ΣΗΜΕΙΩΣΤΕ: Έχουν γίνει αλλαγές στις ημερομηνίες των κληρώσεων για όλες τις δωροθεσίες του Οκτώβρη *** Η κεντρική παρουσίαση του βιβλίου του Κων. Ιωακειμίδη, Η φωνή μέσα μου, θα γίνει στο Public Συντάγματος στις 31/10/2018 στις 19:00 * Η κεντρική παρουσίαση του μυθιστορήματος του Θ. Λουτριώτη, Μέχρι τον Αύγουστο, θα γίνει στις 4/11/2018 στις 12:00 στο Αίτιον (Τζιραίων 8, Ακρόπολη)
ΚΕΡΔΙΣΤΕ ΒΙΒΛΙΑ ακολουθώντας τους συνδέσμους. Μυθιστορήματα: Ο σιωπηλος Μπου * ΠουΣουΚού στη Σαλονίκη * Beer-O-Guest * Ώρα μηδέν... * Το αυγό του Θεού * Το δάκρυ της Μάντισσας * Hippie * Υπόθεση Μανδραγόρας * Η αγαπητικιά * Η αναζήτηση, Η ανατροπή, Η αναλαμπή ** Θεατρικό: Άκουσε τα κύματα ** Ποίηση: Σαββατολουσμένη μου * Εγώ, απέναντι * Σκιρτήματα του νου ** Διηγήματα: 23 * Sci-fi Διαγωνισμός 01 * Η συνωμοσία της Χιονάτης * Έρωτες υπέρ μεν άγαν... *** Κατεβάστε ΔΩΡΕΑΝ ebooks: Ανένταχτα, Ν. Καββαδία * Αναρχικός τραπεζίτης, Φ. Πεσσόα * Άπαντα, Κ. Καβάφη * Άπαντα, Κ. Καρυωτάκη * Η πτώση, Α. Καμύ * Ημιτόνια και Μπουλούκια, Μ. Φωτόπουλου * Ασκητική, Ν. Καζαντζάκη * Το ξύλινο παλτό, Κ. Γώγου

Κυριακή, 21 Οκτωβρίου 2018

Το ανείπωτο σε αγαπώ

Γράφει η Μαίρη Τσίλη
Χειμώνιασε το φθινόπωρο κι εγώ ακόμα αδειάζω κούτες από το καλοκαίρι μέσα στο μικρό σαλόνι μου, με τα παράθυρα κλειστά. Έξω βρέχει και κάνει ψύχρα. Κι εγώ αραδιάζω άμμο, κοχύλια σπασμένα, αλάτι από της θάλασσας την μνήμη, ένα πλαστικό κύπελλο από έναν φρέντο εσπρέσο που κατά λάθος βρέθηκε εδώ, μια πετσέτα παραλίας που γράφει I love islands, και ένα κλεμμένο σε αγαπώ πιτσιλισμένο με αντηλιακό και κραγιόν κεράσι.
Βαρέθηκα να μαζεύω τις αλητείες του καλοκαιριού.
Ουφ πάω να κάνω ένα ντουζ. Γλυστράω για λίγο μα κρατιέμαι. Σκέφτομαι εσένα όταν είχες μεθύσει από αλήθεια κι έκανες εμετό τον πόνο σου επάνω μου.
"Με έλεγαν πόρνη κι εσύ με έλεγες ψυχή μου! Τους έλεγα, αγάπη μου κι εκείνοι κι εκείνες με έλεγαν πουτάνα." Βγαίνω από το μπάνιο και πάω στην κουζίνα. Πίνω νερό παγωμένο κι έξω κοιτάζω. Πόσο σου μοιάζει αυτός ο ουρανός! Τον γδέρνεις με τα δόντια της ψυχής σου για να του βγάλεις φως. Το στόμα σου αιμορραγεί φιλιά απεγνωσμένα.
"Με έλεγαν μάνα κι εγώ τους έλεγα ζωή μου! Με έλεγες ζωή μου και εγώ σε είπα μοναξιά." Μα αυτό το ρημάδι το σε αγαπώ κανένας ποτέ του δεν το είπε.

🌻

Copyright © Μαίρη Τσίλη All rights reserved
Το συνοδευτικό κολάζ δημιουργήθηκε από τον πίνακα του Pol Ledent, Summer walk in the poppies.

Της ίδιας:

Chameleon

Το έργο Chameleon βασίζεται σε πραγματικά γεγονότα που συνέβησαν στη Νέα Υόρκη των Ηνωμένων Πολιτειών της Αμερικής στη δεκαετία του 1980.
Δύο αστυνομικοί, ο Ντέξτερ και η Σάντρα συλλαμβάνουν επ᾽ αυτοφώρω μια γυναίκα να σκοτώνει έναν άντρα. Η γυναίκα ονομάζεται Μπέλα και είναι ιερόδουλη. Κατά τη διάρκεια της ανάκρισης η Μπέλα ισχυρίζεται ότι ο άντρας ήταν πελάτης της που την βίασε και κατόπιν προσπάθησε να την σκοτώσει, αλλά η ίδια κατάφερε να τον αφοπλίσει και αναγκάστηκε να τον σκοτώσει για να αμυνθεί. Οι δυο αστυνομικοί την πιστεύουν και την αφήνουν ελεύθερη, χωρίς περιοριστικούς όρους, προκειμένου να πάει στον ιατροδικαστή για να διαπιστωθεί επιστημονικά ο βιασμός της.

Σάββατο, 20 Οκτωβρίου 2018

Η αναζήτηση

Με το βιβλίο Η αναζήτηση του Νίκου Θέμελη εγκαινιάστηκε ο τρίτος κύκλος συναντήσεων της λέσχης ανάγνωσης της βιβλιοθήκης της Ορέστου. Στην συνάντηση αυτή είχαμε την ιδιαίτερη χαρά και τιμή να φιλοξενούμε την κα Ειρήνη Γαμβρού, φιλόλογο, Δρ Επιστημών Αγωγής ΠΤΔΕ ΑΠΘ, η οποία πραγματοποιεί μια έρευνα για την ανάγνωση σε δημόσιο χώρο.

Ο Νίκος Θέμελης γράφει για να τροφοδοτήσει την ανθρώπινη σκέψη με αναστοχασμό και να καλλιεργήσει την κριτική σκέψη στον αναγνώστη. Προσεγγίζει θέματα αγαπημένα στους συγγραφείς της μικρασιατικής περιόδου, αλλά με διάθεση κατανόησης της ανθρώπινης συμπεριφοράς και πράξης. Εντοπίζει τις αδυναμίες της παιδείας όταν αυτή δεν αναβαθμίζει την ανθρώπινη σκέψη και το πνεύμα. Μέσα από τη γραφή του επιδιώκει να κατακτήσει τους στόχους που δεν ολοκλήρωσε ως άτομο, αλλά και να χωρέσει σε μια ζωή πολλές εμπειρίες, για να κατακτήσει όσα δεν μπόρεσε να ζήσει. Δεν γράφει για να γίνει αρεστός και γνωρίζει ότι οι ιδέες του θα ενδιαφέρουν ορισμένους ανθρώπους, άλλους θα τους ψυχαγωγούν, άλλους θα τους επιμορφώνουν. Μελετά τα ανθρώπινα και εθνικά όρια, εμπνέεται από τον Διαφωτισμό και την ιδεατή παιδεία και καταφέρνει μέσα από τις περιγραφές των ηρώων και την δράση της πλοκής να αποδώσει με ακρίβεια και αυτογνωσία τα γεγονότα. Εμμέσως πλην σαφώς, διαμορφώνει και το αναγνωστικό του κοινό, ένα κοινό που θέλει να κρατήσει μνήμες μιας ζωντανής ιστορίας χωρίς φανατικές τάσεις πατριδολατρίας.

Παρασκευή, 19 Οκτωβρίου 2018

Οι 12 ένορκοι

«Οι δώδεκα ένορκοι» συγκαταλέγεται στα πιο αγαπημένα μου έργα γενικά, είτε αυτό λέγεται θέατρο είτε λέγεται κινηματογράφος είτε λέγεται ραδιόφωνο. Έχω δει την κινηματογραφική του μεταφορά με τον αείμνηστο Χένρι Φόντα, το έχω δει ως θεατρικό έργο στο Λονδίνο το 2013 με τον Μάρτιν Σην και τον Τομ Κόντι. Λατρεύω αυτό το έργο, ίσως επειδή από μικρό παιδί με έλκυε οτιδήποτε είχε να κάνει με την δικαιοσύνη, όχι με την δύναμη του δικάζειν αλλά με το αίσθημα δικαίου που πρέπει να έχουμε όλοι μέσα μας. Ίσως μετά από τόσα χρόνια πλέον, να είναι και η διαστροφή του επαγγέλματος.
Ο Αμερικάνος σεναριογράφος Ρέτζιναλντ Ρόουζ έγραψε τους "12 ενόρκους" το 1954. Έμπνευσή του ήταν η πραγματική του εμπειρία όταν κλήθηκε να παρουσιαστεί ο ίδιος ως ένορκος σε μια ποινική δίκη για ανθρωποκτονία. Του έκανε τρομερή εντύπωση ο τρόπος που δώδεκα άγνωστοι άνθρωποι μεταξύ τους έκριναν το μέλλον ενός άλλου άγνωστου ανθρώπου, η δύναμη που έπαιρναν στα χέρια τους για μερικές ημέρες, το κλειστοφοβικό δωμάτιο, η τεράστια ευθύνη, η πιθανή καταδίκη στην εσχάτη των ποινών: στην θανατική ποινή.

Παραμυθένιες σκέψεις πάνω στο βιβλίο «Η αγαπητικιά» της Σόφης Θεοδωρίδου

«Κι εκείνος της ορκίστηκε πρόθυμα, χωρίς κανένα δισταγμό. Κι ας γνώριζε ότι οι όρκοι των ανθρώπων δε στάθηκαν ποτέ ικανοί ν’ αποτρέψουν τα μελλούμενα.»
Τα χρώματα του φθινοπώρου… Τα κιτρινισμένα φύλλα… Το άκουσμα της ψιλής βροχής... Το θρόισμα των θάμνων... Μια μελαγχολία ένιωσε ξάφνου η Στελλίτσα Ζαχαρίτσα. Θαμπά της φάνηκαν τα χρώματα και οι μυρωδιές του Οκτώβρη, της έφεραν μια πικρίλα. Μα, τι κόκκινο φλογερό ήταν αυτό μέσα στο δάσος; Το ‘βλεπε ή ήταν αποκύημα της φαντασίας της;
Καλπασμός αλόγου; Μα… Τι στο καλό;;;…
«Μέριντα;;;;»
Η Μέριντα βέβαια! Καμιά άλλη με τέτοια κόμη! Η Μέριντα η Γενναία! Από τα Χάιλαντς της Σκωτίας, κόρη του βασιλιά Φέργκους και της βασίλισσας Έλινορ!
Ένα χαμόγελο ευτυχίας κι έτρεξε να πέσει στην αγκαλιά της αγαπημένης της φιλενάδας! Η διάθεση άλλαξε μεμιάς! Όλο και πιο σαγηνευτική, κάθε φορά που ανταμώνανε… Αυτό το χρώμα των μαλλιών της λες και της γέμιζε και το σώμα με ενέργεια και ζωντάνια! Της το είπε φυσικά μετά τις αγκαλιές και τα φιλιά!

Πέμπτη, 18 Οκτωβρίου 2018

Η Ρένια Αβαράκη-Αγραφιώτη για το Έρωτες υπέρ μεν άγαν...

Τι σας ώθησε να γράψετε αυτό το βιβλίο;
Ρ.Α.Α.: Πάντα μου κέντριζε την περιέργεια ο μικρός σκανταλιάρης θεός, γιος της θεάς Αφροδίτης με τις περίεργες επιλογές του και την δύναμη που έχει να εξουσιάζει τους ανθρώπους.
Ανέκαθεν, επίσης, με γοήτευαν οι άνθρωποι που έχουν το σθένος να αμφισβητούν τα διάφορα κοινωνικά κατεστημένα, να παλεύουν κόντρα στο ρεύμα και να διεκδικούν τα δικά τους «θέλω» στη ζωή. Συνδυάζοντας λοιπόν, θέλησα κάποια στιγμή να καταγράψω τις συγκεκριμένες ιστορίες τους, φιλτραρισμένες μέσα από το δικό μου πρίσμα.

Αν θα έπρεπε να το περιγράψετε με μία μόνο λέξη, ποια θα ήταν αυτή;
Ρ.Α.Α.: Είναι, τουλάχιστον, βάναυσο και σαδιστικό να υποχρεώνετε έναν συγγραφέα, το πιο φλύαρο ον, να περιγράψει κάτι με μία και μοναδική λέξη. Πόσο μάλλον όταν πρόκειται για δικό του πόνημα. Αν επιμένετε, όμως, με βαριά καρδιά θα σας πω τη λέξη «ΕΡΩΤΑΣ».

Τι θα συμβουλεύατε εκείνον που επρόκειτο να το διαβάσει;
Ρ.Α.Α.: Ν’ αφήσει πίσω του τις κοινωνικές συμβάσεις, τους άδικους κανόνες της ηθικής που του έχουν επιβάλλει κι έχουν ποτίσει την ύπαρξή του μέχρι το μεδούλι, ώστε να μπορέσει ξαναγεννημένος κι αγνός, να ταυτιστεί με τους ήρωές μου και να νιώσει, ελεύθερος πια, συναισθήματα μέχρι πρότινος καταπιεσμένα.

Αν το βιβλίο σας ήταν/γινόταν ένα κανονικό ταξίδι κάπου στον κόσμο, που θα πηγαίναμε και πόσες
μέρες θα κρατούσε;
Ρ.Α.Α.: Θα επισκεπτόμασταν μέρη εξωτικά, με γοητευτική και εν μέρει ανεξερεύνητη ιστορία, όπως Άπω Ανατολή, Αίγυπτο, Λατινική Αμερική.... Δυστυχώς δεν θα κρατούσε πολύ, όπως κι όλα τα ωραία σ’ αυτή τη ζωή.

Κλείστε τη μίνι συνέντευξη με μία φράση/παράγραφο από το βιβλίο
Ρ.Α.Α.: «Στην ιατρική μαθαίνουμε τα πάντα για το ανθρώπινο σώμα, αλλά κανείς μέχρι τώρα δεν μπόρεσε να ερμηνεύσει τις παραξενιές της ψυχής του. Ούτε οι επιστήμες που ασχολούνται μ’ αυτή, ούτε οι θρησκείες. Μέχρι τώρα είχα μάθει να εξηγώ τα πάντα με τη λογική. Αυτή τη φορά, το συναίσθημα νικά το παιχνίδι. Οι αισθήσεις φωνάζουν, διεκδικούν κι η λογική υποχωρεί ηττημένη». Είναι από την ιστορία «Υπό το βλέμμα των κενταύρων».

Σας ευχαριστώ πολύ που μου δώσατε την ευκαιρία να παρουσιάσω το βιβλίο μου και ένα κομμάτι απ' τον εαυτό μου.
Με εκτίμηση Ρένια Αβαράκη-Αγραφιώτη.
Η συλλογή διηγημάτων της Ρένιας Αβαράκη-Αγραφιώτη, «Έρωτες υπέρ μεν άγαν...», κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Ελκυστής (Αρριανού 15, Θεσσαλονίκη, 2314037484, 6977853682). Περισσότερα για το βιβλίο θα βρείτε εδώ.

Στο οπισθόφυλλο λέει μεταξύ άλλων:
«Εφτά γυναίκες. εφτά διαφορετικές ερωτικές, και όχι μόνο, ιστορίες, πέρα από τις συμβάσεις μιας ξεπερασμένης, από χρόνια, ηθικής και τα όρια που μας επιβάλλει με ενοχικές αλυσίδες η παραπλανημένη συνείδησή μας…»

Η Ρένια (Ζαφειρένια) Αβαράκη-Αγραφιώτη ζει στην Χαλκιδική. Σπούδασε Φυσική στο Α.Π.Θ. και είναι εκπαιδευτικός. Είναι μητέρα δύο κοριτσιών. Ασχολείται, εδώ και πολλά χρόνια, ερασιτεχνικά με το θέατρο. Έχει γράψει τέσσερα θεατρικά έργα: δύο κοινωνικά μυστηρίου, τα «Πρό(σ)κληση σε φόνο» και «Τα μπλε αστέρια», μια κωμωδία «Το σπίτι της Βαβέλ» και μία θεατρική διασκευή του μυθιστορήματος του Ηλία Βενέζη ,«Αιολική γη». Τα δύο απ’ αυτά, το πρώτο και το τρίτο, έχουν ανέβει στη σκηνή από τη Θεατρική Ομάδα του Πολιτιστικού Συλλόγου Πολυγύρου.

Κερδίστε το!
Οι εκδόσεις Ελκυστής προσφέρουν το βιβλίο της Ρένιας Αβαράκη-Αγραφιώτη σε έναν τυχερό αναγνώστη. Για να συμμετέχετε στην κλήρωση κλικάρετε το k και συμπληρώστε τη φόρμα. Παρακαλώ, σημειώστε τα ακόλουθα:
Διαβάστε τους όρους των δωροθεσιών και άλλες σχετικές πληροφορίες εδώ. Η κλήρωση έχει προγραμματιστεί για τις 26 Νοεμβρίου 2018 και το βιβλίο θα αποσταλεί/παραδοθεί στον τυχερό από τις εκδόσεις Ελκυστής.

Τετάρτη, 17 Οκτωβρίου 2018

Η Μαίρη Τσίλη και οι Ερωτευμένες πόρνες

Κανείς δεν είναι τόσο αθώος ώστε να φορτώσει στον άλλον μια ενοχή ή μια αμαρτία.
Έτσι θα ήθελα να αρχίζει αυτό το κείμενο θεωρώντας ότι αυτή η φράση χαρακτηρίζει αρκετά μεστά το μυθιστόρημα της Μαίρης Τσίλη και πιστεύω ότι μια τέτοια απελευθέρωση είχε στο μυαλό της όταν το έγραφε.

Στην υπόθεση θα γνωρίσουμε μια γυναίκα -ή πολλές γυναίκες· κι εξάλλου, στις μυθογραφίες πολλοί είναι αυτοί που ταυτίζονται με έναν χαρακτήρα- να εξομολογείται, να καταθέτει τη ζωή της -και προς εκείνον που διαβάζει το βιβλίο- χωρίς ντροπή και άνευ φόβου. Ένα άνοιγμα ψυχής προς αυτό που είναι, που αγαπά, που πρεσβεύει χωρίς άστοχα φίλτρα. Θα διαβάσουμε για έναν έρωτα ανάγωγο... για το σ' αγαπώ που κρατά όλη τη ζωή και το αντίο που δε κρατά για πάντα...

Αυτό που αξίζει να ειπωθεί για το βιβλίο και να κρατήσει κανείς ως απόσταγμα είναι η ανάγκη του ανθρώπου να έχει μια όμορφη ζωή απελευθερωμένος από ταμπού, να συναντήσει τον έρωτα και να τον ζήσει χωρίς φόβους, κοινωνική κριτική και άλλα όρια. Η σημείωση στο οπισθόφυλλο ότι βασίστηκε σε αληθινές ιστορίες το κάνει περισσότερο σημαντικό -και ελπιδοφόρο.

Θα αγγίξει πολλούς αναγνώστες αλλά ένα κατιτίς παραπάνω τους υποστηρικτές της διαφορετικότητας, δηλαδή της αποδοχής του άλλου όπως είναι και θα διδάξει στους υπόλοιπους ότι οι όμορφοι άνθρωποι είναι αυτοί που ξέρουν να αγαπούν. Τελεία.

Τέσσερις γυναίκες, τέσσερις ηρωίδες... διαφορετικές, μοναδικές, αντισυμβατικές -άραγε ποιο είναι το συμβατικό και πώς ορίστηκε;-, τέσσερις ψυχές που αναζητούν την αλήθεια (τους), που ανοίγουν την καρδιά τους.

Υ.Γ.: Η καρδιά μου έχει πηδηχτεί περισσότερο από την μεγαλύτερη πουτάνα αυτού του κόσμου.
Κλικ για περισσότερα της Τζένης Κουκίδου
Το μυθιστόρημα της Μαίρης Τσίλη, Ερωτευμένες πόρνες, κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Όστρια.
Οι πλαγιογραμμένες φράσεις είναι αποσπάσματα.

Περισσότερα από/για τη Μαίρη Τσίλη:
«Η ζωή για μένα είναι σαν ένα παραμύθι», Μαίρη Τσίλη
Κανείς δεν θα μάθει
Τόσος έρωτας χαμός
Ξέρω πια τον έρωτα

Συνεχίστε την ανάγνωση... Διαβάστε όσα λέει η Μαίρη Τσίλη για το βιβλίο της απαντώντας τις ερωτήσεις μου.

Τρίτη, 16 Οκτωβρίου 2018

Camille Claudel Mudness

Η Καμίλ Κλωντέλ, πρώτη γυναίκα γλύπτρια (1864-1943), και η Κονστάνς Πασκάλ (1877-1937), πρώτη γυναίκα ψυχίατρος, συναντιούνται σ’ έναν φανταστικό διάλογο που επινόησε ο Γιάννης Λασπιάς, μέσα από τον οποίο ξεπηδάει η λαχτάρα της γυναίκας να σπάσει τα αντρικά στερεότυπα, να δημιουργήσει, να αγαπήσει και να ζήσει ενάντια στη γενική τάση της εποχής που ήθελε τις γυναίκες νοικοκυρές και χωρίς ιδιαίτερη προσωπικότητα. Δύο σημαντικές ηθοποιοί, η Μάνια Παπαδημητρίου και η Αγγελική Καρυστινού, ζωντανεύουν ρεαλιστικά και με ποικίλους εκφραστικούς και συναισθηματικούς τρόπους δυο γυναίκες δυναμικές, πρωτοπόρες, με τσαγανό, πείσμα και θέληση, σε μια παράσταση που με κέρδισε αργά και σταθερά και με άφησε γεμάτο συναισθήματα, εικόνες και διάθεση για περαιτέρω συζήτηση πάνω στο έργο.

Ο Χρήστος Φλουρής και η Υπόθεση Μανδραγόρας

Τι σας ώθησε να γράψετε αυτό το βιβλίο;
Χ.Φ.: Το βιβλίο αυτό περιέργως ξεκίνησε από τον τίτλο. Ο μανδραγόρας, το φυτό με ανθρωπόμορφη ρίζα που έχει συνδεθεί με πολλούς θρύλους στη διάρκεια των αιώνων αποτέλεσε το αρχικό έναυσμα. Ωστόσο, μόνο αφού είχα γράψει αρκετές σελίδες μπόρεσα κι εγώ ο ίδιος να καταλάβω τη διασύνδεση αυτού του φυτού και των συμβολισμών του με την υπόθεση του έργου.

Αν θα έπρεπε να το περιγράψετε με μία μόνο λέξη, ποια θα ήταν αυτή;
Χ.Φ.: Αγωνιώδες.

Τι θα συμβουλεύατε εκείνον που επρόκειτο να το διαβάσει;
Χ.Φ.: Θα τον συμβούλευα να μην παρασυρθεί από την πλοκή αλλά να σταθεί με προσοχή στα επιμέρους θέματα και στις ιδέες που περιέχονται στο βιβλίο.

Αν το βιβλίο σας ήταν/γινόταν ένα κανονικό ταξίδι κάπου στον κόσμο, που θα πηγαίναμε και πόσες μέρες θα κρατούσε;
Χ.Φ.: Νομίζω ότι προορισμός θα ήταν η Ρόδος, εκεί όπου διαδραματίζεται το σημαντικότερο μέρος του έργου και θα διαρκούσε όσο η στρατιωτική θητεία...

Κλείστε τη μίνι συνέντευξη με μία φράση/παράγραφο από το βιβλίο
Χ.Φ.: Μερικά πρόσωπα στη ζωή μας τα θεωρούμε άτρωτα, αθάνατα, δεδομένα. Κι όλο αναβάλλουμε να τους πούμε αυτά που θα θέλαμε, όλο αφήνουμε για την επόμενη μέρα ένα τηλεφώνημα, μια αγκαλιά, μια καλή κουβέντα, ένα «σ’ αγαπώ». Γιατί νομίζουμε ότι ο χρόνος είναι σύμμαχός και λειτουργεί υπέρ μας. Μέχρι που έρχεται μια στιγμή που η Άτροπος αποφασίζει να κόψει το λεπτότατο νήμα μιας ζωής και να μας αφήσει μετέωρους να σκεφτόμαστε όλα όσα θα έπρεπε να έχουμε πει και να έχουμε κάνει. Μόνο που η εκ των υστέρων συνειδητοποίηση πονάει πολύ.
Το μυθιστόρημα του Χρήστου Φλουρή, Υπόθεση Μανδραγόρας, κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Ελκυστής. Βρείτε το βιβλίο εδώ.

Δευτέρα, 15 Οκτωβρίου 2018

Γιώργος Παπαζήσης

Γεννήθηκε στην Αθήνα το 1938 και σπούδασε στη Δραματική Σχολή του Ελληνικού Ωδείου, απ’ όπου αποφοίτησε το 1964, και στη Μουσική Σχολή Μενέλαου Θεοφανίδη. Απέκτησε άδεια άσκησης επαγγέλματος ηθοποιού ως εξαιρετικό ταλέντο. Ήταν μέλος της Εταιρείας Ελλήνων Σκηνοθετών και της Εταιρείας Ελλήνων Θεατρικών Συγγραφέων. Η φωτογραφία είναι από το πρόγραμμα της θεατρικής παράστασης «Χίπισσα Ιωάννα» (των Κώστα Καραγιάννη, Νίκου Καμπάνη, θέατρον «Βασιλικόν», 1970-1971).

Τον χρόνο αν εγύριζα

Γράφει η Τζωρτζίνα Κουριαντάκη

Όταν με φίλους συζητώ, στον κόσμο τι ζηλεύω
κι αν μία υπερδύναμη είχα να διαφεντεύω
αν ήμουν υπερήρωας, ποια τάχα η δύναμή μου
η δύναμη που θα ’θελα με όλη την ψυχή μου;

Ένα περνάει απ’ το μυαλό, ένα τον νου ζυγώνει
να ήμουν τάχα οδηγός στου χρόνου το τιμόνι
την όπισθεν να έβαζα προσεχτικά οδηγώντας
και στις ωραίες μου στιγμές, να ’μουν ξανά παρόντας.

Πρώτης αγάπης το φιλί ξανά να το γευόμουν
κι όλα να ’ταν ανέμελα, απλά να ονειρευόμουν
νιος να ξαναγινόμουνα δίχως υποχρεώσεις
με πνεύμα νέο, ανήσυχο, δύσκολο να μερώσεις.

Να ένιωθα το αίμα μου να βράζει από ζωντάνια
να ’βλεπα πάλι ζωντανή τη δόλια μου τη μάνα
ν’ ακολουθούσα συμβουλές που τότε αψηφούσα
για τους δικούς ανθρώπους μου χρόνο θ’ αναζητούσα.

Σε φίλους που αδίκησα “συγγνώμη” θα ζητούσα
ακόμα και στα γόνατα θα τους εκλιπαρούσα
ινάτι να μην βάλουμε ποτέ ανάμεσά μας
γιατί ο χρόνος είν σκληρός, θα το ’βρουμε μπροστά μας.

Σαν πίσω εγώ το γύριζα του χρόνου το ρολόι
όσες χάντρες εβάζουνε σε ένα κομπολόι
τόσα ρίσκα, αβίαστα θα ήθελα να πάρω
τίποτα δεν θα μ’ έσκιαζε, μα θα ’τρεμα τον χάρο.

Τον θάνατο θα έτρεμα, μην πάψει το ταξίδι
και φύγω με τα στήθη μου ριγμένα απ’ το βαρίδι
το βάρος πως δεν μπόρεσα το παρελθόν ν’ αλλάξω
και με τους πεθαμένους μου, για λίγο να μονιάσω.

Τον χρόνο αν εγύριζα, όμως, αλίμονό μου
ίσως μοιραία να ’χανα λίγο απ’ τον εαυτό μου
ίσως να είν πιο συνετό να νιώσω ευγνωμοσύνη
γι’ αυτά που ’χω, και στο παρόν να δείξω εμπιστοσύνη.

🌸

Copyright © Τζωρτζίνα Κουριαντάκη All rights reserved
Το συνοδευτικό κολάζ δημιουργήθηκε από πίνακα της Yalena Revis. Πηγή

Της ίδιας:
Ονείρου ανάμνηση
Γνωριμιά μου στερνή

Κυριακή, 14 Οκτωβρίου 2018

Τον Νοέμβριο του 2018...

Οι Μοντέρνοι της Ρούλας Πατεράκη, σε σκηνοθεσία Δώρας Στυλιανέση και πρωταγωνιστή τον Περικλή Μουστάκη από τις 26 Νοεμβρίου στο Ίδρυμα Μιχάλης Κακογιάννης (Πειραιώς 206, Ταύρος, 2103418550, 2103418579, κεντρική σκηνή) κάθε Δευτέρα και Τρίτη στις 21:00. Η επιθεώρηση περιγράφει μεν τη σύγκρουση μεταξύ ρεαλισμού και μοντερνισμού, ωστόσο, μας αφήνει το περιθώριο να εντοπίσουμε ίχνη της στην καθημερινότητά μας, δίνοντάς μας έμπνευση μέσα από το χιούμορ και τα δεξιοτεχνικά “hints”!
Ο μεγάλος θεατρικός συγγραφέας και εκπρόσωπος του ρεαλισμού Μπέρναρντ Σω, γνωστός για το χιούμορ, την ειρωνεία του και τις επαναστατικές του απόψεις, τον οποίο υποδύεται στη σκηνή ο Περικλής Μουστάκης, μη έχοντας καμία εμπειρία από το θεατρικό σανίδι, αποφασίζει να ερμηνεύσει τον Βασιλιά Ληρ. Μέσα από καυγάδες και φωνές που ζαλίζουν τον καημένο το γέρο, αποκαλύπτεται η σύγκρουση ρεαλισμού-μοντερνισμού, και μπορεί ο Σω να μην παίρνει την απάντηση που θέλει, αλλά τίθεται το ερώτημα τί είναι αυτό που καθιστά κάποιον ικανό να ερμηνεύσει ένα ρόλο.
Κείμενο/Δραματουργική Επεξεργασία: Ρούλα Πατεράκη | Σκηνοθεσία: Δώρα Στυλιανέση | Σκηνικά / Κοστούμια: Άγγελος Μέντης | Σχεδιασμός Φωτισμών: Νίκος Βλασόπουλος | Κίνηση: Αγγελική Στελλάτου | Μουσική Επιμέλεια: Βασίλης Κωνσταντουλάκης | Συνεργάτης Σκηνοθέτη: Σοφία Διονυσοπούλου | Βοηθός Σκηνοθέτη: Γεωργία Ζάχου | Φωτογραφίες/VideoTrailer: Δημήτρης Σιλβέστρος | Παραγωγή: R.M.LIGHT | Επιμέλεια Παραγωγής: Γιάννης Παντελίδης | Δημόσιες σχέσεις – Επικοινωνία: Χρύσα Ματσαγκάνη | Ερμηνεύουν: Περικλής Μουστάκης, Θανάσης Δόβρης, Μαρία Παρασύρη, Σίβη Σιδέρη, Σπύρος Βάρελης, Πάνος Κούγιας, Στέφανος Λώλος

Οι Πνεύμονες του βραβευμένου Άγγλου συγγραφέα Duncan Macmillan επιστρέφουν στις 3 Οκτωβρίου για τρίτη χρονιά στο Tempus Verum (Ιάκχου 19, Γκάζι, 2103425170), ως τέλος Νοεμβρίου, κάθε Τετάρτη και Πέμπτη στις 21:00 και Σάββατο και Κυριακή στις 19:00. Ένας άντρας (Αποστόλης Τότσικας) και μια γυναίκα (Βάσω Καβαλιεράτου), γύρω στα τριάντα επιχειρούν να πάρουν αποφάσεις για το μέλλον τους, όπως το αν θα γίνουν γονείς. Σκηνοθεσία: Δημήτρης Λάλος | Μετάφραση: Κρίστελ Καπερώνη | Σκηνικά- Κοστούμια: Μιχάλης Σαπλαούρας | Φωτισμοί: Περικλής Μαθιέλης | Δραματολόγος: Κατερίνα Διακομοπούλου | Φωτογραφίες: Ρούλα Ρέβη | Video/Trailer: Θάνος Κερμίτσης

Από 1η Νοεμβρίου και κάθε Πέμπτη στις 19:00 δείτε τις Αδελφές Papin στο Αγγέλων Βήμα (Σατωβριάνδου 36, 2105242211).
2 Φεβρουαρίου 1933, ημέρα Πέμπτη, ώρα 16:43 οι αδελφές Papin, δύο άριστες υπηρέτριες, είναι μόνες στην οικία των Lancelin. Ώρα 18:26 πέφτει το ρεύμα στην οικία. Ώρα 19:02 ακούγεται κλειδί στην εξώπορτα. Ώρα μεταξύ 19:03 με 23:58 …………………….. 3 Φεβρουαρίου 1933, ημέρα Παρασκευή. Οι αδελφές Papin γίνονται πρωτοσέλιδο στα έντυπα του Παρισιού. Η αληθινή ιστορία πάνω στην οποία ο Ζαν Ζενέ βάσισε τις «Δούλες» του.
Κείμενο-σκηνοθεσία: Ανδρονίκη Αβδελιώτη | Σχεδιασμός φωτισμού: Βασίλης Κλωτσοτήρας | Μουσική: Σίσσυ Βλαχογιάννη | Σύλληψη teaser: Μάνος Παπαδάς | Teaser-φωτογραφίες: Ναταλία Β. | Σκηνικά: Νικόλαος Μαρμαροτούρης-Ανδρονίκη Αβδελιώτη | Κοστούμια: Ανδρονίκη Αβδελιώτη-Μαίρη Άσπρου | Παίζουν: Μαίρη Άσπρου, Ανδρονίκη Αβδελιώτη, Γιώργος Ανδράκης | Ακούγονται οι ηθοποιοί: Βαγγέλης Παπαδάκης, Μάνος Παπαδάς

Η άγρια δολοφονία 43 χρόνια μετά παραμένει άλυτο μυστήριο, μπλεγμένοι σ αυτό το έγκλημα ένα αγόρι που ψώνισε, ο Πελόζι ,το παρακράτος, μαφιόζοι, Ναζί και Κυβέρνηση στο πάζλ του εγκλήματος. Ο επιθεωρητής κοιτάζει το άψυχο σώμα του Παζολίνι και η παράσταση ξεκινά. Μέσα σε μία ώρα ο Θεατής θα βρεθεί στην Όστια Ντελ Μάρε στο σημείο όπου βρέθηκε άγρια δολοφονημένος ο Μέγας Παζολίνι, ξετυλίγοντας το κουβάρι της ζωής οπού σαν τα πλάνα των ταινιών του αφηγούνται την πορεία του Αιρετικού Καλλιτέχνη. Θραύσματα και αναμνήσεις ,οι έρωτες, οι ταινίες ,τα γραπτά του, η μητέρα και ο πατέρας, οι δίκες του αναρίθμητες και πάντα εκείνος Αθώος. Ποιος σκότωσε τον Πιερ Πάολο Παζολίνι αναρωτιόμαστε όλοι μαζί.
Στη παράσταση παρελαύνουν οι σημαντικότερες στιγμές του Δημιουργού, οι εχθροί, οι φίλοι του η Κάλλας, η Μπέτι, η Μαγκάνο, η Σουσάνα... ο Νινέττο, ο Σβέν... όλοι τους καλεσμένοι και ταυτόχρονα παγωμένοι να αναρωτιούνται ποιος σκότωσε τον Πιερ Πάολο. Ένας ύμνος και μια ωδή σε έναν βαθιά μαρξιστή και Άνθρωπο ταυτόχρονα, μια ελεγεία για έναν Ποιητή και ξέρετε οι χώρες που σκοτώνουν τους Ποιητές τους είναι χώρες που Νοσούν.
Μια παράσταση βασισμένη στο βιβλίο του Γιάννη Σολδάτου « Όταν ο Παζολίνι συνάντησε το αγόρι που του πρόσφερε το θάνατο» και σε ντοκουμέντα, αρχεία, κείμενα και συνεντεύξεις του ίδιου του Παζολίνι.
Δραματουργική επεξεργασία-σκηνοθεσία: Αγγελική Καρυστινού | Σκηνικά-Κοστούμια: Γιώργος Λυντζέρης | Βοηθός σκηνοθέτη: Δάφνη Λιανάκη | Φωτισμοί: Σεμίνα Παπαλεξανδρόπουλου | Βίντεο: Σπύρος Παπαρούλιας | Μακιγιάζ: Ελισάβετ Κωνσταντινίδου | Επικοινωνία: Άντζυ Νομικού (A-Priori) | Παραγωγή: Όψεις Πολιτισμού | Ερμηνεύει ο Ένκε Φεζολλάρι
Από 8 Νοεμβρίου στη Μικρή Σκηνή του Θεάτρου Αργώ (SmallArgoFullofArt, Ελευσινίων 15, 2105201684) κάθε Πέμπτη και Παρασκευή στις 21:00

Συνεχίζονται οι παραστάσεις του κοινωνικού έργου Μαμά, κι εγώ δεν σ’ αγαπώ της Μαργαρίτας Φρανέλη σε σκηνοθεσία Θανάση Χαλκιά στο «Επί Κολωνώ (Ναυπλίου 12 και Λένορμαν 94, Κολωνός, Αθήνα, 2105138067) κάθε Σάββατο στις 21:30 και Κυριακή στις 19:00.
Οι σχέσεις μητέρας-κόρης ξετυλίγονται στον χρόνο καλύπτοντας τρεις διαφορετικές γενιές. Η προσπάθεια να φωτιστεί το σκοτεινό παρελθόν συχνά επισκιάζει το εύθραυστο παρόν. Πόσο μοιάζουμε με τους γονείς μας; Πώς θα αποφύγουμε τα λάθη τους; Πόσο μας ακολουθούν τα παιδικά τραύματα; Πώς να αγαπήσουμε τα παιδιά μας; Πώς να καταλάβουμε τους γονείς μας;
Διασκευή-Σκηνοθεσία: Θανάσης Χαλκιάς | Σκηνικά-κοστούμια: Γεωργία Μπούρδα | Μουσική: Κώστας Βόμβολος | Επιμέλεια κίνησης: Αγνή Παπαδέλη-Ρωσσέτου | Σχεδιασμός Φωτισμών: Ελίζα Αλεξανδροπούλου | Τεχνικός σύμβουλος: Στάθης Γαλαζούλας | Φωτογραφίες: Γιάννης Ζαφείρης, Στάθης Γαλαζούλας | Teaser: Γιάννης Ζαφείρης – Θανάσης Χαλκιάς | Δημόσιες σχέσεις & επικοινωνία: Χρύσα Ματσαγκάνη | Ερμηνεύουν: Ηλέκτρα Γεννατά, Μαρία Θρασυβουλίδη

Έκανε πρεμιέρα η παράσταση Αν αργήσω, κοιμήσου + του Άκη Δήμου στο Θέατρο Άβατον (Ευπατρίδων 3, Κεραμεικός, 2103412689) κάθε Σάββατο στις 23:00.
Στο έργο αυτό, οι πέντε χαρακτήρες (ο Α, η Γ, ο Δ, η Ε και η ΣΤ), σε ένα κλίμα εξομολογητικό, αποφασισμένοι να πετάξουν από πάνω τους κάθε ψέμα και να αντιμετωπίσουν την αλήθεια τους, μοιράζονται με το κοινό όσα έκαναν ή δεν έκαναν για να βρουν και να ζήσουν τον έρωτα. Σε μια συνθήκη όπου κάνουν τη μία εξομολόγηση μετά την άλλη, ζούνε ξανά τις ιστορίες τους, γελάνε, κλαίνε, πίνουν, τραγουδούν, χορεύουν. Η μουσική αποτελεί σχεδόν μόνιμη συνοδεία στις κινήσεις και τα λόγια τους. Με ειλικρίνεια προς όλους αλλά και προς τον εαυτό τους, έχοντας ανοίξει όλα τα χαρτιά τους, καταλήγουν στο γεγονός ότι, σε κόντρα των καιρών, εκείνοι δεν θα σταματήσουν να ζουν τα συναισθήματά τους δυνατά, χωρίς φόβο και ταμπέλες, όσο κι αν τους στοιχίζει αυτό…
Κείμενο: Άκης Δήμου | Σκηνοθεσία-Διασκευή: Σοφία Σπύρου | Κατασκευή σκηνικού: Βασίλης Τριχάς | Μουσική Επιμέλεια: Γιώργος Γιαννίμπας | Βοηθός σκηνοθέτη: Δήμητρα Μπαντή | Φωτογραφία-Trailer-Artwork: Γιώργος Γιαννίμπας | Σχεδιασμός φωτισμού: Σεμίνα Παπαλεξανδροπούλου | Προβολή-Επικοινωνία: Νατάσα Παππά | Πρωταγωνιστούν (με αλφαβητική σειρά): Ευαγγελία Βουκάντση, Αλέξανδρος Δαβιλάς, Πάνος Κούλης, Βασιλική Κωστοπούλου, Δήμητρα Μπαντή

23

Γιατί 23; Αυτή είναι η ερώτηση που μου έρχεται αυτόματα παίρνοντας στα χέρια μου τη συλλογή του Νίκου Βαρδάκα. Εικοσιτρία μικροδιηγήματα αστικών εικόνων -συνήθως- από μνήμες, αναμνήσεις και στοχασμούς που γεμίζουν τις σελίδες του βιβλίου.

Σάββατο, 13 Οκτωβρίου 2018

Ο Ένοικος

Παρακολουθώντας την πολύ αξιόλογη θεατρική παράσταση «Ο Ένοικος», το ψυχολογικό δράμα της Άννας Παντζέλη με τις εξαιρετικές ερμηνείες τόσο της ίδιας όσο και της Λίνας Μαρκάκη, ο θεατής σίγουρα θα θαυμάσει τη εμβάθυνση και την κατάκτηση της δυνατότητας ύπαρξης ποικίλων εγγενών ερμηνειών σε ένα ψυχογραφικό έργο με υψηλή δραματουργικότητα, σε λιτό σκηνικό, με μουσική επένδυση που αγγίζει τις παρυφές της νοσταλγικής απουσίας...

Hippie

Στο τελευταίο του βιβλίο, «Hippie», o Coelho γράφει ίσως περισσότερο αυτοβιογραφικά από κάθε άλλη φορά, γεγονός που επιβεβαιώνεται τόσο με τη φωτογραφία του σε νεότερη ηλικία, όσο και με τα λόγια του ίδιου του συγγραφέα στις τελευταίες σελίδες που αναφέρουν ότι τα γεγονότα στα οποία βασίστηκε η συγκεκριμένη ιστορία είναι πραγματικά, με αλλαγές στα ονόματα για ευνόητους λόγους.

Παρασκευή, 12 Οκτωβρίου 2018

Ο Τζίμμυ Κορίνης και το PULP FICTIOΝ

Εσείς νομίζετε ότι η Άγκαθα Κρίστι έγραψε αστυνομικά μυθιστορήματα; Αλήθεια, ξέρετε ποιος επινόησε το αστυνομικό μυθιστόρημα; Γνωρίζετε τις διαφορές μεταξύ ενός detective story, ενός thriller και ενός mystery; Τι είναι το (γαλλικό) noir; Αυτές είναι μερικές από τις δικές μου ερωτήσεις προκειμένου να σας σκιαγραφήσω το βιβλίο. Ο συγγραφές και τα Public έχουν αναρωτηθεί για ακόμα περισσότερα πράγματα ώστε να μας μιλήσουν για το περιεχόμενο του Pulp Fiction (όπου pulp θα πει πολτός) προϊδεάζοντάς μας για τις γνώσεις που θα αποκτήσουμε· μη πω για τους ορίζοντες που θα διευρυνθούν από τα ερεθίσματα. Έτοιμοι;

Η Βίκη Κοσμοπούλου και Το τσόφλι

Τι σας ώθησε  να γράψετε αυτό το βιβλίο;
Β.Κ.: Αφορμές για τα πεζά ήταν εικόνες και λέξεις, εμπειρίες και φαντασιώσεις. Στην πορεία αντιλήφθηκα το κοινό τους νόημα κι έτσι κάποια ήρθαν πιο συνειδητοποιημένα και τα μικρά πεζά απολύτως ώριμα.

Αν θα έπρεπε να το περιγράψετε με μία μόνο λέξη, ποια θα ήταν αυτή;
Β.Κ.: Ταξίδι.

Τι θα συμβουλεύατε εκείνον που επρόκειτο να το διαβάσει;
Β.Κ.: Να ερμηνεύει όπως νομίζει, όχι όπως πιστεύει ότι εννοώ. Τα βιβλία ανήκουν στους αναγνώστες.

Αν το βιβλίο σας ήταν/γινόταν  ένα κανονικό ταξίδι κάπου στον κόσμο, που θα πηγαίναμε και πόσες μέρες θα κρατούσε;
Β.Κ.: Ο καθένας ας ξεκινούσε μόνος του με την ευχή ότι κάποιοι θα συναντιόνταν στην πορεία και θα προχωρούσαν σαν άλλοι εξερευνητές. Κι ο Χρόνος ας κυλούσε υπέρ τους...

Κλείστε τη μίνι συνέντευξη με μία φράση/παράγραφο από το βιβλίο
Β.Κ.: Από το «Είναι κάτι καλοκαίρια...»: Καλοκαίρι. Έσκαγε ο τζίτζικας, αλλά εκείνη πάγωνε στην αίθουσα αναμονής. Ντυμένη με τη χειρουργική ρόμπα περίμενε τους θεριστές της θηλυκότητας της. «Καρκίνος», της είχε πει ο γιατρός της κάποιους μήνες νωρίτερα. Καρκίνος; Τι καρκίνος; Το ζώδιο;
Καρκίνος: ζώδιο ευμετάβλητο, εύθικτο και δύσθυμο, διάβαζε στην τελευταία σελίδα των περιοδικών, που χάζευε ανάμεσα στα πλυσίματα και τα μαγειρέματα. Έτσι ήταν και ο δικός της καρκίνος φωλιασμένος στο αριστερό της στήθος, το στήθος που είχε θρέψει αδιαμαρτύρητα, σχεδόν ηδονικά, τα τρία παιδιά της. Είχε κάνει καλή δουλειά με τα παιδιά της η κυρα-Δέσποινα. [...]
Το βιβλίο της Βίκυς Κοσμοπούλου, Το τσόφλι, κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Κέδρος. Βρείτε το εδώ.

Πέμπτη, 11 Οκτωβρίου 2018

Ο Κώστας Στοφόρος και Η συνωμοσία της Χιονάτης

Ο Εγωιστής Γίγαντας κόβει τα δέντρα για να φτιάξει ο μεζονέτες.
Ο ψαράς χάνει την ψυχή του και φέρεται στο Ψάρι σαν ένα αληθινός βασιλιάς: Με αγνωμοσύνη.
Η Ωραία Κοιμωμένη συνεχίζει να κοιμάται και να βλέπει συνέχεια το ίδιο όνειρο: πως ένας πρίγκιπας που έμοιαζε με τον Χάμφρει Μπόγκαρτ την ξυπνούσε. Κάτι που στην πραγματικότητα δεν συνέβη ποτέ.
Ένα ζευγάρι επιλέγει να ζήσει δυστυχισμένο στην αιωνιότητα, χωρίς να το μετανιώσει ποτέ.
Στο πραγματικό παραμύθι ο Κυανοπώγων τιμωρείται σκληρά και σκοτώνεται από τα αδέρφια μιας γυναίκας που προσπάθησε να δολοφονήσει -όπως τις προηγούμενες. Στις μικρές μου ιστορίες, έχοντας εμμονή με κάποια θέματα, υπενθυμίζω ότι στις μέρες μας ένας Κυανοπώγων γίνεται Ίδρυμα Πολιτισμού και τιμάται από φορείς και διανοουμένους…
Μερικές φορές -ή μάλλον πολλές- θα ήθελα τα παραμύθια να είναι αληθινά.  
Βούτηξα σε αυτό τον απέραντο κόσμο της φαντασίας και μάζεψα λίγα σπασμένα κοχύλια.
Σκαρφάλωσα σε μια φανταστική ανεμόσκαλα, όπως ο Τζακ στη Φασολιά του.
Μάζεψα λίγα θραύσματα, τα ανακάτεψα, τα γύρισα ανάποδα. Άλλα τα θρυμμάτισα κι άλλα τα φύλαξα σε μικρά βελούδινα κουτάκια. Με άλλα γέλασα και με άλλα βούρκωσα.
Κάμποσα χρόνια τώρα, παραμύθι το παραμύθι, τα έγραφα στις πιο ανύποπτες ώρες. Στον υπολογιστή ή σε σημειωματάρια.
Τα έκανα να ταιριάζουν στην ψυχοσύνθεσή μου. Ή έτσι νόμιζα. 
Τα έφτιαξα σαν μικρά μηνύματα σε ένα μπουκάλι.
Το βιβλιαράκι που βγήκε με τον τίτλο «Η συνωμοσία της Χιονάτης» είναι ακριβώς ένα μπουκάλι που το Βακχικόν έριξε στη θάλασσα των βιβλιοπωλείων.
Ο Αριστοφάνης σατιρίζοντας τους Σωκρατικούς φιλοσόφους τους κατηγορούσε ότι «ερεβοδιφώσιν» -που πάει να πει ότι ψάχνουν στο σκοτάδι.
Αλλά εγώ προτιμώ και αγαπώ τον Σεφέρη που έγραψε στον «Τελευταίο Σταθμό» ότι «Οι ήρωες προχωρούν στα σκοτεινά».
Ο Έρεβος -μας λέει η Μυθολογία- γεννήθηκε από το Χάος και τη Γαία με τη μεσολάβηση του Έρωτα και συμβολίζει την σιωπή και το βάθος της νύχτας.
Μέσα σε αυτή τη σιωπή, με το φως μιας λάμπας του δρόμου ή του γραφείου να φωτίζει αχνά το βιβλίο, φαντάζομαι έναν αναγνώστη ή μια αναγνώστρια να ανοίγουν τυχαία μια σελίδα, να διαβάζουν κι ένα αχνό χαμόγελο να σχηματίζεται στο πρόσωπό τους ή μια φλέβα να πάλλεται στο μέτωπό τους. 
Κι αν οι ιστορίες αυτές, τους φαίνονται καμιά φορά σκοτεινές και ερεβώδεις, όπως αυτή με τον Μολυβένιο Στρατιώτη, γρήγορα θα (ήθελα να) καταλάβουν πως βγήκαν από την καρδιά.[1]
Κώστας Στοφόρος

Τετάρτη, 10 Οκτωβρίου 2018

Μελέαγρος

Μουσείο Βατικανού-Καπιτωλίου
Φίλες και φίλοι,

Ο γλύπτης Σκόπας έχει συνδέσει το όνομά του με δύο απεικονίσεις του μυθικού ήρωα της Αιτωλίας Μελέαγρου. Η πρώτη αφορά το κυνήγι του Καλυδώνιου Κάπρου και κοσμούσε το ανατολικό αέτωμα του ναού της Αθηνάς στην Τεγέα και η δεύτερη ήταν ένα μπρούντζινο άγαλμα του 4ου π.Χ. αιώνα που απεικόνιζε τον Μελέαγρο ως νεαρό κυνηγό. Ένα αντίγραφο αυτού του αγάλματος βλέπετε, φίλες και φίλοι, από τα χρόνια των Αντωνίνων.

Σαν θέλει η Αθήνα και το Βιβλίο

Γράφει η Τζωρτζίνα Κουριαντάκη
Ετούτη η αδράνεια την είχε κάνει έξαλλη. Η κόρη τους ήθελε να αρραβωνιαστεί το Βιβλίο και αυτός καθόταν δύστοκος και νωχελικός στη λήθη του. Λίγο ακόμα ήθελε η Ήρα για τη μεγάλη έκρηξη.
- Μπορείς σε παρακαλώ, να πεις κάτι, οτιδήποτε; Δηλαδή, εσύ συμφωνείς με όλο αυτό; Τόσα όμορφα επίνεια, τόσα απάτητα, παρθένα εδάφη και αυτή λιμπίστηκε το Βιβλίο;
- Αφέθηκες πάλι αιχμάλωτη στην κόλαση του νου σου. Θα πρέπει να ημερέψεις και να μάθεις να ελέγχεις ετούτη την αμετροέπεια που σε διαφεντεύει. Αγαπητή μου, μην είσαι κατηφής. Στο χέρι της η επιλογή κι ολόκληρη η ευθύνη δική της. Έναν ολόκληρο χρόνο θα την συντροφεύει. Θα δοκιμαστεί η σχέση και αν ταιριάξουν, καλώς. Εμάς δεν μας πέφτει λόγος. Ο αρραβώνας αυτός θα την μεταστοιχειώσει πνευματικά και θα της δώσει ευημερία. Τέτοια αγάπη ατόφια ποτέ δεν στερεύει. Γνωρίζονται απ’ τα μικράτα τους. Από το πρώτο αντάμωμα, το πρώτο σκίρτημα, η Αθήνα αφέθηκε στη μέθη του. Όσο για το Βιβλίο, εκείνη ήταν το λίκνο του, την νείρεται από πάντα.
- Μην με βαυκαλίζεις άλλο με πλάνα λόγια, Δία. Το Βιβλίο σωστός δανδής, ξέρεις θαρρώ πως είναι. Τα σκέφτηκες τα έξοδα; Πού θα βρει η Αθήνα τα λεφτά για καινούριες φορεσιές;
- Η Αθήνα μας, μπορεί να κάνει θαύματα. Εδώ έχτισε ολόκληρο Παρθενώνα, στον αρραβώνα θα κολλήσει; Θα την βοηθήσουμε κι εμείς, το δίχως άλλο. Εμπρός λοιπόν, μην κωλυσιεργείς. Πάρε μαζί σου την Αφροδίτη. Στις συμβουλές της ομορφιάς ουδείς δεν την ξεπερνά. Πες και στη νονά της την Αθηνά στα έξοδα να συνδράμει. Μόνο μην τσακωθείτε πάλι οι τρεις σας και τρέχουμε σε κηδείες αντί για γάμους.
- Άργησες να το σχολιάσεις και ανησύχησα. Αυτήν θα την καλέσουμε;
- Την Έριδα; Ούτε καν. Ακάλεστη αν εμφανιστεί, κανείς ας μην λυγίσει και αξία πάλι της δώσει. Και πες του κανακάρη μας, του Άρη, χονδροειδή μιάσματα δεν θέλω να ελλοχεύουν. Όλεθρο και παρωδία δεν θα τα επιτρέψω. Ούτε ένα ατόπημα δεν θα του συγχωρήσω κι αν τυχόν βυσσοδομεί τίποτα ζοφερό, αμέσως να το παύσει.
Για έναν ολόκληρο χρόνο που κράτησαν οι αρραβώνες, η Αθήνα φορούσε τα καλά της. Κάθε ξημέρωμα έβαζε μια καινούρια φορεσιά και κάθε δείλι όλοι είχαν να λεν για την ξεχωριστή νέα που ήταν όμορφη και έξω, αλλά είχε ομορφιά και το μέσα της. Οι γονείς της, ενατενίζοντας την κατάφωρη ομορφιά της, ένιωσαν ρίγος και άφατη υπερηφάνεια. Τώρα ετοιμάζονται για το γάμο και ο Δίας… ακούει της Ήρας υφέρποντα νοήματα κι ενδελεχή μουρμούρα…

📚

Copyright © Τζωρτζίνα Κουριαντάκη All rights reserved, 2018
Γράφτηκε με αφορμή την Παγκόσμια Πρωτεύουσα Βιβλίου που για το 2018 είναι/ήταν η Αθήνα.
Το συνοδευτικό κολάζ δημιουργήθηκε από τον πίνακα του Pompeo Girolamo Batoni, Ο Έρωτας και η Αφροδίτη.

Της ίδιας:

Τρίτη, 9 Οκτωβρίου 2018

Το δάκρυ της Μάντισσας

Ήθελα εδώ και αρκετό καιρό να διαβάσω το βιβλίο της κυρίας Γιουβέλη. Λίγο το εξώφυλλο του, που προσωπικά λάτρεψα, λίγο η υπόθεση του που βασίζεται σε ιστορικά γεγονότα, μου είχαν κεντρίσει το ενδιαφέρον και περίμενε καρτερικά στο ράφι να έρθει η δική του ώρα.

Δευτέρα, 8 Οκτωβρίου 2018

Κρυφή Αρετή

Έτσι τιτλοφορείται το νέο μυθιστόρημα της Ανδρομάχης Κοκόση και έτσι ακριβώς γράφεται ο τίτλος στο εξώφυλλο. Καθόλου τυχαίο το κεφαλαίο άλφα, μιας και αναφέρεται όχι μόνο στην κάθε αρετή αλλά και σε μια εκ των τριών ηρωίδων της. Αλλά ας τα πάρουμε από την αρχή.

Η υπόθεση αφορά τρεις ηρωίδες και καλύπτει τα χρόνια από το 1972 ως το 2002. Η Ελένη είναι μια γυναίκα με φιλοδοξίες, η Σοφία ένας άνθρωπος που κρατά τις υποσχέσεις του και η Αρετή ζει μια παράνομη σχέση, έναν κρυφό έρωτα. Όταν ανοίγει ο ασκός του Αιόλου, αρετές και αξίες αμφισβητούνται, πράξεις κριτικάρονται, ζωές αλλάζουν σε μια στιγμή...
Τρεις γυναίκες λοιπόν από διαφορετικές γενιές που οι ζωές τους αλληλοεπηρεάζονται και οι επιλογές τους δοκιμάζουν τόσο τις ίδιες όσο και όποιον βρίσκεται δίπλα τους.

Ψέματα

Ο κύριος Παυσανίας ήταν το πρότυπο οικογενειάρχη. Ο άνθρωπος που θα μιλούσε περί του αντιθέτου, θα θεωρούνταν τουλάχιστον κακοπροαίρετος. Ήταν παντρεμένος με την κυρία Τούλα και είχανε ένα παιδί, τον Κωστάκη, μαθητή της έκτης δημοτικού.
Διατηρούσε μια μικρή βιοτεχνία, στο κέντρο της Θεσσαλονίκης και δεν είναι υπερβολικό να ειπωθεί, ότι ξεχνούσε πόσες ώρες δούλευε. Απ' τα ξημερώματα βρισκόταν στην επιχείρηση του, και επέστρεφε αργά το απόγευμα στο σπίτι.
Δεν διασκέδαζε πολύ και οι φίλοι του, ήταν μετρημένοι στα δάχτυλα του ενός χεριού. Αγαπούσε την οικογένεια του, και πάσχιζε να ζούνε άνετα παρά τις δύσκολες οικονομικές συνθήκες που βίωνε η χώρα.
Αυτός ο λιγομίλητος άνδρας, που δεν βίωνε έντονα πάθη στην ζωή του είχε όμως μια μεγάλη αντιπάθεια. Ένεκα της ιδιαίτερης κλίσης του προς την αλήθεια, απεχθανόταν τα ψέματα. Δυσφορούσε έντονα όταν θεωρούσε, ότι κάποιος επιχειρούσε να του εμφανίσει την πραγματικότητα προς ίδιον όφελος. Εξ’ου και ένας λόγος, που απέφευγε τις συζητήσεις για την πολιτική και ιδιαίτερα τα κόμματα.

Κυριακή, 7 Οκτωβρίου 2018

Κερασία

Αφροδίτης Φραγκιαδουλάκη

[...] έμενε στην ίδια γειτονιά με κείνη και τη γνώριζε χρόνια, μα μόνο μετά το χωρισμό της ήρθαν αρκετά κοντά. Τη συμπαθούσε πάντα και τα έφερε έτσι η συγκυρία ώστε να γίνουν καλές φίλες όταν είχε ανάγκη τη φιλία της.

Ευγνωμονούσε αυτή τη συγκυρία. 

Στην έρημο της μοναξιάς της ήταν η μόνη όαση, μια δροσερή όαση σε συσκευσία κολλητής. 

🌺

Αφροδίτη Φραγκιαδουλάκη [Κερασία, απόσπασμα] • Φωτογραφία: Κώστας Αντωνιάδης
Περισσότερα Afrouiσματα της Αφροδίτης Φραγκιαδουλάκη
Της ίδιας:

Περισσότερα:

Στο Studio Μαυρομιχάλη...

...κατά τη δημιουργική χρονιά 2018-2018 μπορείτε να δείτε τις ακόλουθες παραστάσεις. Η ανάρτηση ενημερώνεται και εμπλουτίζεται με ό,τι νεότερο και κάθε σχετικό υλικό συνεχώς. Στο τέλος θα βρείτε τα στοιχεία επικοινωνίας του θεάτρου.

Τα Μαύρα Λουστρίνια κάθε Κυριακή στις 19:00
Φορώντας τα μαύρα λουστρίνια, δυο γυναίκες ενσαρκώνουν επί σκηνής τα πολλά πρόσωπα της συγγραφέως Μάρως Δούκα. Περπατούν στα μονοπάτια απ’ όπου έχει περάσει. Βλέπουμε την διαδρομή της από παιδί σε γυναίκα, από το εγώ στο εμείς, από το παρελθόν στο παρόν, από τα Χανιά στην Αθήνα. Μέσα από εσωτερικές συγκρούσεις, αμφιβολίες και αγωνίες αλλά και μέσα από την σχέση με τον τόπο και τις ρίζες της η συγγραφέας ψάχνει να βρει την αυθεντική της φωνή και την βαθύτερη σχέση με τον εαυτό της. Ένα έργο για την περιπέτεια της γραφής, την περιπέτεια της ζωής.
Η θεατρική παράσταση που βασίζεται στα έργα της Μάρως Δούκα «Τα μαύρα λουστρίνια» και «Που ‘ναι τα φτερά;» παρουσιάζεται για περιορισμένο αριθμό παραστάσεων.
Σκηνοθεσία-Δραματουργία: Μαρίνα Πανηγυράκη | Σκηνική μουσική: Γιάννης Κατσικανδαράκης | Σκηνικά-Κοστούμια: Χρύσα Κουρτούμη | Βοηθός σκηνοθέτη: Εύη Καρρά | Παίζουν: Μαρία Μπρανίδου, Μαρίνα Πανηγυράκη

Σάββατο, 6 Οκτωβρίου 2018

Βαδίζοντας στις σελίδες της ποιητικής συλλογής «Σκιρτήματα του νου κρυμμένα στις Σκιές»

…δεν είναι λίγες οι φορές που βρήκα τον εαυτό μου να αναρωτιέται το παρακάτω:
Άραγε γιατί η Ποίηση είναι κάποιες φορές δυσκολονόητη;

Μετά από σχεδόν δύο δεκαετίες θαρρώ πως έχω σχηματίσει μέσα μου μια ενδεικτική εικόνα για την ουσία της απάντησης που αναζητώ. Όλα ξεκινούν πιστεύω από τον τρόπο που θέλει ο εκάστοτε δημιουργός να μας μεταδώσει τις σκέψεις και τα συναισθήματα του. Κι όσο πιο ανθρώπινος και μεστός είναι ο λόγος του, τόσο πιο γνώριμες θα είναι και οι λέξεις για την ψυχή μας…

Παρασκευή, 5 Οκτωβρίου 2018

Στο Altera Pars...

...τη δημιουργική χρονιά 2018-2019 μπορείτε να δείτε τις ακόλουθες παραστάσεις. Η ανάρτηση ενημερώνεται διαρκώς με ό,τι νεότερο και εμπλουτίζεται. Τα στοιχεία του θεάτρου βρίσκονται στο τέλος.
Καλή θεατρική χρονιά!

Τρυφερή, ανθρώπινη, μαχητική, συγκινητικά αληθινή, σκληρά πραγματική. Η Αγγέλα, του Γ. Σεβαστίκογλου, επιστρέφει από 30 Οκτωβρίου για περιορισμένο αριθμό παραστάσεων. Η παράσταση που αγαπήθηκε από κοινό και κριτικούς για 3η συνεχόμενη χρονιά, κάθε Δευτέρα και Τρίτη στις 21:00.
Η Αγγέλα ένα ορφανό κορίτσι έρχεται από το χωριό της στο “μεγάλο κόσμο” της πρωτεύουσας αναζητώντας δουλειά, εκεί αντικαθιστά μια υπηρέτρια που έχει αυτοκτονήσει κάτω από αδιευκρίνιστες συνθήκες. Στον σκοτεινό και περίπλοκο αυτό κόσμο θα συναντήσει τις άλλες υπηρέτριες, θα αφουγκραστεί τους καημούς τους, θα ανακαλύψει τα μυστικά τους, θ' αποκτήσει φίλους κι εχθρούς. Πολύ σύντομα όμως, ο ερχομός του Λάμπρου, αδερφού της προκατόχου της, θα ανατρέψει κάθε ισορροπία, όταν η αγωνιώδης αναζήτησή του για τους πραγματικούς λόγους της αυτοκτονίας θα φέρει όλους τους ήρωες αντιμέτωπους με τα ηθικά τους διλήμματα και θα τους αναγκάσει να “πάρουν θέση”. Αγγέλα και Λάμπρος μοιραία εμπλέκονται σ' ένα επικίνδυνο αλλά και γοητευτικό ταξίδι προς την αλήθεια τον έρωτα και τη ζωή, ένα ταξίδι που αποδεικνύεται εξίσου επώδυνο και ανατρεπτικό με απρόβλεπτες συνέπειες για τους ίδιους αλλά και όσους τους περιτριγυρίζουν...
Σκηνοθεσία: Πέτρος Νάκος | Σκηνικά: Altera Pars | Σκηνογραφική επιμέλεια: Σάββας Πασχαλίδης | Κοστούμια: Δέσποινα Κολοκοτσά | Πρωτότυπη μουσική της παράστασης: Ελένη Λομβάρδου | Φωτισμοί: Πέτρος Νάκος | Επιμέλεια Κίνησης: Ελβίρα Μπαρτζώκα | Μουσική Επιμέλεια: Πέτρος Νάκος-Αγγελική Κοντού | Φωτογραφίες παράστασης: εργαστήρι φωτογραφίας "Φωτο-γραφές" | Promo video παράστασης: Τάκης Ποδαρόπουλος | Διανομή: Αγγέλα: Αγγελική Κοντού, Στράτος: Πέτρος Νάκος, Λάμπρος: Παύλος Εμμανουηλίδης, Άννα: ΑργυρώΤσιρίτα, Γεωργία: Ειρήνη Τσιριγώτη, Φανή: Βέρα Μακρομαρίδου, Μένιος: Σπύρος Σιδέρης, Νέρα: Βαρβάρα Ντέσκα, Κα Παπά: Αργυρώ Τσιρίτα
«Από την ώρα που έσβησαν τα φώτα για να ξεκινήσει το έργο, μέχρι την τελευταία σκηνή δεν μπόρεσα να πάρω ανάσα. Σφιχτοδεμένο, με απανωτές ανατροπές, εξαιρετικά καλοπαιγμένο, σκληρό, ωμό, αληθινό, προσεγμένο, με ματιά ανθρώπου που το αγάπησε και το ανέβασε με πολλή προσοχή και μεράκι [...] Η δεσποινίς Αγγελική Κοντού στον ρόλο της Αγγέλας ήταν εξαιρετική. Πείσμων, συναισθηματική, τρυφερή, δυνατή, αυτάρκης, αδίστακτη [...] Υπέροχη φωνή και τραγική όσο πρέπει εκεί που πρέπει. Η ένταση και το συναίσθημά της στην τελευταία σκηνή με έκαναν να δακρύσω.» Πάνος Τουρλής, koukidaki, 15/3/17 [διαβάστε όλο το κείμενο του Π. Τουρλή εδώ]

Ο σιωπηλός Μπου

Δεν έχω διαβάσει κάτι άλλο από τον Άγγελο Μπάκα. Από αυτό το μυθιστόρημα, που αποτελεί τη μοναδική πηγή εντυπώσεων της πένας του, καταλαβαίνω τη μεγάλη σημασία που έχουν για εκείνον οι ατμοσφαιρικές αφηγήσεις, η μυσταγωγία, οι φιλοσοφισμοί και οι φιλοσοφικές προεκτάσεις, η παραμυθένια απόχρωση που εισέρχεται να τονίσει κάθε εικόνα, τα σοφά λόγια και τα αποστάγματα... εντέλει η αφηγηματικότητα του που κάνει το βιβλίο κάτι σαν παραμύθι για μεγάλους με το υβρίδιο του Έκο και του Κοέλο μαζί. Και χρησιμοποιώ σκοπίμως τη λέξη υβρίδιο καθώς δεν πρόκειται για αναπαραγωγή των συγγραφικών στυλ των ανωτέρω μα για ένα νέο «είδος» πεζογραφήματος μέσα στο οποίο μπορεί κανείς να αναζητήσει αντιστοιχισμούς με τα έργα ενός σημειολόγου ή ενός μύστη.

Πέμπτη, 4 Οκτωβρίου 2018

Το τάβλι

Είναι η δεύτερη φορά που παρακολουθώ το γνωστό έργο του Δημήτρη Κεχαΐδη. Η πρώτη ήταν πριν τρία χρόνια περίπου στο θέατρο «Αποθήκη». Φέτος είχα την χαρά να το δω -και παράλληλα να ξεκινήσω και την θεατρική σεζόν 2018-2019, στον πολυχώρο Faust στην οδό Καλαμιώτου. Το εμβληματικό έργο του Δημήτρη Κεχαΐδη πρωτοπαίχτηκε στο Θέατρο Τέχνης το 1972 σε σκηνοθεσία του Κάρολου Κουν και με πρωταγωνιστές τον Νικήτα Τσακίρογλου και τον Γιάννη Μόρτζο. Έκτοτε και παρόλο που έχουν περάσει πάνω από σαράντα πέντε χρόνια, παίζεται συνεχώς στις αθηναϊκές αίθουσες, γεγονός που δείχνει από μόνο του την διαχρονικότητα και την μεγάλη δυναμική του ίδιου του έργου.

Κάτια Αθανασίου

Γεννήθηκε στην Αθήνα και ήταν αδελφή της ηθοποιού Μαργαρίτας Αθανασίου. Γελαστή, αισιόδοξη, καρατερίστα και σουμπρέτα του θεάτρου, έγινε ευρύτερα γνωστή από τον ρόλο της στην τηλεοπτική σειρά «Λούνα παρκ». Υπήρξε σύζυγος του μουσικοσυνθέτη Ζακ Ιακωβίδη. Πέθανε στις 3 Σεπτεμβρίου 2018. Η φωτογραφία είναι από το πρόγραμμα της θεατρικής παράστασης «Είδες... η λιτότητα» (των Κ. Νικολαΐδη και Ηλ. Λυμπερόπουλου, θέατρο Καλουτά, 1979-1980).

Τετάρτη, 3 Οκτωβρίου 2018

Στο θέατρο Μορφές Έκφρασης...

...κατά τη θεατρική χρονιά 2018-2019 μπορείτε να δείτε τις ακόλουθες παραστάσεις. Η ανάρτηση ενημερώνεται και εμπλουτίζεται διαρκώς ενώ τα στοιχεία του θεάτρου και άλλες χρήσιμες πληροφορίες βρίσκονται στο τέλος.
Καλή δημιουργική χρονιά!

Από τις 10 Νοεμβρίου και κάθε Σάββατο στις 21:30 και Κυριακή στις 19:30 δείτε Το Όνειρο ενός Γελοίου, του Φ. Ντοστογιέφσκι.
Γραμμένο το 1877, από τον μεγάλο Ρώσο δημιουργό, «Το Όνειρο ενός Γελοίου» αποτελεί ένα άκρως διαχρονικό έργο του σήμερα. Πώς ένας άνθρωπος που βρίσκεται στα πρόθυρα της αυτοκτονίας, μέσα σε μια κοινωνία που βρίσκεται στα πρόθυρα της αυτοκαταστροφής θα καταφέρει να βρει το δρόμο του προς το φως; Από πού θα αντλήσει ενέργεια, ελπίδα και κουράγιο για να συνεχίσει να υπάρχει; Ένας άνθρωπος μόνος του αρκεί για να μετατρέψει την κόλαση σε παράδεισο; «Το Όνειρο ενός Γελοίου» αποτελεί ένα αριστούργημα γραφής και πλοκής που οδηγεί το θεατή βήμα-βήμα από έναν κόσμο εχθρικό για τον άνθρωπο στην άλλη πλευρά, εκεί όπου η ευτυχία γίνεται πράξη.
Η παράσταση που έχει αποσπάσει πολύ καλές κριτικές, προβάλει ένα εξαιρετικό μήνυμα στους θεατές δίνοντας τους την ευκαιρία να προβληματιστούν αλλά και να ταξιδέψουν σ’ έναν κόσμο ονειρικό όπου τα όνειρα μας μπορούν να γίνουν αληθινά! Το έργο συνεχίζεται για 3η χρονιά με νέα σκηνοθετική ματιά και πρωτότυπη μουσική επένδυση, που απογειώνει την υποβλητική και γεμάτη δυναμισμό ερμηνεία του Θωμά Κινδύνη.
Μετάφραση-Σκηνοθεσία: Άννα Σεβαστή Τζίμα | Διασκευή κειμένου: Θωμάς Κινδύνης | Μουσική: Κωνσταντίνος Ευαγγελίδης | Σκηνικά: Κωνσταντίνα Μαρδίκη | Φωτισμοί–Video προβολές: Παναγιώτης Λαμπής
Διάρκεια: 70'

Το Αυγό του Θεού

Προ-σημείωση εξαιτίας της ανυπέρβλητης ειλικρίνειας μου: Λόγω της δύσκολης καθημερινότητας, με λύπη σάς παραδέχομαι ότι δε γράφω την κριτική μόλις τελείωσα το βιβλίο, αλλά μια εβδομάδα αργότερα. Παρ’ όλα αυτά, κι ας μην έχω την επιρροή του μπλεγμένη στην ενέργειά μου, θα σας μεταφέρω στο σκηνικό που λέγεται «Πώς μου φάνηκε αυτό το βιβλίο» με όση περισσότερη ζωηράδα μπορώ.

Θα ξεκινήσω με την παραξενιά του βιβλιοφάγου, γιατί δεν μπορώ να μην σχολιάσω το πανέμορφο στην αίσθηση των δαχτύλων χαρτί που έχει επιλεχθεί για την εκτύπωση του βιβλίου της κας Χατζηνικολάου -χαρτί που για εμάς τους δύτες σε άλλους κόσμους και στιγμές είναι μία παραπάνω πολυτέλεια στη διάρκεια της κατάδυσης κι εξερεύνησης.

Τρίτη, 2 Οκτωβρίου 2018

Κάτι σαν κήπος

Η Μαριλένα Τριανταφυλλίδου, σκηνοθέτρια και καλλιτεχνική διευθύντρια του Artika, μιλάει για την παράσταση-θέατρο με χορό και ζωντανή μουσική, Κάτι σαν κήπος, που απευθύνεται σε παιδιά ενός ως πέντε ετών και παίζεται για δεύτερη χρονιά ενώ από τον Δεκέμβριο θα ακολουθήσει και μια νέα παραγωγή! 
Πώς σας ήρθε η ιδέα;
Μ.Τ.: Είχα παρακολουθήσει για πρώτη φορά μία παράσταση για παιδιά βρεφικής-νηπιακής ηλικίας το 2004 και ενώ δούλευα τότε ως ηθοποιός στο Toihaus Theater στο Salzburg της Αυστρίας. Επιστρέφοντας πίσω, το 2006, ξεκινήσαμε μαζί με τη φίλη και συνάδερφο Κατερίνα Αλεξάκη την ομάδα Artika και δημιουργήσαμε τον χώρο Artika που είχαμε τότε. Καθώς αυτό που είχα δει και αισθανθεί μου είχε κάνει ιδιαίτερη εντύπωση, και δεν υπήρχε κάτι αντίστοιχο μέχρι τότε στην Ελλάδα, πρότεινα στην Κατερίνα να το τολμήσουμε. Η πρόταση αγκαλιάστηκε με ενθουσιασμό και έτσι τον Φεβρουάριο του 2007 παρουσιάσαμε την παράσταση «Η δική μου ομπρέλα», την πρώτη θεατρική παράσταση στην Ελλάδα για παιδιά ηλικίας από 1,5 έτους.

Ποιος σκότωσε την Ιφιγένεια;

Αλήθεια, εσείς ξέρετε ποιος σκότωσε την Ιφιγένεια; Αν απαντήσετε ο Αγαμέμνονας θα έχετε κάνει το πρώτο λάθος -γίνεται ξεκάθαρο από τις πρώτες σελίδες εξάλλου. Το ψυχολογικό θρίλερ της Ελευθερίας Μεταξά δεν αφορά την μυθική κι αρχαία Ιφιγένεια αλλά μία άλλη σύγχρονη και δεν είναι εκείνη που φαντάζεσαι ή μαντεύεις διαβάζοντας τα πρώτα αναγνωριστικά κεφάλαια.

Δευτέρα, 1 Οκτωβρίου 2018

Στο Έαρ Βικτώρια...

...τη δημιουργική περίοδο 2018-2019 μπορείτε να δείτε τις ακόλουθες παραστάσεις. Η ανάρτηση ενημερώνεται και εμπλουτίζεται διαρκώς με ό,τι νεότερο. Στο τέλος θα βρείτε τα στοιχεία του θεάτρου.
Καλή χρονιά!

Από τις 17 Οκτωβρίου και κάθε Τετάρτη στις 21:00 έρχεται η μαύρη κωμωδία Τι Με Κοιτάς Έτσι;»  των Ρόδη-Κυφωνίδη με την Αθηνά Παππά. Είναι ένας χειμαρρώδης μονόλογος με ηρωίδα μία Γυναίκα, η οποία, μετά από μια αποτυχημένη απόπειρα αυτοχειρίας, διηγείται τη ζωή της, χρησιμοποιώντας γλαφυρή αφήγηση και μαύρο χιούμορ. Η ηρωίδα κατορθώνει να αυτοσαρκάζεται, να σαρκάζει, να σχολιάζει, να γελά και να ονειρεύεται… καθισμένη σε ένα αναπηρικό αμαξίδιο. Η παράσταση στοχεύει να μιλήσει ανοιχτά για τον αποκλεισμό που βιώνουν άτομα με αναπηρία, τόσο σωματική όσο και ψυχική. Μέσα από το μαύρο χιούμορ, αλλά και τις αναφορές σε μια εποχή που έχει παρέλθει ανεπιστρεπτί για την Ελλάδα, η ηρωίδα προσπαθεί να κατανοήσει πώς έφτασε στο σημείο που βρίσκεται και πώς θα ξεφύγει από εκεί. Το έργο βασίζεται σε αληθινή ιστορία.
Κείμενο-Σκηνοθεσία: Κωνσταντίνος Ρόδης & Ιωάννης Κυφωνίδης | Ερμηνεία: Αθηνά Παππά | Σκηνικά-Κοστούμια: Μαριλίζα Rendl | Σύνθεση πρωτότυπης μουσικής-Ενορχήστρωση: Χρήστος Μπάκης | Σχεδιασμός Φωτισμού-Φωτογραφίες: Βαγγέλης Ρασσιάς | Σόλο Βιολί: Γιώργος Μανωλάς | Make up Artist: Μαργαρίτα Καρακάση | Hair Styling: Ντίνα Τριάντου | Γραφιστική επιμέλεια αφίσας: Δήμητρα Αγγελακοπούλου | Trailer: Ελένη Μολφέτα | Φιλική Συμμετοχή (Voice over): Σάρα Γανωτή, Ματθίλδη Μαγγίρα, Γιώργος Χριστοδούλου.

Από 31 Οκτωβρίου κάθε Τετάρτη στις 20:30 δείτε την παράσταση MEIN KOMPLEX, Όταν ο Hitler συνάντησε τον Freud…, σε διασκευή-σκηνοθεσία Μπάμπη Κλαλιώτη.
Μια ξεκαρδιστική κωμωδία για την επίσκεψη ενός άνδρα, που πρόκειται να γίνει διάσημος, σ΄έναν ήδη διάσημο ψυχίατρο, στη Βιέννη του 1920, ζητώντας τη βοήθειά του, μια και η σεξουαλική του ζωή δεν είναι αυτή που θα επιθυμούσε ο ίδιος... Ποιος είναι όμως ο ασθενής που επισκέπτεται τον διασημότερο ψυχίατρο στον κόσμο για να τον βοηθήσει να αντιμετωπίσει τα προβλήματα αυτά; Το Mein Κomplex, φέρνει τον Χίτλερ και την φιλενάδα του, Κριστίν, στο ιατρείο του Σίγκμουντ Φρόυντ! Ο Φρόυντ αναλαμβάνει να βοηθήσει αυτό το… ασυνήθιστο ζευγάρι, και δεν αργεί να ξεκινήσει μια σειρά από αναπάντεχες, «δυσάρεστες», αλλά εξαιρετικά κωμικές καταστάσεις. Οι μορφές του υποψήφιου δικτάτορα και του διασημότερου ψυχίατρου είναι σκιαγραφημένες με γλαφυρότητα και πολύ χιούμορ.
Σκηνικά-Κοστούμια: Μάγδα Καλέμη | Μουσική Επιμέλεια-τσέλο: Σταύρος Παργινός | Κινησιολογική Επιμέλεια: Μόνικα Κολοκοτρώνη | Φωτισμοί: Νίκος Καλαντζής | Sound Design: Σωτήρης Καναρέλης | Γραφιστικά: Κατερίνα Ματζουράνη | Παίζουν (με αλφαβητική σειρά): Μάνθος Καλαντζής, Βαρβάρα Καρά, Κώστας Καραμουσάλης


Θέατρο Έαρ Βικτώρια, Μαγνησίας 5 και Αριστοτέλους 132, Αθήνα, 2108220020 και 6970027730

Η ατέλεια της πληρότητας

Γράφει η Νόπη Χατζηιγνατιάδου
Το φως διαθλάται στους γυάλινους σβώλους της ύλης, χορταίνει όλα τα πεινασμένα μάτια. Αντιλαμβάνεσαι την πληρότητα που διαχέεται στον χώρο με όλες τις άυλες κουκκίδες σου. Είναι μεγάλες οι στιγμές, είναι τρανή η διάρκεια. Η πληρότητα σε κρατά. Δεν πέφτεις. Δε δύεις. Όλα τα άκρα ακμαία. Στέρεος είσαι, καθώς προχωράς. Αλλάζεις. Μεταβάλλεσαι. Νοοτροπία αλλάζεις -μετανοείς. Δίχως τελμάτωση. Κι όμως, δεν υπάρχει χθες, αύριο, ιστορία, μήτε μύθος. Σε χρόνο παροντικό, πάλι γεννιέσαι. Ρουφάς με τη μεγάλη μύτη σου την ευωδιά της αρμπαρόριζας, της σάρκας και του βασιλικού. Κάνεις έρωτα όταν κάνεις έρωτα, με κάθε εσωτερικό σου όργανο. Κάνεις έρωτα όταν δεν κάνεις έρωτα με όλες σου τις αισθήσεις. Νιώθεις τη δόνηση στα εγκεφαλικά σου κύτταρα, ταυτόχρονα και στις πατούσες. Αγγίζεις την ξένη ύλη με το ‘να σου δάχτυλο και περνάς ολόκληρος μέσα στο φιλόξενο σπίτι. Έχει δροσιά τα καλοκαίρια και θαλπωρή, η αγάπη, όταν κρυώνεις. Το μέσον -τα σώματα. Οι υγροί δίοδοι υπηρετούν την ένωση. Ο πόθος της καθολικής κατάκτησης επιτυγχάνει τον στόχο του για εκατό και μέρες, για εις το άπειρο. Η γένεση επαναλαμβάνεται από την ίδια μήτρα, το πρόσωπο γεννά το ίδιο πρόσωπο κι αντίστροφα. Το πρώτο πρόσωπο εναλλάσσεται σε δεύτερο κι αντίστροφα. Δηλαδή, είμαι η μήτρα, είσαι ο γόνος. Είμαι το σπέρμα, είσαι η κοιλιά, που τον λόγο κυοφορεί. Οι θνητές ρίζες εξαϋλώνονται με της ύλης τον αφράτο λόγο, με τη γινομένη πράξη της γλώσσας. Μάρτυρας το φως επάνω στα πρόσωπα. Το πρόσωπο προϋποθέτει πρόσωπο. Πρόσωπο δίχως πρόσωπο δεν υφίσταται. Το κρασί και το ψωμί στο τραπέζι. Τα σώματα κοινώνησαν. Η πόρτα διάπλατα ανοίγει, το φως ξανά και ξανά αγκαλιάζει σα μάνα, σαν πατέρας, σαν αδερφή, σαν εραστής. Κάθε αυγή όλα γεννιούνται τώρα. Μαζί. Οι λίθινες απολήξεις των κυμάτων σπάνε με τα τέσσερα χέρια…

🌹

Copyright © Νόπη Χατζηιγνατιάδου All rights reserved 
Απόσπασμα αδημοσίευτου έργου της.
Το συνοδευτικό κολάζ δημιουργήθηκε από πίνακα της Καλιφορνέζας Isabel Emrich που ζωγραφίζει με λάδι γυναίκες βυθισμένες στο νερό.

Από την ίδια:
Μορφή
Πρόβα έρωτα

ΔΩΡΑ - Κλικ σε εκείνο/-α που θέλετε για πληροφορίες
Η αγαπητικιά, Σόφη ΘεοδωρίδουΣουζάνα ΧατζηνικολάουΕγώ, απέναντι, Νίκη ΚωνσταντοπούλουΗ συνωμοσία της Χιονάτης, Κώστας Στοφόρος, μικρά πεζάΟ πόνος της επιστροφής, Άγγελος ΜανουσόπουλοςΗ πτώση, Αλμπέρ ΚαμύΈρωτες υπέρ μεν άγαν, Ρένα Αβαράκη-Αγραφιώτη
Ώρα μηδέν..., Αιμιλία ΠλατήΆπαντα Κωνσταντίνου ΚαριωτάκηΗ αναζήτηση, Η ανατροπή, Η αναλαμπή, Νίκος ΘέμεληςΟι Άγιοι με τα πορφυρά μάτια, Μάριου ΜητσόπουλουΧρήστος ΚουκουσούρηςΓιώτα ΓουβέληΜπουλούκια και Ημιτόνια, Μίμης Φωτόπουλος
Άπαντα Κωνσταντίνου ΚαβάφηHippie, Paulo CoelhoΑναρχικός τραπεζίτης, Φερνάντο ΠεσσόαΑσκητική Νίκου ΚαζαντζάκηΧρήστος Φλουρής, Υπόθεση ΜανδραγόραΔιαβάστε ή κατεβάστε τα Ανένταχτα του Νίκου Καββαδία
Το ξύλινο παλτό, Κατερίνα Γώγου