από αυτά τα είχε βιώσει. Έχω ακόμα τις χειρόγραφες σημειώσεις της που μέσα από αυτές πήρα και πολλές πληροφορίες, τις οποίες δεν ήξερα, αλλά τις είχε καταγράψει η θεία μου με κάθε λεπτομέρεια.

Πού γράψατε το βιβλίο σας;
Σ.Ν.: Το βιβλίο το έγραψα στον υπολογιστή για να μπορώ να διορθώνω να διαβάζω και να ξανά διορθώνω μέχρι το τελικό αποτέλεσμα.

Πόσο χρόνο σας πήρε η συγγραφή;
Σ.Ν.: Το βιβλίο το ξεκίνησα περίπου πριν οκτώ χρόνια και το ολοκλήρωσα μετά από δύο χρόνια. Διάφοροι επαγγελματικοί λόγοι δεν μου επέτρεψαν να του δώσω την τελική μορφή που ήθελα. Το ξανά έπιασα στα χέρια μου πριν από ενάμιση χρόνο και το ολοκλήρωσα για να εκδοθεί.

Πώς θα χαρακτηρίζατε το βιβλίο σας με δυο λόγια;
Σ.Ν.: Το βιβλίο μου είναι ένα κοινωνικό και ταυτόχρονα ερωτικό μυθιστόρημα.

Θέλετε να μας δώσετε μια περιγραφή.
Σ.Ν.: Είναι μια αληθινή ιστορία που ξεκινά από την γενέτειρά μου την Κωνσταντινούπολη και καταλήγει στην Αθήνα. Δυο γυναίκες, εντελώς αντίθετες μεταξύ τους προβληματίζουν τον ήρωα, ο οποίος αναμετριέται με τα απρόοπτα της ζωής. Και γι’ αυτό όσο την έγραφα αναρωτιόμουν «Γιατί;»

Τι αγαπήσατε περισσότερο σε αυτό το βιβλίο;
Σ.Ν.: Αγάπησα την αλήθεια και τη δύναμη του έρωτα που μέσα από το πείσμα μπορεί ο άνθρωπος να καταφέρει πολλά, αρκεί να το θέλει.

Ποιος είναι ο πιο αγαπημένος σας ήρωας και γιατί;
Σ.Ν.: Σε ένα βιβλίο που τιτλοφορείται «Γιατί;» δεν μπορώ να απαντήσω απόλυτα και με ειλικρίνεια διότι όλοι οι ήρωες, ο καθένας από τη δική του σκοπιά είναι αγαπημένοι και πάλι αναρωτιέμαι γιατί να είναι έτσι. Θέλω όμως να ξεχωρίσω τον πρωταγωνιστή, διότι στο πρόσωπό του υπάρχουν πάρα πολλά προσωπικά μου βιώματα.

Παρασκευή, 13 Ιουλίου 2018

Η Σίσσυ Σιγιουλτζή-Ρουκά και τα Λόγια αρσενικά


Λόγια Αρσενικά, σεξουαλικά αρπαχτικά
Ο πόθος καίει ατέρμονα
Γυναίκες στο κρεββάτι της ηδονής
Ιερόδουλα συναισθήματα
Άνδρες στη δύνη σαρκικών απολαύσεων

Αρσενικά Λόγια, πρόστυχα συναισθήματα
Ρομαντικά, κυνικά, ωμά, φιλήδονα
Σεξ, έρωτας, αγάπη, λατρεία
Ευχή και κατάρα
Να χύνεις τη ζωή σου σε ξέμπαρκες απολαύσεις
Ιδρωμένα κορμιά, έρμαια του πάθους
Κυριολεκτικά και μεταφορικά αίμα γεμάτα
Αρσενικό, κτήνος, θηρίο, άνθρωπος[1]
Το μυθιστόρημα «Λόγια Αρσενικά» των συγγραφέων Σίσσυ Σιγιουλτζή-Ρουκά και Γιώργου Ρουκά κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Πνοή. Βρείτε το εδώ.

Το Λόγια Αρσενικά είναι η αληθινή ιστορία των ματωμένων πόθων ενός φιλήδονου άνδρα, η οποία εκτυλίσσεται στην ερωτική γραμμή του φιλόδοξου βίου του. Πολλές ερωμένες, μια σύζυγος, ένα αίσθημα, μια γυναίκα. Η σάρκα, το πνεύμα και η βούληση μιας κοινωνίας ανθρώπων παραδομένων στην αστάθεια, στην ανησυχία και στην ανία.
Σεξουαλικά αρπακτικά; Πρόστυχα συναισθήματα; Αυθεντικά ένστικτα; Αυταπόδεικτη αλήθεια. Αυτό που κάνει τους ήρωες να ξεχωρίζουν είναι η ικανότητά τους να ακολουθούν τη λογική αφημένοι στις ορμές της ηδονής. Πως το τυφλό σεξ υποδουλώνει την καθαρότητα του πόθου; Μπορεί το πάθος να σβήσει τον έρωτα; Μπορεί η αγάπη να αλλάξει την πραγματικότητα; Μια ιστορία με τολμηρή γλώσσα και πραγματικές εικόνες…
Λόγια Αρσενικά: Μια ιστορία με τολμηρή γλώσσα και πραγματικές εικόνες

Κερδίστε το!
Οι εκδόσεις Πνοή προσφέρουν το βιβλίο σε έναν τυχερό αναγνώστη. Για να συμμετέχετε στην κλήρωση κλικάρετε το k και συμπληρώστε τη φόρμα. Παρακαλώ, σημειώστε τα ακόλουθα:
Διαβάστε τους όρους και άλλες σχετικές πληροφορίες για τις κληρώσεις, τα δώρα και τους τυχερούς εδώ. Η κλήρωση έχει προγραμματιστεί για τις 18 Σεπτεμβρίου 2018 και ο τυχερός θα παραλάβει το βιβλίο του από το βιβλιοπωλείο των εκδόσεων Πνοή, Ζωοδόχου Πηγής 2, Αθήνα, 2102230206, 6909152132
Καλή τύχη!

Πέμπτη, 12 Ιουλίου 2018

Μαύρο θεριό

Γράφει η Τζωρτζίνα Κουριαντάκη

Θεριό μαύρο οι σκέψεις σου, το βάρος νέας μέρας
ήρθε μες στη μαυρίλα του και άγχωσε το παρόν σου.
Στάχτες γίναν τα θέλω σου κατά την άφιξή του.
Πέταξε η θέληση σκουριά, ανθός που έγινε κάκτος.
Φίλους, καλούς σου συγγενείς δεν θες να αντικρύσεις.
Άξαφνη απαξίωση για τ’ όποιο φέρσιμό τους
προτείνει απομόνωση μέχρι τη νηνεμία.
Απόκληρος χαράς εσύ, μια μέρα θα σε διώξουν
όλοι αυτοί που ορκίζονται πως σε κατανοούνε.
Αλίμονο, ακράδαντα σε τούτο εσύ πιστεύεις.
Μαύρες σου σκέψεις, ανώφελο, το ξέρεις, να ελέγξεις.
Ακόμα κι άμα άνοιγμα στο τούνελ αξιώσεις,
η όσφρηση του δέσμιου ελπίδα θα στερήσει.
Τη Μοίρα σου αποδέχτηκες, δεν ζεις, απλά βιώνεις.
Γιατρούς, γητειές και συμβουλές, όσα σου ‘χουν φορτώσει,
δεν ήταν άξιο τίποτα τη φόρα να σου κόψει.
Στα βράχια πάνω δική μορφή την έχεις προφητεύσει.
Σ’ όλα τα αύριο και τα χθες έχεις εσύ μηνύσει
προσκύνημα να μην ζητούν, μονάχα αδιαφορία.
Γαλήνη νου ονειρεύεσαι, σε τούτο εσύ ποντάρεις.
Η ψεύτικη αποδοχή των μασκοφορεμένων
πίσω σε ρίχνει βίαια, τη λύτρωση δεν φέρνει.
Γιαπί ο αυτοσεβασμός, ποιο μακρινό αστέρι
θα φέξει μέσα στην ψυχή, διαφάνεια να φέρει;
Μία μονάχα σύσταση την ηρεμία τάζει.
Αγκάλιασέ το το θεριό, κομμάτι είναι δικό σου.
Αταίριαστη συμπόρευση προτεραιότητά σου.
Τα χούγια του μάθε εσύ, γλυκά να το κοιμίζεις.
Μ’ αγάπη αποδέξου το, μα πάρ’ του τα ηνία.

🍃

Copyright © Τζωρτζίνα Κουριαντάκη All rights reserved, 2018
Το έργο συνοδεύει πίνακας της Lesley Oldaker

Της ίδιας:

Ο Θεόδωρος Θεοδωρής για Της πλατείας τα μυστικά

Πώς σας ήρθε η ιδέα;
Θ.Θ.: Ξεκίνησα γράφοντας την πρώτη σελίδα απλά σαν περιγραφή, χωρίς την παραμικρή υπόνοια πλοκής. Στη συνέχεια ήρθε η ιδέα της εφεύρεσης κάτι φανταστικού μέσα σε ένα αληθινό σκηνικό, αυτό της Άνω πόλης, μιας περιοχής ιδιαίτερης για τη Θεσσαλονίκη. Τέλος δημιουργήθηκε η επιθυμία αυτή η εφεύρεση να έχει και αρκετά τεχνικά-αρχιτεκτονικά χαρακτηριστικά.

Πού γράψατε το βιβλίο σας;
Θ.Θ.: Το διάγραμμα πλοκής χτίστηκε στην Ερεσό της Λέσβου, όπου κατοικούσα το 2013. Η κύρια συγγραφική δραστηριότητα έλαβε χώρα στη Χαλκιδική, όπου διαμένω.

Πόσο χρόνο σας πήρε η συγγραφή;
Θ.Θ.: Η συστηματική συγγραφή ξεκίνησε τον Μάιο του 2016 με το που γεννήθηκε ο μικρός μου γιος και ξενυχτώντας για πολλά βράδια μαζί του, ολοκληρώθηκε έπειτα από έξι μήνες.

Πώς θα χαρακτηρίζατε το βιβλίο σας με δυο λόγια;
Θ.Θ.: Ένα μυθιστόρημα περιπέτειας.

Θέλετε να μας δώσετε μια περιγραφή;
Θ.Θ.: Πρόκειται για ένα μυθιστόρημα στο οποίο η πλοκή είναι το κύριο χαρακτηριστικό. Οι ζωές κάποιων ανθρώπων, παντελώς αγνώστων μεταξύ τους, θα διασταυρωθούν μέσα σε συνθήκες που σταδιακά εξελίσσονται σε αρκετά έντονες κι αυτό επειδή το παιχνίδι ζωής και θανάτου είναι το βασικό μοτίβο της ιστορίας.

Τι αγαπήσατε περισσότερο σε αυτό το βιβλίο;
Θ.Θ.: Το ότι το αγάπησα από την πρώτη στιγμή.

Ποιος είναι ο πιο αγαπημένος σας ήρωας και γιατί;
Θ.Θ.: Ο Τζουζέπε Μαρκάκης. Αυτός που δεν περιμένεις να βγάλει τόσο πείσμα και να εξελιχθεί σε κομβικό χαρακτήρα της πλοκής.

Τι προσφέρει αυτό το βιβλίο στον αναγνώστη, βιβλιόφιλο ή βιβλιοφάγο;
Θ.Θ.: Μια συναρπαστική ιστορία να διηγείται.

Ποια είναι η μεγαλύτερη αγωνία σας;
Θ.Θ.: Το να μην μπορώ να συνειδητοποιώ το παρόν μου.

Φοβάστε...
Θ.Θ.: Μήπως πάψω να ακούω και να κατανοώ τους ανθρώπους γύρω μου.

Αγαπάτε...
Θ.Θ.: Όσα με κάνουν να χαμογελώ πονηρά σα σκανταλιάρικο παιδί.

Ελπίζετε...
Θ.Θ.: Πως ο κόσμος θα πιστέψει στην τέχνη περισσότερο. Θα τη βιώσει περισσότερο και στο τέλος θα εμπνευστεί περισσότερο.

Τετάρτη, 11 Ιουλίου 2018

Σαρκοφάγος θρηνωδών

Αρχαιολογικό Μουσείο Κωνσταντινούπολης
Φίλες και φίλοι,

Συνεχίζουμε την περιοδεία μας στα μουσεία του κόσμου και ανακαλύπτουμε τους δικούς μας θησαυρούς. Αυτή τη φορά κάνουμε στάση στο Αρχαιολογικό Μουσείο της Πόλης και σταματάμε μπροστά σε μια εξαιρετική σαρκοφάγο των μέσων του 4ου π.Χ. αιώνα.

Πρόκειται για μια σαρκοφάγο από την βασιλική νεκρόπολη της Σιδώνας, κατασκευασμένη από λευκό πεντελικό μάρμαρο, διακοσμημένη με δεκαοχτώ γυναίκες θρηνωδούς (εμείς βλέπουμε τις έξι), όλες σε διαφορετική στάση. Οι αρχαιολόγοι θεωρούν ότι χρησιμοποιήθηκε για την ταφή του βασιλιά Στράτωνα της Σιδώνας, ο οποίος κυβέρνησε μεταξύ 375 και 358 π.Χ., δολοφονημένος από τη γυναίκα του που αμέσως μετά αυτοκτόνησε.

Τρίτη, 10 Ιουλίου 2018

Μια μάνα που δεν αγαπούσε το παιδί της

Γράφει η Τζωρτζίνα Κουριαντάκη

−1−

Έκλεισε το τηλέφωνο σαστισμένη. Ίσως έπρεπε να περιμένει λίγο και θα ένιωθε κάτι. Οτιδήποτε θα ήταν προτιμότερο από αυτό το κενό. Τίποτα. Ήταν λοιπόν δυνατόν να μην ένιωθε τίποτα στο άκουσμα του θανάτου της ίδιας της της μητέρας; Είχε, λοιπόν, σκληρύνει τόσο πολύ ή μήπως έφταιγε το γεγονός ότι είχε περάσει πάνω από μία δεκαετία χωρίς καμία επικοινωνία;

Η Μήνα Μητροπούλου και ο Ασπάλαθος

Τι σας ώθησε να γράψετε αυτό το βιβλίο;
Μ.Μ.: Ο «Ασπάλαθος» εκδόθηκε 5 χρόνια μετά το πρώτο μου βιβλίο την ποιητική συλλογή «ξόρκια ερωτικά». Θεώρησα πως πλέον είχε έρθει η ώρα για κάτι καινούργιο. Ο «Ασπάλαθος» αντικατοπτρίζει την ωριμότερη σκέψη μου των 5 τελευταίων ετών και τις στιγμές χαράς και λύπης που όλοι βιώνουμε στην ζωή μας.

Αν θα έπρεπε να το περιγράψετε με μία μόνο λέξη, ποια θα ήταν αυτή;
Μ.Μ.: Θα επέλεγα τον τίτλο του φυσικά! Ο ασπάλαθος είναι ένας θάμνος με όμορφα ευωδιαστά λουλούδια που όμως όταν τα άνθη του πέσουν μετατρέπεται σε έναν αγκαθωτό θάμνο. Το βιβλίο μου λοιπόν έχοντας κι αυτό μια διττή φύση μπορεί να περιγραφεί σωστά με μια μόνο λέξη: «Ασπάλαθος»

Τι θα συμβουλεύατε εκείνον που επρόκειτο να το διαβάσει;
Μ.Μ.: Θα τον συμβούλευα να είναι έτοιμος για ένα όμορφο ταξίδι που όμως δεν θα είναι σε λιμνάζοντα ύδατα. Ένα ταξίδι σε μια θάλασσα φουρτουνιασμένη που όμως θα τον αποζημιώσει όταν το πλοίο του δέσει στο λιμάνι.

Αν το βιβλίο σας ήταν/γινόταν ένα κανονικό ταξίδι κάπου στον κόσμο, που θα πηγαίναμε και πόσες μέρες θα κρατούσε;
Μ.Μ.: Νομίζω θα κρατούσε 36 ημέρες (όσες και τα ποιήματα που περιέχονται στην συλλογή) και τελικός προορισμός μας θα ήταν η όμορφη αλλά «μακρινή» Ιθάκη.

Κλείστε τη μίνι συνέντευξη με μία φράση/παράγραφο από το βιβλίο
Μ.Μ.: Θα κλείσω με τον τελευταίο στίχο του βιβλίου μου γιατί αυτό είναι και το μήνυμα που θα ήθελα να περάσω στους αναγνώστες μου. Για το λόγο αυτό θα σας πω «και της αγάπης τον ανθό να ψάχνουμε να βρούμε».
Η ποιητική συλλογή της Μήνας Μητροπούλου, Ασπάλαθος, κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Μέμφις. Το εξώφυλλο κοσμεί έργο της ζωγράφου Silena.

⇒Βρείτε το βιβλίο στη σελίδα του στο facebook, στο βιβλιοπωλείο Μπέτσης (Κολοκοτρώνη 16, Λαμία, 2231046266) ή στο email minamitropoulou@yahoo.gr.
⇒Η επόμενη παρουσίαση της συλλογής θα γίνει στην Ελάτεια, με την υποστήριξη του πολιτιστικού συλλόγου Ελάτειας, στις 12 Ιουλίου στις 21:00 στον προαύλιο χώρο του συλλόγου.

Δευτέρα, 9 Ιουλίου 2018

Ο Τζίμμυ Κορίνης και η Θύελλα στη Μακεδονία

Πως σας ήρθε η ιδέα;
Τ.Κ.: Το 1964 μου ζήτησαν να γράψω ένα σενάριο για την δράση των Βούλγαρων Κομμιτατζήδων στην Τουρκοκρατούμενη Μακεδονία. Θα ήταν το πρώτο ελληνικό «γουέστερν». Το απαγόρευσε η τότε λογοκρισία. Δοκιμάσαμε δυο χρόνια αργότερα, με σκηνοθέτη τον μεγάλο Βασίλη Γεωργιάδη. Το σαμποτάρισαν δυο γνωστοί παράγοντες του τότε «Ελληνικού Χόλιγουντ» που στεγαζόταν στο μεγάλο κτίριο της Πλατείας Κάνιγγος.

Που γράψατε το βιβλίο σας;
Τ.Κ.: Στο Λονδίνο, το 1974 τις ημέρες που οι Τούρκοι αλώνιζαν στην Κύπρο. Ευρισκόμενος αυτοεξόριστος εκεί, έγραψα στα αγγλικά το μυθιστόρημα ΘΥΕΛΛΑ ΣΤΗ ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ βασιζόμενος στο σενάριο. Το μυθιστόρημα πουλήθηκε στον εκδοτικό οίκο David & Charles το 1977, αλλά δεν κυκλοφόρησε ποτέ. Αργότερα πληροφορήθηκα ότι είχε μπει Σκοπιανός «δάκτυλος».

Πόσο χρόνο σας πήρε η συγγραφή;
Τ.Κ.: Όταν ξέρω το θέμα μου καλά, γράφω πολύ γρήγορα. Λιγότερο από δύο μήνες.

Πώς θα χαρακτηρίζατε το βιβλίο σας με δυο λόγια;
Τ.Κ.: Ιστορικό θρίλερ επειδή βασίζεται σε πραγματικά γεγονότα, αλλά έχει τη δομή του κινηματογραφικού thriller.

Θέλετε να μας δώσετε μια περιγραφή;
Τ.Κ.: Καλύτερα να αντιγράψω ένα απόσπασμα από την έκθεση που έστειλε στο Αγγλικό Υπουργείο Εξωτερικών ο Άγγλος Πρόξενος της Θεσσαλονίκης το 1903.
«… εκβιασμοί αθώων και άοπλων ατόμων, ληστείες, φόνοι ανδρών και γυναικών, ανελέητα μαρτύρια ιερέων, γιατρών και δασκάλων, ακρωτηριασμοί πτωμάτων, εμπρησμοί εκκλησιών, αναρχικός δυναμίτης εναντίον κάθε φίλου του νόμου και της τάξεως, αφανισμός Ορθόδοξων Χριστιανών και Μουσουλμάνων, τρομοκρατία, αιματοχυσία από σκοτωμούς, πλιάτσικο…»
Με βάση αυτή την αναφορά και χρησιμοποιώντας τις γνώσεις μου για το αμερικάνικο κινηματογραφικό σενάριο, έφτιαξα τους κατάλληλους «ήρωες» για να προχωρήσουν την ιστορία που είχα χτίσει στο μυαλό μου.

Κυριακή, 8 Ιουλίου 2018

Οδοιπορικό στα σπήλαια και τα Αγιάσματα του Αγίου Όρους

Με τα περισσότερα βιβλία που κατέχω, έχουμε μια παράξενη σχέση μίσους και πάθους: Είμαι σίγουρος πως εάν είχαν ανθρώπινη ψυχή σίγουρα θα μου κρατούσαν μούτρα!
Ο λόγος; Πως μετά από την αγορά, τα τοποθετώ για μια ολόκληρη μέρα στην βιβλιοθήκη μου και στο μεσοδιάστημα σχεδόν αδιαφορώ για την ύπαρξή τους. Τα ανοίγω μονάχα μετά από πολλές ώρες, όταν έξω θα έχει βραδιάσει για τα καλά και η σιωπή θα έχει σκεπάσει τα πάντα...
(Είναι που μ’ αρέσει τόσο πολύ να διαβάζω και να γράφω το βράδυ, μιας και τη νύχτα νιώθω ότι οι λέξεις αποκτούν μια διαφορετική ζωντάνια, γλαφυρότητα και σημασία…)

Σάββατο, 7 Ιουλίου 2018

Οι Γρύπες

Η αγάπη μου προς το θέατρο, δηλαδή τη δραματική τέχνη, δεν εξαντλείται παρακολουθώντας παραστάσεις ούτε πηγάζει μόνο από αυτό. Πριν από κάθε άλλο, μου αρέσει να διαβάζω θεατρικά έργα, δηλαδή το λογοτεχνικό εκείνο είδος της πεζογραφίας που ολοκληρώνεται σε λίγες δεκάδες σελίδες όπου ατελείωτοι διάλογοι -ή μονόλογοι- συμπληρώνουν το «παζλ»: προσφέρουν τη συνθήκη, σκιαγραφούν τα πρόσωπα, δίνουν το κοινωνικοπολιτικό στίγμα και όλα τα άλλα συμπεριλαμβανομένων των ψυχογραφημάτων των ηρώων, την υπόθεση, τη δράση, την εξέλιξη και ολοκλήρωσης της ιστορίας (τους). Αν το δεις όλο αυτό μέσα από μια πιο ρομαντική ματιά βλέπεις ότι πρόκειται για ιδιαίτερο συμπυκνωμένο λόγο, μη ποιητικό, όμως και ποιητικό και λυρικό, περισσότερο πεζό αλλά και όχι... γενικότερα μια μυθογραφία φανταστικών ή πραγματικών προσώπων και γεγονότων που προσφέρεται μέσα από λόγια (κουβέντες, ατάκες, διαλόγους) και σχεδόν καθόλου από περιγραφές ενώ ουσιαστικά εμπεριέχει όλα τα άλλα λογοτεχνικά είδη. Φαίνεται δύσκολο το «στοίχημα» ενώ πέρα των άλλων πρέπει να αφήσει και ένα καταστάλαγμα στον αναγνώστη ή θεατή, να τον συμπαρασύρει, να του διδάξει ή να τον ενθουσιάσει... τελικώς, να τον κερδίσει. Αν ήμουν συγγραφέας και αναζητούσα μια πρόκληση, οπωσδήποτε θα είχα ασχοληθεί με το θεατρικό κείμενο· πιστεύω σας έδωσα τους λόγους.

Παρασκευή, 6 Ιουλίου 2018

Ο επισκέπτης

Γράφει η Τζωρτζίνα Κουριαντάκη

Στον Άδη έκκληση έκανε την πόρτα να περνάει,
δικούς το βλέμμα να χαϊδεύει κι ύστερα να γυρνά.
Μάσκα χαμόγελου έταξε στο γυρισμό να βάνει,
φερέφωνα απόκοσμα να μην τα μαρτυρά.
Βροχή το σύννεφο έφερε, δάκρυσε όλη η φύση.
Του γκρίζου η υπεροχή, τώρα ιεροσυλία.
Υγρά τα βλέφαρα έγειραν σε μάγουλα νωπά.
Σφάλισαν τα ματόκλαδα, μαζί κι η συμφωνία.
«Πατέρα μου, μην βιάζεσαι, τ’ αμάξι μην το πάρεις.
Το γιασεμί στις μπούκλες σου άσε με να μυρίσω.
Σ’ ένα ζεμπέκικο βαρύ, ‘πο ‘κείνα τα δικά σου,
σαν να ’χω την αξίωση να σε χειροκροτήσω.
Θείε μου, δεν το χόρτασες ακόμα το τσιγάρο;
Καρκίνος ήρθε, ζήλεψε του πνεύματός σου νιότη.
Γιαγιά μου, μην μου βιάζεσαι, μπροστά είναι το παιδί σου.
Ο Χάρος σαν στο άρπαξε, ρίχτηκες στο κατόπι.»
Σαν το κοράκι έκρωξε, μεγάλωσαν οι κόρες.
Πίσσα το σκότος γύρω του και το μυαλό στεγνό.
Να ’τανε τάχα όνειρο για να ‘ρθε από ταξίδι;
Και αν ναι, να ’ταν το τίμημα ετούτο το κενό;
Τα δάχτυλα ψηλαφιστά διέκριναν το πάσο.
Άγρια, ανέλπιστη χαρά και σκοτεινή λαχτάρα.
Τόπο η έκκληση έπιασε, τον Άδη είχε περάσει.
Ν’ ανακαλέσει διαδρομή και ξακουστή βαρκάδα
προσπάθησε, μ’ αδύνατο στις σκέψεις να το βρει.
Από θνητούς απάτητη, άφαντη, άβατη πύλη
το τάξιμό του πλήρωσε τα λύτρα να διαβεί.
Βουή πίσω τον έσπρωξε, το σώμα ένα βαρίδι.
Διψούσε τ’ όνειρο γι’ αυτόν και τον καλούσε πίσω.
Ρίσκο να ‘ταν μια δοκιμή στου Άδη την ανέχεια;
Φιλί Ιούδα έδωσε στο μαγικό χαρτάκι
και χύμηξε του ονείρου του να έβρει τη συνέχεια.
Κι οι τρεις τον καλωσόρισαν μ’ άγριας χαράς τσιμπούσι.
Κι ομπρός από την είσοδο, κάτω από τη σελήνη
χωστά πήγε και έσκισε επιστροφής του πάσο,
στο πέτο τα κομμάτια του έκρυψε με βιασύνη
Αγκάλιασε ως πρότινος υπάρξεις νεφελώδεις
που τώρα πια την ένιωθε τη σάρκα τους στο δέρμα.
Αχ, να μην ξύπναγε ποτέ, τ’ όνειρο να κρατούσε,
Αχ ας μην ήταν όλο αυτό, έργο δικής του πένας.
«Δεν ξέρω κύριε όργανο, εγώ κρύο τον βρήκα.
Χαμόγελο μακάβριο, στόλιζε τη μορφή του.
Απ’ όσο ξέρω, το παιδί, κανένα εχθρό δεν είχε.
Δυο χρόνια είχα τη χαρά να ‘μαι στη δούλεψή του.
Σας λέω, μόνος έμενε, κλειδί μού είχε δώσει.
Όφου μωρέ και αλίμονο, θα τονε δω στο μνήμα.
Στη σάλα ‘γω σιδέρωνα μαύρες ενδυμασίες.
Το μεροκάματό μου αυτό, θα πλήρωνε το τμήμα;»

🍂


Copyright © Τζωρτζίνα Κουριαντάκη All rights reserved, 2018
Το συνοδευτικό κολάζ απεικονίζει έργο της Judith Gebhard Smith. Πηγή

Της ίδιας:

Το ποδήλατο

Το ποδήλατο συνειρμικά μου φέρνει στο μυαλό παιδικά χρόνια, με φόρα όση αυτή που προσπαθούσαμε να δώσουμε στα ποδήλατά μας, καλοκαίρια, ζέστη, ματωμένα γόνατα και αστραγάλους γιατί λείπανε τα πεντάλ και στη θέση τους είχε μείνει μόνο το σίδερο που κανονικά θα τα στήριζε και τώρα έτσι γυμνό μας έγδερνε.
Κάθε φορά αναρωτιέμαι αν ο συγγραφέας, και μάλιστα στο πρώτο του βιβλίο, γράφει τη δική του ιστορία. Όχι από περιέργεια, αλλά επειδή θα ήθελα να ταυτίσω τα πρόσωπα του βιβλίου με πραγματικά χειροπιαστά πρόσωπα.

Πέμπτη, 5 Ιουλίου 2018

Το μυθιστόρημα της κας Έρσης

Στις 7 Ιουνίου η βιβλιοπαρέα της λέσχης ανάγνωσης της βιβλιοθήκης της Ορέστου συναντήθηκε για τελευταία φορά στο πλαίσιο μιας σειράς συναντήσεων του δεύτερου κύκλου για τις ανάγκες της φιλαναγνωσίας στα έτη 2017-2018. Το βιβλίο που επιλέξαμε για την αποχαιρετιστήρια συνάντηση ήταν «Το μυθιστόρημα της κας Έρσης» του Νίκου Γαβριήλ Πεντζίκη που εκδόθηκε στην τελική του μορφή το 1966.
Το έργο δεν γίνεται εύκολα κατανοητό στον αναγνώστη, ο οποίος θα πρέπει να έχει εξοπλιστεί με υπομονή για να το ολοκληρώσει, γιατί ο συγγραφέας καταρρίπτει τους συνήθεις ρυθμούς αφήγησης και τις λογοτεχνικές συμβάσεις που ακολουθούν νόρμες και κανόνες. Το έργο είχε εκδοθεί το 1952 με άλλο τίτλο και διατηρεί στοιχεία της πρώτης γραφής από την παραθέριση του συγγραφέα στην Κασσάνδρα της Χαλκιδικής με τη σύζυγό του. Αυτή ήταν η πρώτη εξόρμηση του συγγραφέα μετά από τον περιορισμό του στην πόλη λόγω της Κατοχής και του Εμφυλίου πολέμου. Οι εντυπώσεις του συγγραφέα και ο ενθουσιασμός του καταγράφονται στις σελίδες του ημερολογίου του και δεσπόζουν στην περιγραφή του τοπίου και των στοχασμών του. Ο συγγραφέας εκστασιάζεται από το γυναικείο σώμα και επιστρέφει στις σκέψεις που του προξένησε η μεθυστική του εικόνα και εμπνέεται από τον γάμο του.

Τετάρτη, 4 Ιουλίου 2018

Ένα ταξίδι στο παράξενο παρέα με τον Ζακ Υβ Κουστώ!

Καθώς προχωρούσα στην ολοκλήρωση της συγγραφής του Αγκάθινου Στέμματος, συνήθιζα παράλληλα να διαβάζω τόσο επιστημονικά όσο και λογοτεχνικά βιβλία. Αυτά αφορούσαν πάντοτε την προσωπική μου ενημέρωση, ξεκούραση και ψυχαγωγία, ενώ δεν ήταν λίγες οι φορές που χρησίμευσαν και για την συλλογή σημαντικών πληροφοριών οι οποίες βοήθησαν ουσιαστικά στην ανάπτυξη του μυθιστορήματός μου.
Μάλιστα φρόντιζα έτσι ώστε όλα αυτά τα δεδομένα να τα σημειώνω σε ένα πλήθος τετραδίων τα οποία και τυχαίνει να συμβουλεύομαι μέχρι και σήμερα. (Κι εννοείται πως ήταν πάρα πολλές εκείνες οι γνώσεις που συνόδευσαν σκέψεις και πράξεις των πρωταγωνιστών του βιβλίου μου, έχοντας ως κύριο εκφραστή τον πολυμαθή βυζαντινολόγο Κωνσταντίνο!)

Τρίτη, 3 Ιουλίου 2018

Ονείρου ανάμνηση

Γράφει η Τζωρτζίνα Κουριαντάκη
1

«Γιαγιά! Γιαγιά!» Η μικρή Νίνα είχε ολοκληρωτικά κρεμαστεί από το μπαλκόνι στην προσπάθειά της ν’ ακουστεί. Όμως, η γιαγιά συνέχισε τον δρόμο της, δίχως να της ρίξει ούτε μια ματιά. Ένιωσε τα δάκρυα να κυλούν καυτά στα τρυφερά, παγωμένα απ’ το κρύο, μάγουλά της. Την απογοήτευση διαδέχτηκε ο τρόμος. Δυο δυνατά χέρια την τράβηξαν απότομα πίσω. Ήταν πλέον ασφαλής. Ή μήπως όχι; Ήταν η μαμά της, που την μάλωνε για άλλη μια φορά. Ανάμεσα σε χαστούκια και φωνές, κατάφερε να επεξεργαστεί τις πληροφορίες που έβγαιναν από τα τραβηγμένα, σε ίσια γραμμή, χείλη της μαμάς. Εκείνη η κυρία, δεν ήταν η γιαγιά. Η γιαγιά ήταν ακόμα στο νησί.

Δευτέρα, 2 Ιουλίου 2018

Το μερτικό των αγγέλων

Στο νέο βιβλίο της κυρίας Πατλακούτζα γνωρίζουμε τον Κωσταντή. Ένα παιδί γεννημένο και αναθρεμμένο σε ένα παραθαλάσσιο χωριό. Ο Κωσταντής μεγαλώνει με τη γιαγιά του, καθώς είχε την ατυχία να χάσει τη μητέρα του τη στιγμή της γέννησης του. Μαζί με εκείνον, στο σπίτι της γιαγιάς μεγαλώνουν και οι τρεις μεγαλύτερες αδερφές του, που τον αγαπούν και τον κανακεύουν συνεχώς. Ο πατέρας τους, φιγούρα τρομακτική στα μάτια τους μα τραγική συνάμα, είναι μέρος της ζωής τους λίγες ώρες την ημέρα, χωρίς να έχει τη γνώση ή την δύναμη να παρασταθεί στα παιδιά του και να τα αγκαλιάσει.

Κυριακή, 1 Ιουλίου 2018

Μαρία Μαρτίκα

 
Γεννήθηκε στην Αθήνα στις 7 Οκτωβρίου 1932 και σπούδασε στη Δραματική Σχολή Θεάτρου Τέχνης Καρόλου Κουν, από όπου αποφοίτησε το 1961. Υπήρξε σύζυγος του θεατρικού επιχειρηματία Παρασκευά Παρασκευόπουλου. Πέθανε την 1η Ιουνίου 2018.

Σάββατο, 30 Ιουνίου 2018

Μέσα από τα μάτια σου

Το βιβλίο της Δήμητρας Τράκα «Μέσα από τα μάτια σου» είναι ένα μυθιστόρημα γραμμένο με ευαισθησία, αγάπη και σεβασμό προς τους ήρωες που έχει επιλέξει να πλαισιώνουν τη δομή της ιστορίας. Μιλώντας ως άντρας αναγνώστης και όχι ως άντρας συγγραφέας, οφείλω να σημειώσω πως αν και είναι ένα βιβλίο γραμμένο από γυναίκα, οι χαρακτήρες που συγκεντρώνουν τα περισσότερα θετικά χαρακτηριστικά είναι άντρες, κάτι που προσωπικά βρίσκω εξαιρετικά ενδιαφέρον.

Παρασκευή, 29 Ιουνίου 2018

Perpetuum mobile*

Γράφει ο Χριστόφορος Τριάντης
Οι λέξεις γλιστράνε, φεύγουν, δεν μένουν σταθερές. Καθορίζονται από την πραγματικότητα, αναίσχυντα και αισχρά. Ξεγυμνώνονται από τιμητές και δικαστές, σκυλεύονται από λογοτέχνες και δανδήδες (κάθε είδους), σε καφεδρόμια και παρεκκλήσια. Ετερόφωτες προχωρούν προς τον θάνατό τους, χωρίς να γίνουν ποίηση ή έστω μεταφορά και αλληγορία. Πεθαίνουν μάταια. Το αίμα τους κυλάει δίχως δύναμη και νόημα, μπροστά από ανώτερους και αγίους.

Η μόνη συντέλειά τους είναι: η αθανασία της απελπισίας. Προπατορικά, η λύτρωση δεν επιτυγχάνεται μέσα απ’ τα νέκρα γράμματα. Οι λέξεις (ο λόγος) χάνονται διαρκώς, δεν αλλάζουν λεξιλογικά τις εποχές, ίδιες και απαράλλακτες μένουν απ’ την περίοδο των παγετώνων. Άλλες υψηλές αξίες αθανατοποιούνται: ό,τι έχει σχέση με την παραστατική γεωμετρία, την ολιστική φυσική, τον δαρβινισμό και τη λατρεία της χυδαιότητας.

Οι λεκτικές σχοινοβασίες είναι τελικά ένας δρόμος προς τη μεγάλη αμφιλογία: όλα είναι θλίψη. Το τάλαντο μένει θαμμένο στον χρόνο και έξω απ’ τις γραμμές. Ο εραστής των λέξεων είναι ένα perpetuum mobile, είναι ένας χαρακτήρας αντιλογοτεχνικός σ’ έναν κόσμο που λατρεύει τη δράση και τις κυκλικές κινήσεις.

🔖

Copyright © Χριστόφορος Τριάντης All rights reserved, 2018
Το συνοδευτικό κολάζ δημιουργήθηκε από λεπτομέρειες πίνακα που βρέθηκε στη σελίδα Saatchi Art και φέρει τον ίδιο τίτλο με το πεζό του Χριστόφορου Τριάντη.

* Perpetuum mobile: ή αλλιώς το (εκκρεμές) αεικίνητο, που συνεχώς κινείται, αλλά ουσιαστικά μένει στον τόπο, δηλαδή ακίνητο.

Η Μαρία Καλύβα και Το μεγαλείο της ψυχής

Πώς σας ήρθε η ιδέα;
Μ.Κ.: Όπως και με τα υπόλοιπα έργα μου, η ιδέα με επισκέφτηκε εντελώς ξαφνικά. Μία και μόνο σκέψη πυροδότησε τη φαντασία μου και αμέσως άρχισα να γράφω.

Πού γράψατε το βιβλίο σας;
Μ.Κ.: Το βιβλίο αυτό ξεκίνησε να γράφεται σε ένα όμορφο νησί και ολοκληρώθηκε στο γραφείο του σπιτιού μου.

Πόσο χρόνο σας πήρε η συγγραφή;
Μ.Κ.: Χρειάστηκαν περίπου δύο χρόνια ώστε να ολοκληρωθεί το παρόν μυθιστόρημα.

Πώς θα χαρακτηρίζατε το βιβλίο σας με δυο λόγια;
Μ.Κ.: Θα το χαρακτήριζα ως ένα επίκαιρο κοινωνικό μυθιστόρημα που μας αφορά όλους, ανεξάρτητα από το φύλο και την ηλικία μας.

Θέλετε να μας δώσετε μια περιγραφή;
Μ.Κ.: Δύο διαφορετικές ιστορίες πλέκουν περίτεχνα ένα επίκαιρο κοινωνικό μυθιστόρημα που θυμίζει έντονα προσωπικό ημερολόγιο, αφού οι ίδιες οι ηρωίδες, με τη δική τους τη φωνή, εξιστορούν τα γεγονότα. Ενώ όμως οι ιστορίες τους, όπως και οι δρόμοι που επέλεξαν αρχικά να ακολουθήσουν, δείχνουν να εξελίσσονται παράλληλα, κάποια στιγμή τέμνονται τελικά, και τότε η μία εισβάλλει στη ζωή της άλλης και την αλλάζει ριζικά.
Θα μπορούσε άραγε η χαρά η οποία συνοδεύει τη μητρότητα και η γλυκιά προσμονή της να αλλάξουν κάποτε πρόσωπο; Να γίνει η ευτυχία θλίψη μεμιάς και η άσβεστη ελπίδα αβάσταχτος πόνος; Θα μπορούσαν πάλι μετά τα συναισθήματα αυτά να πάρουν ξανά τη γνώριμη όψη τους και να επανέλθει στη ζωή μιας γυναίκας η γαλήνη και η ψυχική ισορροπία;
Η Σοφία και η Νεφέλη, οι δύο ηρωίδες του βιβλίου μου, μοιράζονται τις απαντήσεις τους μαζί μας.

Τι αγαπήσατε περισσότερο σε αυτό το βιβλίο;
Μ.Κ.: Σε αυτό το βιβλίο με κέρδισε η ανθρωπιά των δύο ηρωίδων μου, το μεγαλείο της ψυχής τους.

Πέμπτη, 28 Ιουνίου 2018

OZZY OSBOURNE και BLACK SABBATH

Είσαστε σίγουρος ότι έχετε πάρει μόνο χόρτο και σπιντ;»
«Πήρα και μερικές μυτιές σκόνη στα νιάτα μου.»
«Ώστε λοιπόν, χόρτο, σπιντ και μερικές γραμμές κοκαΐνη;»
«Η ηρωίνη μετράει;»
«Ναι, η ηρωίνη μετράει.»
«Ε τότε βάλτε κι αυτή, μια ή δυο φορές μόνο.»
«Είσαστε σίγουρος ότι ήταν μόνο μια ή δυο φορές;»
«Ναι, η ηρωίνη είναι ένα γαμημένο σκουπίδι... Πολύ ξερατό μιλάμε. Δεν μου άρεσε...»
«Και με το αλκοόλ τι γίνεται; Αναφέρατε ότι πίνετε. Πόσες μονάδες την ημέρα;»
«Τέσσερα περίπου.»
«Τέσσερα τι;»
«Μπουκάλια Hennessy. Εξαρτάται όμως από το πόση ώρα πέφτω αναίσθητος ανάμεσα στα μπουκάλια αφού πιω.»
«Μόνο Hennessy πίνετε;»
«Υποθέτω ότι η μπύρα δεν μετράει, μετράει;»
«Καπνίζετε κιόλας;»
«Που και που!»
«Τι έκπληξη! Πόσα τσιγάρα την ημέρα;»
«Καμιά τριανταριά. Πούρα. Δεν μετράω τα τσιγάρα.»

Ο Φώτης Μπίμπιζας και οι Σπασμωδικές κινήσεις

Τι σας ώθησε να γράψετε αυτό το βιβλίο;
Φ.Μ.: Με ώθησε η δίψα για την αθανασία όλων αυτών που κατανόησα και άγγιξα με τα μάτια της ψυχής μου σε αυτήν εδώ τη ζωή.

Αν θα έπρεπε να το περιγράψετε με μία μόνο λέξη, ποια θα ήταν αυτή;
Φ.Μ.: Αν θα περιέγραφα το βιβλίο μου με μία λέξη, δεν θα μπορούσε να ήταν άλλη από τη λέξη ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ.

Τι θα συμβουλεύατε εκείνον που επρόκειτο να το διαβάσει;
Φ.Μ.: Θα τον συμβούλευα να μην ξεχάσει να πάρει τη φαντασία του αγκαλιά πριν ξεκινήσει την ανάγνωσή του.

Αν το βιβλίο σας ήταν/γινόταν ένα κανονικό ταξίδι κάπου στον κόσμο, που θα πηγαίναμε και πόσες μέρες θα κρατούσε;
Φ.Μ.: Αν το βιβλίο μου γινόταν ταξίδι, ο προορισμός του θα ήταν η Σαμοθράκη και θα κρατούσε τρεις μέρες και δύο νύχτες.

Κλείστε τη μίνι συνέντευξη με μία φράση/παράγραφο από το βιβλίο
Φ.Μ.: Το μαντήλι ξάπλωσε πάνω στην επιφάνεια της λίμνης, σκλαβώνοντας την ύπαρξή της στο δικό μου κόσμο. Με κοίταξε σαν διψασμένη κόρη, που χάιδευε τα μπούτια της πάνω στα φρεσκοστρωμένα σεντόνια του χωριού καλοκαίρι απόγευμα. Ο μωβ αφαλός της άφηνε σιγά-σιγά το νερό που κουβαλούσε μέσα του, να χύνεται στην ψυχή μου σαν την Θεία Κοινωνία σε λαρύγγι άπιστου.
Ο Φώτης Μπίμπιζας γεννήθηκε στην Αθήνα στις 02/08/1988. Σήμερα κατοικεί στο Περιστέρι Αττικής. Είναι ο συγγραφέας του βιβλίου "Σπασμωδικές Κινήσεις", μιας συλλογής διηγημάτων που γεννήθηκε στις 20 Μαΐου 2016. Οι Σπασμωδικές Κινήσεις αποτελούνται από 14 διηγήματα κοινωνικοπολιτικού-φανταστικού χαρακτήρα. Διηγήματα του συγγραφέα φιλοξενούνται σε έντυπα και ηλεκτρονικά περιοδικά, ενώ κάποια από αυτά έχουν μεταφραστεί στα Αγγλικά και Ιταλικά. Το ιστορικό περιοδικό λογοτεχνίας Αιολικά Γράμματα του κυρίου Κώστα Βαλέτα δημοσίευσε δύο διηγήματα των Σπασμωδικών Κινήσεων. Ο Φώτης Μπίμπιζας είναι vegan ακτιβιστής υπέρ της ολικής απελευθέρωσης των ζώων. Πρόσφατα κυκλοφόρησε το δεύτερο βιβλίο του με τίτλο "Πολύχρωμο Όνειρο".

Τετάρτη, 27 Ιουνίου 2018

Ο αποξυομένος

(Μουσείο Ιστορίας Τέχνης Βιέννης)
Φίλες και φίλοι,

Το χάλκινο άγαλμα του Αποξυόμενου (ύψος 1.92μ.) βρέθηκε το 1896 στην αρχαία Έφεσο, μια περιοχή όπου το Αυστριακό Ινστιτούτο είχε αρχίσει ανασκαφές από την προηγούμενη χρονιά.

Το άγαλμα συναρμολογήθηκε από 234 θραύσματα. Η πρώτη συντήρηση το 1900 αποκατέστησε τον αθλητή με τρόπο ώστε να καθαρίζει το αριστερό του χέρι και τον καρπό, επειδή μεγάλο τμήμα του δεξιού χεριού δεν σώθηκε. Οι συντηρητές του καιρού μιμήθηκαν απλώς τη στάση του από μορφές σφραγιδόλιθων. Στη συνέχεια, και μετά από λεπτομερειακή μελέτη των καταλοίπων, το 1953 έγινε νέα συντήρηση και αποκαταστάθηκε η μορφή στη σωστή της στάση, όπως αποδεικνύουν και οι ανατομικές λεπτομέρειές της.

Περίμενέ με, θα γυρίσω

Με τις δύο αυτές κυρίες, που υπογράφουν το βιβλίο, είχαμε «συναντηθεί» λογοτεχνικά πριν από λίγο καιρό όταν διάβασα το πρώτο τους, «Ούτε η μάνα μου», που κυκλοφορεί επίσης από τις εκδόσεις Έξη. Προφανώς με κέρδισε η κοινή τους πένα -με το παραπάνω μάλιστα- και μόλις κυκλοφόρησε αυτό το νέο τους αποφάσισα να του δώσω αναγνωστική προτεραιότητα.
Η Έφη Καγξίδου και η Λίνα Σπεντζάρη «κινδυνεύουν» να χαρακτηριστούν συγγραφικό δίδυμο αλλά δε νομίζω πως αυτό έχει τόση σημασία. Αξία έχουν οι πανέμορφες αφηγήσεις τους και οι ιστορίες που έχουν να μας πουν -ελπίζω να είναι πολλές.

Τρίτη, 26 Ιουνίου 2018

Η Ασημίνα Στασινοπούλου Στα μονοπάτια του έρωτα

Τι σας ώθησε να γράψετε αυτό το βιβλίο;
Α.Σ.: Η αγάπη μου για την γραφή. Πάντα θυμάμαι τον εαυτό μου να γεμίζει τα τετράδια με μικρές ιστορίες και να τις κρατάω για μένα. Ποτέ δεν έδωσα σε κάποιον να τις διαβάζει ούτε να μου πει την άποψη του. Όμως πριν 3 χρόνια η ζωή μου άλλαξε. Χώρισα και βρέθηκα με ένα παιδί δύο χρονών να γυρίζω πίσω στην Αθήνα και να ξεκινώ ένα καινούργιο κεφάλαιο στην ζωή μου. Πάνω στην μετακόμιση βρήκα μια μέρα την κούτα με τις ιστορίες μου. Την άνοιξα και στάθηκα στην τελευταία που είχα ξεκινήσει πριν χρόνια σαν φοιτήτρια. Μου άρεσε η πλοκή και αποφάσισα να την τελειώσω. Το αποτέλεσμα ήταν συγκλονιστικό και πολύ δυναμικό για μένα. Οπότε αποφάσισα να το ρισκάρω, να το εκδώσω και δεν το μετανιώνω. Το βιβλίο «Στα μονοπάτια του έρωτα» αγαπήθηκε από το αναγνωστικό κοινό του από την πρώτη μέρα κυκλοφορίας του, το οποίο μάλιστα περιμένει με ανυπομονησία το δεύτερο μου που θα κυκλοφορήσει του χρόνου και υπόσχομαι να σας καθηλώσει με την ιστορία της Νεφέλης.

Αν θα έπρεπε να το περιγράψετε με μία μόνο λέξη, ποια θα ήταν αυτή;
Α.Σ.: Αν έπρεπε να το περιγράψω με μία λέξη θα ήταν παραμυθένιο γιατί ο έρωτας που ζει η Μυρτώ μέσα από τις σελίδες του βιβλίου μου μόνο σε παραμύθι θα τον συναντούσες με την κακία μητριά να προσπαθεί να την εξοντώσει. Είναι ένα βιβλίο που αξίζει πιστεύω να το διαβάσεις γιατί είναι γεμάτο γεγονότα και ανατροπές μέχρι να έρθει το τέλος του.

Τι θα συμβουλεύατε εκείνον που επρόκειτο να το διαβάσει;
Α.Σ.: Να κάτσει αναπαυτικά και να το απολαύσει. Αξίζει η αγορά του γιατί διαθέτει το στυλ που μου αρέσει να διαβάζω στα βιβλία και πιστεύω οι περισσότερες ρομαντικές ψυχές θα με βρουν σύμφωνες. Έχει το χάπι έντ που αξίζει στους μεγάλους έρωτες και είναι αναμφισβήτητα ένα βιβλίο γεμάτο μυστικά και ίντριγκες που όταν αποκαλυφθούν και μπουν όλα στην θέση τους θα υπάρξει και η δικαίωση για την Μυρτώ.

Αν το βιβλίο σας ήταν/γινόταν ένα κανονικό ταξίδι κάπου στον κόσμο, που θα πηγαίναμε και πόσες μέρες θα κρατούσε;
Α.Σ.: Αν το βιβλίο μου γινόταν ταξίδι θα πηγαίναμε κάπου μαγικά, με λίμνες, καταρράκτες, ξωτικά, κακές μάγισσες όπου ο πρίγκιπας τρέχει να σώσει την αγαπημένη του η οποία τον καρτερά στο παραθύρι της. Σας είπα πως είμαι αθεράπευτα ρομαντική και πιστεύω πως εκεί έξω υπάρχει σίγουρα το άλλο μας μισό και μας περιμένει να μας σώσει και να μας πάει στην χώρα του έρωτα για πάντα.

Κλείστε τη μίνι συνέντευξη με μία φράση/παράγραφο από το βιβλίο
Α.Σ.: Θα κλείσω την συνέντευξη με την τελευταία παράγραφο του βιβλίου μου για να πάρετε μια μικρή γεύση από το βιβλίο μου «Στα Μονοπάτια του Έρωτα» το οποίο πιστεύω θα αγαπήσετε και εσείς μόλις το διαβάσετε.

Αγαπήσαμε, χωρίσαμε, πονέσαμε και δώσαμε ξανά δεύτερες ευκαιρίες γιατί μερικοί άνθρωποι τις αξίζουν πραγματικά. Αρκεί να κάνουν το βήμα και να τις ζητήσουν από το άλλο τους μισό. Να αφήσουν το μίσος και την απογοήτευση που ένιωσαν κάποτε να χαθεί στην λήθη του χρόνου. Να παραδεχτούν τα λάθη τους για να μπορέσουν τα προχωρήσουν μπροστά. Γιατί όσο κολλάς στο παρελθόν τόσο αυτό σε τρώει και δεν σε αφήνει να δεις καθαρά το μέλλον και χάνεις πράγματα που δεν θα έχεις την ευκαιρία να ζήσεις ξανά ποτέ στην ζωή σου.
Μερικές φορές το μυαλό μπερδεύεται και σε θολώνει όταν κάθεσαι και αναλύεις καταστάσεις και προσπαθείς να βρεις την αιτία σε όλα τα πράγματα που συμβαίνουν. Γιατί το μυαλό μπορεί να λέει όχι αλλά η καρδία η άτιμη πάντα σε οδηγεί εκεί που πρέπει να πας. Το μόνο που έχεις να κάνεις εσύ είναι να κλείσεις τα μάτια και να ακούσεις την καρδία να σε καθοδηγεί στα μονοπάτια του έρωτα.
Σας ευχαριστώ πολύ για την υπέροχη συνέντευξη και τον χρόνο που διαθέσατε για μένα και για το βιβλίο μου.

Το μυθιστόρημα της Ασημίνας Στασινοπούλου, Στα μονοπάτια του έρωτα, κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Ανατολικός. Περισσότερα για το βιβλίο θα βρείτε εδώ.
Η σελίδα της Ασημίνας Στασινοπούλου στο facebook

Κερδίστε το!
Η Ασημίνα Στασινοπούλου, κλείνοντας τους έξι μήνες κυκλοφορίας, προσφέρει το βιβλίο της σε έναν τυχερό αναγνώστη. Για να συμμετέχετε στην κλήρωση κλικάρετε το k και συμπληρώστε τη φόρμα. Παρακαλώ, σημειώστε τα ακόλουθα:
Διαβάστε τους όρους και άλλες πληροφορίες για τις κληρώσεις, τα δώρα και τους τυχερούς εδώ. Η κλήρωση έχει προγραμματιστεί για τις 24 Αυγούστου 2018 και το βιβλίο θα αποσταλεί/παραδοθεί στον τυχερό από την ίδια. Θα φέρει δε και ιδιόχειρη αφιέρωση!

Δευτέρα, 25 Ιουνίου 2018

Σε λένε Στίβεν και βγάζεις αυτό το βιβλίο;;;;

Έχουμε καιρό να τα πούμε, αλλά μη νομίζετε πως μ’ έχουν φάει οι ακολασίες της φοιτητικής μου ζωής, ο Μπαρμπα-Μήτσος φταίει και το διάβασμα που ρίχνω εξαιτίας του. (Και για να σας συστήσω, Μπαρμπαμήτσος είναι το παρατσούκλι που έχω βγάλει στον μαθηματικό μου, του Δημήτρη Κ.)
Πω ρε φίλε, δίνω το όνομά σου στεγνά, φαντάσου τι θα κάνω άμα με κόψεις στο μάθημά σου!!

Κι εδώ να κάνω μια έκκληση σε αγέλαστους καθηγητάδες:
Βρε μάστορα, έχεις δει ποτέ γατί να πετάει; (Ντάξει, παίζει μόνο αν έχεις διαβάσει σε κάνα διήγημα του Λάβκραφτ, όπως το «Η ονειρική αναζήτηση του άγνωστου Καντάθ» ή αν παίρνεις ναρκωτικά.)
Έχεις δει ποτέ χταπόδι να μιλάει; (Κι εδώ παίζει το παραπάνω σενάριο με Κθούλου ή καμιά διαρροή γκαζιού που φέρνει τα ίδια αποτελέσματα με τα ναρκωτικά.)
Ε, το λοιπόν, αφού δεν έχεις δει τίποτα από τα παραπάνω, τι όνειρο είδες και νομίζεις πως με το έτσι θέλω θα με κάνεις Αϊνστάιν; Και στο κάτω-κάτω -όχι πολύ κάτω, μη πέσεις- τι θα με πρόσφερε στο μέλλον μου τα μαθηματικά; Γνώσεις; Αφού ξέρω ότι δε με χρειάζονται για να γίνω δημόσιος υπάλληλος ή βουλευτής. Αρκεί να έχω κάνα θείο που να ‘ναι χωμένος σ’ αυτά για να με βάλει και τα-κτο-ποι-ή-θη-κα!
Α, και για να το κλείσουμε το θέμα, να ξέρεις Μπαρμπαμήτσο πως έρχομαι στο μάθημά σου πάνω απ’ όλα για τη Λία. (Δε λέω εσένα με τα μαύρα μαλλιά, για την άλλη).

Κι αφού ακούσατε τα ψυχολογικά μου, ας μιλήσουμε και για τον γερο Στίβεν Κίνγκ Κόνγκ τώρα. Θέλω καταρχήν να πω ότι πολύ τον πάω. Είμαι σίγουρος πως και ο Μπαρμπαμήτσος τον πηγαίνει. Και οι δυο γράφουν για μυστηριώδη πράγματα άλλωστε. Μόνο που τον έναν τον καταλαβαίνει όλος ο κόσμος.

Κυριακή, 24 Ιουνίου 2018

Τρύπιες Κυριακές

Μια ποιητική συλλογή και μια συλλογή από μικροδιηγήματα -αυτόνομες αφηγήσεις συμπυκνωμένου λόγου, πλούσιες σε εικόνες και νοήματα μα μικρές σε έκταση- συναντιούνται και συν-ταξιδεύουν παρέα σε αυτό το βιβλίο... που διαβάζεται αργά, χωρίς βιάση, όπως πίνεται ένα καλό λικέρ.
Τα έργα που περιέχονται κουβαλούν τη μελαγχολία του Κυριακάτικου απογεύματος, το άδειασμα μπροστά στον απολογισμό, το βούρκωμα της αναπόλησης, το χάσιμο του χρόνου, τις συντριβές... Οι λέξεις, άλλοτε και πέτρες... ειδικά τις στιγμές που το ωραίο παραμερίζει ή παραμερίζεται για να φανεί το άσχημο, το Φθινόπωρο που προμηνύει μόνο Χειμώνα, η ατέρμονη ρουτίνα... Ο ορίζοντάς μου μαρμαρωμένος, θα γράψει, δηλώνοντας μια άχαρη στασιμότητα. Επιθυμίες μεγάλες πέτρωσαν. Τοπία που μένουν κενά και νεκρή γη. Ανυπαρξία και ερημιά.

Σάββατο, 23 Ιουνίου 2018

Η νεράιδα της πιπίλας και Τα χαμένα χρώματα του ουράνιου τόξου

Η νεράιδα της πιπίλας
Δελίνα Βασιλειάδη
Ένα παραμύθι που εξετάζει το πως τα παιδιά θα αποχωριστούν την πιπίλα τους. Μέσα από μια πολύ όμορφη εικονογράφηση ξετυλίγεται η ιστορία της μικρής Μαρίας η οποία περιμένει την νεράιδα της πιπίλας.
Η στιγμή του αποχωρισμού από την πιπίλα, αποτελεί ένα πολύ σημαντικό στάδιο για ένα μικρό παιδί, αλλά και για τους γονείς του.
Η συγγραφέας με την αφήγηση αλλά και τους διαλόγους αναγάγει τη μικρή Μαρία σε μια ηρωίδα, καθώς πια είναι ένα μικρό κορίτσι και όχι μωρό.
Ένα τρυφερό και ευχάριστο παραμύθι! Το οποίο φυσικά μπορεί να αποτελέσει και ένα κίνητρο για τα παιδιά που δυσκολεύονται να αποχωριστούν την πιπίλα τους.

Παρασκευή, 22 Ιουνίου 2018

«Ματωμένη Κυριακή» των Nicci Gerrard και Sean French

…και ξαφνικά, ανακαλύπτεις πως κάτω απ’ το πάτωμα του σπιτιού σου βρίσκεται θαμμένο ένα πτώμα!
Τι κάνεις άραγε σε μια τέτοια περίπτωση;
Φυσικά είναι από τις σκέψεις εκείνες που προτιμώ να υπάρχουν μονάχα στις σελίδες ενός αστυνομικού βιβλίου παρά στη πραγματικότητα!
Γι’ αυτό ας μιλήσουμε καλύτερα για το μυθιστόρημα «Ματωμένη Κυριακή» των Nicci Gerrard και Sean French, αφήνοντας στην άκρη τις όποιες υποθέσεις….

Πέμπτη, 21 Ιουνίου 2018

Η Καρίνα Βέρδη και το Ηλεκτρικό βυσσινί

Τι σας ώθησε να γράψετε αυτό το βιβλίο;
Κ.Β.: Είναι ποιήματα των τελευταίων δύο χρόνων. Στην αρχή είχαν κάπως αδέσποτη, φεστιβαλική ζωή, έπειτα αισθάνθηκα την ανάγκη να τα «στεγάσω», να τα περιποιηθώ και να τα παρουσιάσω.

Αν θα έπρεπε να το περιγράψετε με μία μόνο λέξη, ποια θα ήταν αυτή;
Κ.Β.: Αυτοπροσδιορισμός.

Τι θα συμβουλεύατε εκείνον που επρόκειτο να το διαβάσει;
Κ.Β.: Να διαβάσει προσεκτικά, γιατί υπάρχουν ανοίγματα που οδηγούν σε μια διατύπωση, διαπίστωση, νοητική κατασκευή, εκεί που νομίζει ότι το κείμενο είναι ερμητικό.

Αν το βιβλίο σας ήταν/γινόταν ένα κανονικό ταξίδι κάπου στον κόσμο, που θα πηγαίναμε και πόσες μέρες θα κρατούσε;
Κ.Β.: Θα πηγαίναμε στην Ίο κι από κει στο σύμπαν, όπως λέει το ποίημα «Ίος-Υδρόγειος-Σύμπαν»!
Δεν μπορώ να σας απαντήσω το πόσο, γιατί ο χρόνος στο διάστημα μετράει αλλιώς!

Κλείστε τη μίνι συνέντευξη με μία φράση/παράγραφο από το βιβλίο
Κ.Β.: «Σ΄ αγαπώ κάπως αόριστα, με νεκρή ταχύτητα»
(από το ποίημα Δαιμονικό Λουλούδι)
Η ποιητική συλλογή της Καρίνας Βέρδη, Ηλεκτρικό βυσσινί, κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Όστρια.

Τετάρτη, 20 Ιουνίου 2018

Dieci, Το δέκα το καλό & ο ρομαντισμός στον αθλητισμό

Είναι το θέμα των ημερών, όπως συμβαίνει πάντα όταν διεξάγεται ένα παγκόσμιο ποδοσφαιρικό γεγονός. Εξάλλου το ποδόσφαιρο αποτελεί το πιο διαδεδομένο άθλημα στον πλανήτη· και δικαίως αφού από τη μια προσφέρει θέαμα ενώ από την άλλη παίζεται σε όλες τις καιρικές συνθήκες ή κλίματα ενώ δε ξεχωρίζει πλούσιους και φτωχούς, γιατί το μόνο που χρειάζεσαι είναι μια παρέα και μια μπάλα. Η «αυτοκρατορία» του ποδοσφαίρου, καλά εδραιωμένη, αφορά όλες τις ηλικίες και όλες τις χώρες χωρίς εξαιρέσεις.

Μιχάλης Δεσύλλας

Γεννήθηκε στην Κέρκυρα και η πρώτη του επαφή με το θεατρικό σανίδι ήρθε όταν άρχισε να συνεργάζεται ως ερασιτέχνης ηθοποιός με τον τοπικό καλλιτεχνικό σύλλογο «Ιόνιος Πνοή» και αργότερα με την «Καλλιτεχνική Κερκυραϊκή Σκηνή».

Τρίτη, 19 Ιουνίου 2018

Μυστική διαθήκη

Η Μυστική Διαθήκη αποτελεί ένα καλοστημένο βιβλίο, χωρισμένο σε τριανταπέντε κεφάλαια. Γενιές γυναικών κρατούν καλά κρυμμένο το μυστικό της Δούκισσας τη Πλακεντίας. Σήραγγες και κρύπτες αποκαλύπτουν πολλά μυστικά και γρίφους που ωθούν τον αναγνώστη να ανακαλύψει και να περιπλανηθεί σε διάφορα σημεία της Αθήνας.

Δευτέρα, 18 Ιουνίου 2018

Ψυχογραφώντας το «Ποτέ δεν θα σ’ αφήσω» της Chevy Stevens

Πώς θα ένιωθες αν κάθε δευτερόλεπτο της ζωής σου ήταν γεμάτο από φόβο και κίνδυνο για εσένα και το παιδί σου;

Κεντρική ηρωίδα του ψυχολογικού θρίλερ «Ποτέ δεν θα σ’ αφήσω» της Chevy Stevens είναι η Λίντσεϊ Νας. Μια όμορφη γυναίκα, όπου τόσο αυτή όσο και η 7χρονη κόρη της Σόφι ζουν συνεχώς κάτω από την σκιά του αυταρχικού Άντριου, του οξύθυμου συζύγου της.
Έπειτα από πάμπολλους καυγάδες που πήγαζαν από την ακραία ζήλεια του, κάνει κατάληψη στο μυαλό της Λίντσεϊ μία και μοναδική λύση:
Έπρεπε να τον εγκαταλείψω μόλις επιστρέφαμε σπίτι. Δεν είχα άλλο χρόνο να το προγραμματίσω. Ότι κι αν έπρεπε να γίνει, όσο παρακινδυνευμένο κι αν ήταν, έπρεπε να πάρω τη Σόφι από κοντά του.
Κι αυτή η εμμονική της σκέψη γίνεται σύντομα πράξη, προκαλώντας ραγδαία κάποιες οδυνηρές ανακατατάξεις στις ζωές όλων.

Κυριακή, 17 Ιουνίου 2018

Το φύλλο, Το πηγάδι, Τ’ αγγέλιασμα

Στις 4 Μαΐου 2018 η λέσχη ανάγνωσης της βιβλιοθήκης Ορέστου συναντήθηκε στην 15η έκθεση βιβλίου στο περίπτερο 15, σταντ 82. Ήταν ιδιαίτερη χαρά για την βιβλιοπαρέα μας να φιλοξενηθεί στην έκθεση και να έχει στη συντροφιά της την κα Κουτρολίκου, υπεύθυνη εκδηλώσεων των βιβλιοθηκών του Δήμου Θεσσαλονίκης και την αγαπημένη μας βιβλιοθηκονόμο Ελένη Τίκη.

Το βιβλίο με το οποίο ασχοληθήκαμε ήταν «Το φύλλο, Το πηγάδι, Τ' αγγέλιασμα» του Βασίλη Βασιλικού, το οποίο δημοσιεύθηκε το 1961. Ο Βασιλικός περιγράφει τρεις φανταστικές ιστορίες με τόση αληθοφάνεια που είναι δύσκολο να ξεχωρίσεις τα όρια ανάμεσα στο πραγματικό και στο φανταστικό. Η πλοκή εκτυλίσσεται στο χώρο του παράδοξου με απόλυτη πειστικότητα. Είναι μια τριλογία σταθμός στην ιστορία της μεταπολεμικής λογοτεχνίας με διαχρονικά μηνύματα που προβληματίζουν γύρω από τα θέματα που ταλανίζουν τον άνθρωπο διαχρονικά. Η φωνή του συγγραφέα ακούγεται παραστατική, ζωντανή και ανατρεπτική, όπως επαναστατικά είναι και τα μηνύματα που περνούν στον αναγνώστη που στοχάζεται με πιο διεισδυτική ματιά.

ΚΕΡΔΙΣΤΕ ΔΩΡΑ - Κλικ σε εκείνο/-α που θέλετε για πληροφορίες και συμμετοχές
Τζίμμυ ΚορίνηςΚώστας ΚρομμύδαςΙωάννα ΔαμηλάτηΠαναγιώτης ΚωνσταντόπουλοςΘεόδωρος ΘεοδωρήςΠέτρος ΦούρναρηςΣίσσυ Σιγιουλτζή-Ρουκά και Γιώργος Ρουκάς
Βαγγέλης ΓιαννίσηςΙσμήνη ΧαρίλαΕιρήνη ΒαρδάκηΜαγδαληνή ΘωμάNicci FrenchArmando Lucas CorreaΑγγελική Κακανιάρη
Κώστας ΡαμπόταςChevy StevensΑσημίνα ΣτασινοπούλουΒάσω Ζαφειροπούλου
Μαρία ΚαλύβαΈφη Καγξίδου και Λίνα ΣπεντζάρηΣτάθης Νικολαΐδης