ΣΗΜΕΙΩΣΤΕ: Η επόμενη παρουσίαση του βιβλίου του Κωνσταντίνου Ιωακειμίδη, Η φωνή μέσα μου, θα γίνει στις 24/11/2018 στις 19.00 στην αίθουσα εκδηλώσεων του Δημαρχείου Νίκαιας, Παν. Τσαλδάρη 10, 1ος όροφος *** Κατεβάστε ΔΩΡΕΑΝ ebooks: Αδερφοί Καραμάζοβ, Φ. Ντοστογιέβσκι * Οι Άγιοι με τα πορφυρά μάτια, Μ. Μητσόπουλος * Ανένταχτα, Ν. Καββαδία * Αναρχικός τραπεζίτης, Φ. Πεσσόα * Άπαντα, Κ. Καβάφη * Άπαντα, Κ. Καρυωτάκη * Η πτώση, Α. Καμύ * Ημιτόνια και Μπουλούκια, Μ. Φωτόπουλου * Ασκητική, Ν. Καζαντζάκη * Το ξύλινο παλτό, Κ. Γώγου
ΚΕΡΔΙΣΤΕ ΔΙΠΛΕΣ ΠΡΟΣΚΛΗΣΕΙΣ: Επείγοντα περιστατικά: Εχθροί εξ αίματος - Βιολογικός μετανάστης * Σήμερα ξύπνησα παιδί * Αυτοκράτωρ Αδριανός * Μουσική εκδήλωση στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών *** ΚΕΡΔΙΣΤΕ ΒΙΒΛΙΑ ακολουθώντας τους συνδέσμους. Μυθιστορήματα: Το αυγό του Θεού * Το δάκρυ της Μάντισσας * Hippie * Υπόθεση Μανδραγόρας * Η αγαπητικιά * Η αναζήτηση, Η ανατροπή, Η αναλαμπή * Οι ψυχές μας τη νύχτα * Μέχρι τον Αύγουστο * Ταξίδι στην Ανεμούσα * Σκοτεινός παράδεισος * Ο χάρτης του κόσμου στο μυαλό σου ** Περιπλάνηση: Η συμφωνία της Αθήνας ** Θεατρικό: Άκουσε τα κύματα ** Ποίηση: Εγώ, απέναντι * Σκιρτήματα του νου ** Διηγήματα: Η συνωμοσία της Χιονάτης * Έρωτες υπέρ μεν άγαν... * Οι συνοδοιπόροι * Το κίτρινο δάνειο * Κόκκινη κλωστή δεμένη

Δευτέρα, 12 Νοεμβρίου 2018

Ματίλντα

Η Ματίλντα είναι ένα παιδικό βιβλίο που έχει γράψει ο Βρετανός συγγραφέας Ρόαλντ Νταλ. Εκτός από την Ματίλντα ο Νταλ έχει γράψει το γνωστό έργο «Ο Τσάρλι και το εργοστάσιο της σοκολάτας», το έργο με πρωταγωνιστή τον Τζέιμς Μποντ «Ζεις μονάχα δυο φορές» και είναι και ο δημιουργός των Γκρέμλινς! Επίσης κατά τη διάρκεια του Δεύτερου Παγκοσμίου Πολέμου ο Νταλ υπήρξε πιλότος της ΡΑΦ στην Ελλάδα.
Ένας καταπληκτικός παραμυθάς λοιπόν ήταν ο Ρόαλντ Νταλ που μας χάρισε απίστευτες στιγμές. Μια από αυτές είναι και η Ματίλντα του η οποία έχει γυριστεί και σε ταινία το 1996 με πρωταγωνιστές τη Μάρα Γουίλσον, τον Ντάνι Ντε Βίτο, την Έμπεθ Ντάβιτζ (την είχαμε απολαύσει στο ρόλο της Έλεν Χιρς στη Λίστα του Σίντλερ) και την Ρέα Πέρλμαν.

Η φωνή μέσα μου

Η πρώτη επαφή με το έργο του Κωνσταντίνου Ιωακειμίδη έγινε μέσα από τα ευθυμογραφήματα του και την γενικότερη χαρούμενη, κελαριστή, χιουμοριστική γραφή του. Μέσα από τις σελίδες των βιβλίων του όπως Το τελευταίο Botox, Φόνοι στην Κρυστάλλη, Η γριά βαλίτσα κ.ά. και μέσα από τους χάρτινους απίθανους ήρωές του. Κάποιοι πιο συμβατικοί, όπως ο Αντώνης Παλαιολόγος με την απύθμενη μετριοφροσύνη του ή η Μαρία της οδού Κρυστάλλη με τις καλές πλην φονικές της προθέσεις, αλλά και άλλοι πιο ασυνήθιστοι όπως ο ανυπάκουος κούταβος Ερμής και η βαλίτσα που τη φωνάζουν Λίτσα... όλοι τους άκρως συμπαθητικοί και ξεκαρδιστικοί κατά τον τρόπο που τους πλάθει ή παρατηρεί και περιγράφει ο συγγραφέας. Έχουμε συνηθίσει μέσα από τις ιστορίες που μας διηγείται να χαμογελάμε πολύ, να διασκεδάζουμε· πολλές φορές να χαχανίζουμε τρανταχτά ακόμα και στα πιο σοβαρά θέματα.

Σε αυτό το βιβλίο του όμως κάνει την ανατροπή. Κάθε περιθώριο γέλιου πνίγεται ασφυκτικά από έναν κόμπο στο στομάχι καθώς διαβάζουμε με ημερολογιακή δομή τις αφηγήσεις του Φίλιππου. Ο Φίλιππος -προφανώς το εκδοτικό όνομα ενός νέου που κυκλοφορεί ανάμεσά μας- αποφασίζει να μιλήσει για την δική του προσωπική ιστορία στον Κωνσταντίνο και εκείνος τη μεταφέρει αφιλτράριστη σε εμάς. «Η φωνή μέσα μου» αποτελεί μια μαρτυρία και αυτή είναι η διαφοροποίηση και η δύναμή της.

Κυριακή, 11 Νοεμβρίου 2018

Ο Τζόαν Παντάν και Οι θλιμμένοι τροπικοί

Σύμφωνα με το θεατρικό έργο του Ντάριο Φο «Ο Τζόαν Παντάν και η ανακάλυψη της Αμερικής», ο ομώνυμος ήρωας είναι ένας Βενετσιάνος που μπαρκάρει αναγκαστικά σε μια από τις γαλέρες του Χριστόφορου Κολόμβου για να γλιτώσει από τις κατηγορίες και την αναμενόμενη καταδίκη της Ιεράς Εξέτασης. Μέσα από αυτό το έργο ο ανατρεπτικός για την εποχή του, Ντάριο Φο, σχολιάζει καυστικά την καθολική εκκλησία και τις πρακτικές της στην γηραιά Ευρώπη. Ο Τζόαν Παντάν θεωρείται ένοχος μόνο και μόνο επειδή ήταν ερωτευμένος με μια γυναίκα που την θεωρούσαν μάγισσα. Την γυναίκα αυτή την κατηγορούσαν ως μάγισσα μόνο και μόνο επειδή ήταν έξυπνη, μορφωμένη και μπορούσε να προβλέψει τον καιρό σύμφωνα με τις αποχρώσεις του χρώματος που είχαν τα σύννεφα στον ουρανό. Ο Ντάριο Φο όμως κατακρίνει την καθολική εκκλησία και στον Νέο Κόσμο. Οι Ισπανοί κονκισταδόρες εισβάλλουν στην κυριολεξία στον Άγιο Δομίνικο και στην Φλόριδα, σφάζουν τους ιθαγενείς, βιάζουν τις γυναίκες τους, κλέβουν την περιουσία τους με την δικαιολογία ότι δεν είναι ίσοι άνθρωποι με αυτούς αφού δεν πιστεύουν στον Χριστό. Όταν δε ο Τζόαν Παντάν προσπαθεί και καταφέρνει να προσηλυτίσει τους ιθαγενείς, οι καθολικοί Ισπανοί δεν το παραδέχονται και τον κατηγορούν που τους έκανε Χριστιανούς, αφού τελικά καταλήγουν στο συμπέρασμα ότι έτσι και αλλιώς, είναι κατώτερο είδος.

Σάββατο, 10 Νοεμβρίου 2018

Η Χαρά Δημητριάδη Μεταξύ Πειραιώς και Νεαπόλεως

Η «Ξανθίας» Α.Μ.Κ.Ε. και ο σκηνοθέτης Κώστας Παπακωνσταντίνου παρουσιάζουν το διήγημα του Γεωργίου Βιζυηνού «Μεταξύ Πειραιώς και Νεαπόλεως». Το αριστούργημα το Γεωργίου Βιζυηνού δημοσιεύτηκε τον Αύγουστο του 1883 σε συνέχειες στην εφημερίδα «Εστία».

Για το έργο:
Το «Rio Grande», ένα από τα μεγαλύτερα πλοία της εποχής, ταξιδεύει από τον Πειραιά προς τη Νάπολη της Ιταλίας. Κατά τη διάρκεια του ταξιδιού ο Ποιητής, κι αφηγητής της ιστορίας, συναντά μια παιδική του φίλη και τον βαθύπλουτο πατέρα της. Οι νέοι ερωτεύονται αλλά ο πατέρας της νέας έχει άλλα σχέδια για την κόρη του. Οι δύο ερωτευμένοι καταφέρνουν να ξεπεράσουν όλες τις αποστάσεις που τους χωρίζουν, την ηλικιακή, τη γεωγραφική, αλλά όχι την κοινωνική, όπως την ορίζει το χρήμα. Η ιστορία εκτυλίσσεται σαν αεράκι πάνω στο κατάστρωμα του πλοίου.
Η Χαρά Δημητριάδη μάς είπε για την παράσταση...
Ακόμη ένα κείμενο της νεοελληνικής λογοτεχνίας που δουλέψατε και προσαρμόσατε για τη θεατρική σκηνή. Με ποιο κριτήριο ή κίνητρο επιλέγετε τα έργα που παρουσιάζετε;
Χ.Δ.: Προσωπικά είναι η πρώτη φορά που συνεργάζομαι με τον Κώστα Παπακωνσταντίνου και την υπόλοιπη ομάδα και είμαι πολύ χαρούμενη για αυτή μας τη συνάντηση! Όλοι αυτοί οι μήνες που εργαζόμαστε για την παράσταση «Μεταξύ Πειραιώς και Νεαπόλεως» είναι ένα απίστευτο ταξίδι για μένα. Έγινα μέλος αυτής της παρέας και έμαθα πολλά καινούρια πράγματα, τόσο ως ηθοποιός, όσο και στο κομμάτι της οργάνωσης και εκτέλεσης μίας θεατρικής παραγωγής. Μέσα σε αυτά είναι και η πιο ουσιαστική επαφή μου με τη νεοελληνική λογοτεχνία και το πως μπορεί αυτή να μας αφορά και να έχει κάτι να μας πει στο σήμερα, στο εδώ και τώρα. Γιατί η παράσταση εκτυλίσσεται στο εδώ και τώρα, το δικό μας και του παρτενέρ μας επί σκηνής και εκτός σκηνής, δηλαδή των θεατών. Θεωρώ λοιπόν ότι ένα από τα κριτήρια είναι το τι λένε αυτά τα κείμενα, κατά πόσο συγκινούν αρχικά εμάς τους ίδιους και πως επικοινωνούν με το σήμερα. Το ενδιαφέρον της ιστορίας αυτής καθεαυτής και της ιστορίας που επιλέγει να πει η ομάδα κάθε φορά με όχημα το αρχικό κείμενο. Η συστηματική έρευνα και εργασία του Κώστα Παπακωνσταντίνου πάνω στα κείμενα την νεοελληνικής λογοτεχνίας, έχει δώσει άλλωστε τα τελευταία χρόνια πολλούς και ζουμερούς καρπούς. Παραστάσεις που μας αφορούν εδώ και τώρα.

Νίκος Κούρος

Γεννήθηκε στις 20 Μαρτίου 1928 στη Χαλκίδα και σπούδασε στη Δραματική Σχολή του Ελληνικού Ωδείου, από όπου αποφοίτησε το 1953, πιάνο και τραγούδι στο Ωδείο Αθηνών, καθώς και στη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών. Πέθανε στις 24 Οκτωβρίου 2018. Η φωτογραφία είναι από το πρόγραμμα της θεατρικής παράστασης «Ο κουρέας της Ρηγίλλης» (του Κώστα Παπαπέτρου, θέατρο Διάνα, 1990-1991).

Παρασκευή, 9 Νοεμβρίου 2018

Ο φεγγίτης

Έχω δει αρκετά έργα του Ντέιβιντ Χέαρ και είναι από τους αγαπημένους μου Αγγλοσάξονες εν ζωή θεατρικούς συγγραφείς αλλά και σεναριογράφους. Για το πλατύ κοινό στην Ελλάδα, ίσως έγινε γνωστός από τα σενάρια των ταινιών «Οι ώρες» και «Σφραγισμένα χείλη». Έτσι έσπευσα να δω τον «Φεγγίτη» που παίζεται στο θέατρο Εμπορικόν στου Ψυρρή.

Πέμπτη, 8 Νοεμβρίου 2018

Οι συντελεστές της παράστασης «Αν αργήσω, κοιμήσου +»...

μιλούν για το κείμενο, το έργο, την παράσταση, το συγγραφέα, τους ήρωες, τον έρωτα...

Στο έργο αυτό, οι πέντε χαρακτήρες (ο Α, η Γ, ο Δ, η Ε και η ΣΤ), σε ένα κλίμα εξομολογητικό, αποφασισμένοι να πετάξουν από πάνω τους κάθε ψέμα και να αντιμετωπίσουν την αλήθεια τους, μοιράζονται με το κοινό όσα έκαναν ή δεν έκαναν για να βρουν και να ζήσουν τον έρωτα. Σε μια συνθήκη όπου κάνουν τη μία εξομολόγηση μετά την άλλη, ζούνε ξανά τις ιστορίες τους, γελάνε, κλαίνε, πίνουν, τραγουδούν, χορεύουν. Η μουσική αποτελεί σχεδόν μόνιμη συνοδεία στις κινήσεις και τα λόγια τους. Με ειλικρίνεια προς όλους αλλά και προς τον εαυτό τους, έχοντας ανοίξει όλα τα χαρτιά τους, καταλήγουν στο γεγονός ότι, σε κόντρα των καιρών, εκείνοι δεν θα σταματήσουν να ζουν τα συναισθήματά τους δυνατά, χωρίς φόβο και ταμπέλες, όσο κι αν τους στοιχίζει αυτό….

Από τον συγγραφέα:
Τα κείμενα του « Αν αργήσω κοιμήσου + » γράφτηκαν πριν από μερικά χρόνια με διάφορες αφορμές: τυχαίες εικόνες πίσω από παράθυρα διαμερισμάτων, μισολιωμένες κουβέντες σε κινητά και μαξιλάρια, μηνύματα που δεν στάλθηκαν ποτέ (κι αν στάλθηκαν, δεν έφτασαν), πτώσεις, συμπτώσεις και... περιπτώσεις, που θα μπορούσες να τις πεις και κλινικές αν η μοναξιά είναι πάθηση. Ξηλώθηκαν και ξαναράφτηκαν πολλές φορές απ' την αρχή, κι αν φαίνονται κάπου κάπου οι ραφές τους, δεν μου φαίνεται καθόλου κακό: το 'χουν αυτό, καμιά φορά, τα χειροποίητα.
Άκης Δήμου
Σεπτέμβριος 2018

Η σκηνοθέτις Σοφία Σπύρου μάς είπε:

Τι εκφράζουν για σας τα κείμενα του Άκη Δήμου;
Σ.Σ.: Ο Άκης Δήμου είναι ένας συγγραφέας για τον έρωτα. Μέσα από τα έργα του εκφράζει όλα εκείνα που έχουμε προσπαθήσει ή αποφύγει να ζήσουμε, με τόσο αριστοτεχνικό τρόπο, ώστε καμιά φορά, μέσα από την ποίηση στο λόγο του ξεχνάμε και οι ίδιοι πόσο πολύ μας έχει πληγώσει ο έρωτας ή πόσο τον έχουμε πληγώσει εμείς. Είναι πολύ ιδιαίτερο συναίσθημα το να διαβάζεις ένα κείμενο και να μπορείς έστω και για μερικά δευτερόλεπτα να ανατρέξεις σε ένα προσωπικό σου βίωμα. Ο Δήμου, λοιπόν, έρχεται να μας αποδείξει με το ξεχωριστό του χιούμορ ότι αξίζει να αγαπήσουμε όλες εκείνες τις στιγμές που είχαμε επιλέξει να μη θυμόμαστε και αυτό, κατά τη γνώμη μου, είναι αν μη τι άλλο λυτρωτικό!

Πόσο ταυτίζεστε και πόσο διαφοροποιείστε από τους χαρακτήρες;
Σ.Σ.: Είναι όλοι οι χαρακτήρες του έργου μας πολύ αγαπημένοι μου, αλλά δεν μπορώ να ισχυριστώ ούτε πως ταυτίζομαι ούτε πως διαφοροποιούμαι απόλυτα. Ο καθένας κουβαλάει τη δική του ενέργεια, δύναμη και αδυναμία και σίγουρα μέσα στις ιστορίες που διηγούνται μπορώ να εντοπίσω τον εαυτό μου κάποια στιγμή της ζωής μου, λιγότερο ή περισσότερο.

Τι θα θέλατε να κρατήσει ο θεατής μετά την αποχώρηση του από το θέατρο;
Σ.Σ.: Το πιο σημαντικό στοίχημα -που δείχνει μέχρι στιγμής να έχει κερδηθεί- ήταν, είναι και θα είναι ο θεατής φεύγοντας να έχει πάρει μαζί του όλη την αλήθεια που προσφέρεται απλόχερα και που σίγουρα, θα έχει εντοπίσει μέσα σε αυτήν ένα μικρό ή μεγάλο κομμάτι του εαυτού του. Στόχος είναι να δικαιώσουμε τους χαρακτήρες και όχι να κρίνουμε όσα εξομολογούνται. Εύχομαι να το εισπράττει και το κοινό αυτό σε κάθε παράσταση!

Τελικά, τι έγινε με τον χαρακτήρα Β;
Σ.Σ.: Ο Β δυστυχώς δεν κατάφερε να είναι στην παράσταση (και έτσι από έξι οι ηθοποιοί, όπως στο πρωτότυπο έργο, κατέληξαν να είναι πέντε). Ωστόσο, επέλεξα να μην ονομαστεί κάποιος από τους υπόλοιπους ηθοποιούς με το συγκεκριμένο γράμμα αλλά να διατηρηθεί η αρχική διανομή -που υπάρχει μόνο στο κείμενο και δεν αναφέρονται ως ονόματα των χαρακτήρων στην παράσταση τα Α, Γ, Δ, Ε και ΣΤ.

Ο Θοδωρής Δεύτος και Το πέρασμα αντίκρυ

Τι σας ώθησε να γράψετε αυτό το βιβλίο;
Θ.Δ.: Πρέπει πρώτα να σας πω ότι αυτό είναι το 5ο βιβλίο μου που αναφέρεται στις αλησμόνητες πατρίδες, εξ’ ου και ο χαρακτηρισμός που μου έχει αποδοθεί «Ο συγγραφέας των αλησμόνητων πατρίδων». Έχω γράψει για την Σμύρνη, την Κύπρο, τον Πόντο, την Κωνσταντινούπολη και τελευταίος σταθμός είναι η Βόρειος Ήπειρος. Δεύτερο και σημαντικότερο ίσως είναι το γεγονός ότι έχω από την πλευρά του πατέρα μου καταγωγή από την Βόρειο Ήπειρο. Αυτό εξηγεί από μόνο του το γιατί τώρα ένα βιβλίο για το συγκεκριμένο θέμα. Ένα εύλογο ερώτημα, μετά από αυτό, θα ήταν γιατί άργησα τόσο πολύ να γράψω για την δική μου αλησμόνητη πατρίδα. Αλλά κι εδώ η απάντηση είναι απλή. Δεν αισθανόμουν έτοιμος να αγγίξω ένα θέμα που με πόνεσε τόσο πολύ μέσα στον χρόνο, μα καθόλου έτοιμος ψυχικά, συναισθηματικά. Με πλημμύριζε η συγκίνηση και με μπλόκαρε. Έτσι, έμεινε πίσω για να κλείσει ελπίζω αυτό τον μακρύ κατάλογο των αλησμόνητων πατρίδων. Με ώθησε λοιπόν, η αγάπη μου για την ιδιαίτερη πατρίδα την οποία κρύβω βαθιά μέσα στην ψυχή μου.

Αν θα έπρεπε να το περιγράψετε με μία μόνο λέξη, ποια θα ήταν αυτή;
Θ.Δ.: Παιδοκτονία!

Τι εννοείτε;
Θ.Δ.: Εννοώ ότι η μητέρα πατρίδα, για την οποία οι Βορειοηπειρώτες αδελφοί μας αποδεδειγμένα, ήταν ικανοί να δώσουν και την ψυχή τους, εγκαταλείφθηκαν μόνοι και αβοήθητοι να γίνονται βορά ενός σκληρού, ενός απάνθρωπου καθεστώτος, όπως ήταν το καθεστώς του Ενβέρ Χότζα που κυβέρνησε την Αλβανία από το 1945 ως το 1990. Η μάνα Ελλάδα φέρθηκε στους Βορειοηπειρώτες σαν μητριά, δεν είναι κακό να το παραδεχτούμε τώρα πια!

Τι θα συμβουλεύατε εκείνον που επρόκειτο να το διαβάσει;
Θ.Δ.: Να μην θεωρήσει τίποτε από αυτά που περιέχει το βιβλίο υπερβολικό. Το αναφέρω και στον πρόλογο, γιατί πολλοί θα νομίσουν ότι, τα περιστατικά που περιέχει αυτή η ιστορία, είναι μυθεύματα. Μπορεί να μην συνέβησαν στις πλάτες των ηρώων του βιβλίου, συνέβησαν όμως σε πολλές χιλιάδες Βορειοηπειρώτες, οι οποίοι υπέστησαν τα πάνδεινα!

Αν το βιβλίο σας ήταν/γινόταν ένα κανονικό ταξίδι κάπου στον κόσμο, που θα πηγαίναμε και πόσες μέρες θα κρατούσε;
Θ.Δ.: Το ταξίδι που πάντα ονειρευόμουν από μικρός ήταν να επισκεφτώ το χωριό μου στην σκλάβα μου πατρίδα, στην Βόρειο Ήπειρο, να γνωρίσω τους συγγενείς, το πατρικό σπίτι, να ζήσω στιγμές μαζί τους. Κι ας κρατούσε όσο ήθελε το Κισμέτι μου! Δυστυχώς, εμείς οι Βορειοηπειρώτες που γεννηθήκαμε και μεγαλώσαμε στην Ελλάδα, αργήσαμε πολύ να γευτούμε αυτή την χαρά.

Κλείστε τη μίνι συνέντευξη με μία φράση/παράγραφο από το βιβλίο
Θ.Δ.: Η μεγαλύτερη ύβρις για έναν Έλληνα με καταγωγή από την Βόρειο Ήπειρο, είναι να τον αποκαλέσεις Αλβανό. Σκότωσε τον καλύτερα, παρά να τον προσβάλεις έτσι!
Το μυθιστόρημα του Θοδωρή Δεύτου, Το πέρασμα αντίκρυ, κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Κλειδάριθμος.

Τετάρτη, 7 Νοεμβρίου 2018

Εκδήλωση για τη λήξη του Έτους Τουρισμού Ελλάδας-Ρωσίας

Με μια εντυπωσιακή καλλιτεχνική εκδήλωση γιορτάζεται η λήξη του Έτους Τουρισμού, Ελλάδας-Ρωσίας, την Παρασκευή 23 Νοεμβρίου 2018 στην Αίθουσα Αλεξάντρα Τριάντη στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών με ελεύθερη είσοδο.
Ένα συναρπαστικό ταξίδι γεμάτο εικόνες, μουσικές, χορούς και τραγούδια της ιστορίας και της ψυχής των δύο λαών μέσα από την παράδοση των αιώνων. Μέσα από την τέχνη δημιουργείται μια πνευματική γέφυρα αλληλεγγύης και φιλίας των δύο λαών. Η καλλιτεχνική εκδήλωση φιλοδοξεί να προβάλλει και να απογειώσει την διαχρονική, πολιτισμική τους προσφορά.

Αδελφοί Καραμάζοβ

«Τώρα πια ξέρω προκαταβολικά τι θα συμβεί. Είμαι εκνευρισμένος, θ' αρχίσω να καυγαδίζω... θα εξαφθώ και θα ταπεινώσω έτσι τον εαυτό μου και την ιδέα», σκέφτηκε.
Αδελφοί Καραμάζοβ, Φιοντόρ Ντοστογιέβσκι

🌹

Κατεβάστε με ένα κλικ ή διαβάστε ηλεκτρονικά τους τόμους:
📥 Αδελφοί Καραμάζοβ, βιβλίο πρώτο, μετάφραση Άρη Αλεξάνδρου, εκδόσεις Γκοβόστη
📥 Αδελφοί Καραμάζοβ, δεύτερο βιβλίο, μετάφραση Άρη Αλεξάνδρου, εκδ. Γκοβόστη
📥 Αδελφοί Καραμάζοβ, βιβλίο τρίτο, μετάφραση Άρη Αλεξάνδρου, εκδ. Γκοβόστη
📥 Αδελφοί Καραμάζοβ, τέταρτο βιβλίο, μετάφραση Άρη Αλεξάνδρου, εκδόσεις Γκοβόστη

Ο Φιοντόρ Ντοστογιέβσκι γεννήθηκε στις 11 Νοεμβρίου του 1821 στη Μόσχα. Ο πατέρας του, Μιχαήλ Αντρέγεβιτς, ήταν στρατιωτικός γιατρός. Η δολοφονία του συνταράσσει τον Φιοντόρ ο οποίος  επίσης υπηρέτησε στο στρατό για ένα μικρό χρονικό διάστημα αλλά τον εγκατέλειψε γρήγορα για να αφοσιωθεί στη λογοτεχνία.

Τρίτη, 6 Νοεμβρίου 2018

Τον Δεκέμβριο του 2018...

Συνεχίζονται οι παραστάσεις για το Μπλε με τους Παντελή Πάγκαλο, Αναστασία Καπρέτσου, και τον Ντέιβιντ Νεγρίν να υπογράφει τη σύλληψη και τη σκηνοθεσία, στο Θέατρο Olvio (Φαλαισίου 7 & Ιερά Οδός 67, Βοτανικός, 2103428650) κάθε Σάββατο στις 16:00.
Πρόκειται για μια βουβή και συγκρατημένα τρελή παράσταση που φωνάζει την εξαντλητική επανάληψη μια μοναχικής και άχρωμης καθημερινότητας που τελικά θα «χρωματίσει» τις ψυχές μας. Ο θεατής θα βιώσει μια αλληλουχία συναισθημάτων γέλιου, χαράς, βαθιάς σκέψης, ανησυχίας, προβληματισμού, ψυχικής ανάτασης και συγκίνησης…
Σκηνοθεσία: Nτέιβιντ Νεγρίν | Υποκριτική διδασκαλία: Άννα Μονογιού | Χορογραφίες: Χριστίνα Φωτεινάκη | Σκηνικά-κοστούμια-φωτισμοί: Ντέιβιντ Νεγρίν | Βοηθός Σκηνογράφου: Νάσια Πλέτση | Κατασκευή σκηνικού: Χρήστος Χαμζαλάρης, Χαμ | Ειδικές κατασκευές: Κώστας Γεροδήμος, Παναγιώτης Ζουμπούλης | Επικοινωνία: Άντζυ Νομικού (A-Priori) | Διανομή: Παντελής Πάγκαλος, Αναστασία Καπρέτσου | Λόγω της ιδιαιτερότητας της παράστασης που είναι «βουβή», ενδείκνυται για κωφά άτομα και για ξένους που βρίσκονται στη χώρα μας.

Στο Θέατρο Faust (Αθηναΐδος 12 & Καλαμιώτου 11, Κέντρο, 2103234095) κάθε Παρασκευή στις 21:00 παρουσιάζεται το θεατρικό έργο ΜΑΝΑ σε κείμενο και σκηνοθεσία του Σταμάτη Πακάκη. Ένα μουσικό, σκοτεινό κοινωνικό παραμύθι για ενήλικες.
Ανθρώπινες σχέσεις, ανθρώπινα πάθη, ανθρώπινα τραύματα! Όλα μπερδεύονται κατά τη διάρκεια του Ύπνου. Ύπνος με «Ύ» διότι είναι ο μικρός γιος της Νύχτας, φίλος των μικρών παιδιών καθώς και σύμμαχος της Μάνας. Ποιας Μάνας; Της δικής σου Μάνας…  της δικής μου Μάνας… της  Μάνας όλων μας. Η ιδέα της Μάνας λοιπόν! Παιδιά… Αγόρι-Κορίτσι… Παιδικά παιχνίδια… Φανταστικοί φίλοι... Παιδικοί δαίμονες… Παιδική ασθένεια… Παιδική ηλικία… Παιδικά τραύματα!
Σχέση Μάνας-Παιδιού και πώς αυτή διαμορφώνει την πορεία μας ως ενήλικες. Παιδικοί φόβοι, ενηλικίωση, «φορεμένοι» κοινωνικοί ρόλοι, βία κατά των γυναικών, το  πέρασμα  του  χρόνου,  η απώλεια των αγαπημένων  προσώπων, το διαζύγιο, η τεκνοθεσία και ο κοινωνικός καθωσπρεπισμός.
Κείμενο-Σκηνοθεσία-Παραγωγή: Πακάκης Σταμάτης | Κινησιολογία-Χορογραφίες: Τσακλάνου Εύη | Φωτισμοί-Φωτογραφία-Κινηματογράφηση: Λουκρέζη Αναστασία | Σκηνικά-Κοστούμια: Σταματίου Δανάη | Μουσική Τραγουδιών: Ζαχαριάδη Άννα-Μαρία, Δημητρόπουλος Αλέξανδρος, Πακάκης Σταμάτης | Μουσική Επιμέλεια-Sound Design-Πρωτότυπη Μουσική Μονολόγων: Δημητρόπουλος Αλέξανδρος | Mua: Cathy Jones | Hair Styling: Kyriazos Yannis | Make up: NYX - Professional Make up | Την ηθοποιό Φουρλάνου Ουρανία έντυσε η Βιβέτα Στέργιου (La Cocotte) | Την ηθοποιό Καλογιάννη Ευφημία έντυσαν οι: Passenger και The moon cat | Στην Ουρανία Φουρλάνου παπούτσια παραχώρησε το κατάστημα υποδημάτων Tsoukalas | Χορηγία ρούχων Bazz...R | ΠΑΙΖΟΥΝ: Καλογιάννη Ευφημία, Κονταρίνη Μαρίνα, Μελά Ειρήνη, Πακάκης Σταμάτης, Τοπάλογλου Άρης-Ηλίας, Φουρλάνου Ουρανία

Εσείς βιώσατε ποτέ στη ζωή σας την ώρα μηδέν;

Στο βιβλίο «Ώρα μηδέν…» της Αιμιλίας Πλατή (ψευδώνυμο της συγγραφέως) ξετυλίγεται μια κοινωνική ιστορία η οποία βασίζεται σε πραγματικά γεγονότα. Μάλιστα, ανάμεσα στις σελίδες του, ο
αναγνώστης θα συναντήσει πριν από κάθε κεφάλαιο και μία σχετική καλλιτεχνική φωτογραφία που αναφέρεται σε όσα εκτυλίσσονται στην συνέχεια.
Όπως έχει δηλώσει και η ίδια σε συνέντευξή της στην σελίδα μας «Το βιβλίο είναι εμπνευσμένο από το διήγημα του Γεώργιου Βιζυηνού, «Ποιος ήταν ο φονεύς του αδελφού μου;». Ήθελα να δώσω μια εκδοχή του στην σύγχρονη εποχή».
Οι περιγραφές που συνοδεύουν την πορεία της ιστορίας γίνονται με γλαφυρότητα και είναι βγαλμένες από την ρεαλιστική καθημερινότητά μας, κάνοντάς μας αυθόρμητα να συμπονούμε -μέχρι και να δικαιολογούμε κάποιες στιγμές- τις αιτίες των πράξεων του πρωταγωνιστή.

Δευτέρα, 5 Νοεμβρίου 2018

Ανατόλ ή η μάχη των φύλων

Ο Ανατόλ, ένας άντρας που βαδίζει στα χνάρια του Καζανόβα και του Δον Ζουάν, είναι λάτρης του ωραίου φύλου και ζει πάμπολλες περιπέτειες με διάφορες γυναίκες, χωρίς να ικανοποιείται ποτέ. Στο πλάι του ο φίλος του, Μαξ, ρεαλιστής και κυνικός, σχολιάζει τα γεγονότα με τον δικό του τρόπο. Η παράσταση είναι ένα γαϊτανάκι ανθρώπινων σχέσεων, με τον Ανατόλ να συναντάει εφτά γυναίκες, που η καθεμιά τους αντιπροσωπεύει κι έναν διαφορετικό χαρακτήρα και προσωπικότητα. Τελικά τι φταίει που δεν ικανοποιούμαστε σχεδόν ποτέ; Τι ακριβώς είναι η γυναίκα και πόσο σημαντικό ρόλο παίζει στη ζωή ενός άντρα;

Αντίχειρας

Σου αρέσουν πολύ οι δημοσιεύσεις στο χρονολόγιο της. Η αλήθεια είναι ότι η νέα σου φίλη στο facebook, είναι πολύ όμορφη. Με την χάρη που διαθέτει κατορθώνει να γοητεύει τους ακόλουθους της.

Κυριακή, 4 Νοεμβρίου 2018

Κόκκινη κλωστή δεμένη

Η βιβλιοπαρέα συναντήθηκε την Πέμπτη 1 Νοεμβρίου 2018 στην παιδική βιβλιοθήκη της Ορέστου. Το βιβλίο με το οποίο ασχοληθήκαμε ανήκει στην κατηγορία του ιστορικού διηγήματος και θεωρείται συμπλήρωμα του βιβλίου «Όταν ο ήλιος» της ίδιας συγγραφέας.

Τα γεγονότα διαδραματίζονται στην Αθήνα στην περίοδο της Κατοχής και της Αντίστασης. Οι κεντρικοί ήρωες είναι η Ζωή που είναι η βασική πρωταγωνίστρια καθώς το διήγημα είναι αυτοβιογραφία γιατί πρόκειται για την ίδια συγγραφέα στα δεκαέξι της χρόνια. Άλλα κεντρικά πρόσωπα είναι η Ειρήνη, η οποία είναι η αδερφή της Ζωής, φοιτήτρια φιλοσοφικής, και ο πατέρας της Ζωής που είναι καθηγητής. Οι ιστορίες που μαθαίνει ο αναγνώστης είναι πραγματικές εμπειρίες από την αντιστασιακή ζωή της Ζωρζ Σαρή που του προκαλούν έντονη συγκίνηση.

Ανασταίνοντας τις αναμνήσεις στα σοκάκια της Αθήνας

Στο σημερινό μας άρθρο θα περιηγηθούμε στις σελίδες του βιβλίου «Η συμφωνία της Αθήνας», ένα έργο του Γιώργου Καραντώνη.

Ο συγγραφέας μας εξηγεί καλωσορίζοντάς μας πως «Η συμφωνία της Αθήνας» είναι ένα χρονικό της Αθήνας στο δεύτερο μισό του εικοστού αιώνα και μια προσωπική καταγραφή βιωμάτων, αναμνήσεων, σκέψεων, εμπειριών, συλλογισμών και οραματισμών μου από τις δεκαετίες του '50, του '60, του '70, του '80 και του '90.

Μάλιστα, ξεκινώντας το βιβλίο ο αναγνώστης θα συναντήσει και 2 προλόγους, όπου εκεί ο συγγραφέας μας εξηγεί για τους λόγους και τις συνθήκες κάτω από τις οποίες δημιούργησε το έργο του.

Σάββατο, 3 Νοεμβρίου 2018

Κώστας Μπακάλης

Για τον Κώστα Μπακάλη είχα ελάχιστο φωτογραφικό υλικό όμως δε γινόταν να μην γράψω κάτι για μια από τις πιο γνωστές φυσιογνωμίες του ελληνικού κινηματογράφου και της τηλεόρασης. Γεννήθηκε το 1942 στα Ιωάννινα και διέπρεψε στο μουσικό θέατρο και την επιθεώρηση. Πέθανε στις 5 Φεβρουαρίου 2018.

Παρασκευή, 2 Νοεμβρίου 2018

Στο Αγγέλων Βήμα

14η ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΙΚΗ ΠΕΡΙΟΔΟΣ 2018-2019
Θεματική ενότητα: ΑΒΥΣΣΟΣ Η ΨΥΧΗ…
Τον Νοέμβρη το Αγγέλων Βήμα ανοίγει την αυλαία και αναγγέλλει τις εκδηλώσεις που ξεκινούν μέσα στις επόμενες πέντε εβδομάδες κατά σειρά εκκίνησής τους. Η ανάρτηση ενημερώνεται διαρκώς και εμπλουτίζεται με ό,τι νεότερο. Τα στοιχεία του θεάτρου αναγράφονται στο τέλος.

Αδελφές Papin Κείμενο–Σκηνοθεσία Ανδρονίκης Αβδελιώτη (Πανελλήνια Πρώτη μετά την μία και μοναδική παράσταση στο Off Off Festival του Επί Κολωνώ) Η συγκλονιστική σκηνική εξομολόγηση της Λεά και της Κριστίν Παπέν, των δύο υπηρετριών που συντάραξαν την κοινή γνώμη της Γαλλίας το 1933 δολοφονώντας την κυρία τους και την κόρη της και ενέπνευσαν τον Ζενέ να γράψει τις εμβληματικές «Δούλες» του. 2 Φεβρουαρίου 1933, ημέρα Πέμπτη ώρα 16:43 οι αδελφές Papin, δύο άριστες υπηρέτριες, είναι μόνες στην οικία των Lancelin. Ώρα 18:26 πέφτει το ρεύμα στην οικία. Ώρα 19:02 ακούγεται κλειδί στην εξώπορτα. Ώρα μεταξύ 19:03 με 23:58 …………………….. 3 Φεβρουαρίου 1933, ημέρα Παρασκευή. Οι αδελφές Papin γίνονται πρωτοσέλιδο στα έντυπα του Παρισιού.
Κείμενο-σκηνοθεσία: Ανδρονίκη Αβδελιώτη | Σχεδιασμός φωτισμού: Βασίλης Κλωτσοτήρας | Μουσική: Σίσσυ Βλαχογιάννη | Σύλληψη teaser: Μάνος Παπαδάς | Teaser-φωτογραφίες: Ναταλία Β. | Σκηνικά: Νικόλαος Μαρμαροτούρης – Ανδρονίκη Αβδελιώτη | Κοστούμια: Ανδρονίκη Αβδελιώτη, Μαίρη Άσπρου | Παίζουν: Μαίρη Άσπρου, Ανδρονίκη Αβδελιώτη, Γιώργος Ανδράκης | Ακούγονται οι ηθοποιοί: Βαγγέλης Παπαδάκης, Μάνος Παπαδάς, Ελεάννα Παναγουλέα
Κάθε Πέμπτη στις 20.00

La Ronde του Arthur Schnitzler σε μετάφραση Μαργ. Δαλαμάγκα-Καλογήρου και σκηνοθεσία Θοδωρή Βουρνά. Το δίπολο Άνδρας-Γυναίκα σε οκτώ διαφορετικές εκφάνσεις. Το έργο που επί εκατό και πλέον χρόνια απαγορευόταν ως πορνογραφικό, τώρα, απίστευτα επίκαιρο, παρουσιάζεται ιδωμένο με κινηματογραφική ματιά από έναν θεατρικό σκηνοθέτη που έχει εγγράψει σοβαρή υποθήκη και στον χώρο της 7ης Τέχνης. Στους ρόλους η Τζούλι Τσόλκα και ο Αποστόλης Ψαρρός.
Κάθε Τετάρτη και Πέμπτη στις 21.15 από 7-11-18.

Ρόζα Εσκενάζυ, H Bασίλισσα του Ρεμπέτικου, του Παναγιώτη Μέντη σε σκηνοθεσία Αντώνη Λουδάρου. Η «ναζιάρα» Ρόζα ξαναζεί στον φυσικό της χώρο, στην οδό Σατωβριάνδου, όπου ερχόταν κάθε πρωί στο τέλος της ζωής της με τις παντόφλες και την ρόμπα για το καφεδάκι της στο Καφενείο των Μουσικών. Και, μαζί με την ζωή και τις μουσικές της, ξεδιπλώνει μπροστά μας την ιστορία της Ελλάδας από το τέλος του 19ου μέχρι τον 20ό αιώνα. Ρόζα η Νεφέλη Ορφανού. Στα τραγούδια της παράστασης η φωνή της Μαρίας Σουλτάτου | Στην παράσταση ακούγονται οι ηθοποιοί: (με αλφαβητική σειρά): Θανάσης Κουρλαμπάς, Φάνης Μουρατίδης, Θοδωρής Μπουζικάκος, Παύλος Ορκόπουλος, Γιάννης Στάνκογλου και η μικρή Παναγιώτα Ζαρείφη | Την σκηνική επιμέλεια έχει η Ειρήνη Παπιδά | Τα κοστούμια επιμελείται το Βεστιάριο (Σωκράτους 16, Αθήνα) | Τους φωτισμούς σχεδίασε ο Νίκος Καλατζής | Video παράστασης Στέφανος Κοσμίδης | Σχεδιασμός-επιμέλεια μαλλιών: Γεώργιος Δουδέσης | Βοηθοί σκηνοθέτη: Τάσος Κοντόγιωργας και Γωγώ Μαρινάκου
Κάθε Τετάρτη και Παρασκευή στις 19.30 από 14/11/18.

Grace & Glorie του Tom Ziegler σε μετάφραση Μαργ. Δαλαμάγκα-Καλογήρου και σκηνοθεσία Γιάννη Λασπιά. (Πανελλήνια Πρώτη συγγραφέα και έργου) Μια ενενηντάχρονη αγρότισσα με καταλυτικό χιούμορ και μεταδοτική αισιοδοξία και μια σαραντάχρονη γιάπισσα του Χάρβαρντ γεμάτη πίκρα και οργή συναντιούνται στα πανέμορφα βουνά της Βιρτζίνια, μετριούνται με την ζωή τους και με την Ζωή, αποκαλύπτουν μυστικά και ανακαλύπτουν την ουσία και την αξία της Αγάπης. Τους ρόλους που έχουν ερμηνεύσει διεθνούς φήμης συνάδελφοί τους σε σκηνές του Μπροντγουέι και του Χόλυγουντ εδώ ερμηνεύουν η κυρία Αλεξάνδρα Παντελάκη και η Δώρα Χρυσικού. Μετάφραση: Μαργαρίτα Δαλαμάγκα - Καλογήρου | Σκηνοθεσία: Γιάννης Λασπιάς | Βοηθός Σκηνοθέτη: Γεωργία Παντέλη | Σκηνικά: Αρετή Μουστάκα | Κοστούμια: Χριστίνα Πανοπούλου | Φωτισμοί: Βαγγέλης Μούντριχας | Μουσική επιμέλεια: Γιάννης Λασπιάς | Φωτογραφίες: Χριστίνα Φυλακτοπούλου
Από 18 Νοεμβρίου κάθε Σάββατο στις 21.15 και κάθε Κυριακή στις 19.00

De Profundis - Η αγάπη που δεν τολμά να πει τ’ όνομά της σε μετάφραση-θεατρική διασκευή-σκηνοθεσία Αθανασίας Καραγιαννοπούλου. Ο Όσκαρ Ουάιλντ, καταδικασμένος ως ομοφυλόφιλος, μέσα από την φυλακή, γράφει μία επιστολή στον εραστή και υπαίτιο της καταδίκης του, η οποία, στην παράσταση, γίνεται όπλο ενός δικηγόρου που ζητά από τους θεατές/ενόρκους μία νέα ετυμηγορία παρασύροντάς τους σε ένα ταξίδι στον έρωτα και τον υπέροχο κόσμο του Όσκαρ Ουάιλντ.
Μετάφραση/Διασκευή/Σκηνοθεσία: Αθανασία Καραγιαννοπούλου | Φωτισμοί/Εικαστικός | Σχεδιασμός: Λευτέρης Παυλόπουλος | Φωτογραφίες: Γιάννης Πρίφτης | Μουσική Επιμέλεια: Αθανασία Καραγιαννοπούλου | Ερμηνεύει ο Νίκος Νίκας.
Δευτέρα και Τρίτη στις 19.30 από 19/11/18.

Ο Εραστής του Harold Pinter σε μετάφραση και σκηνοθεσία Γιάννη Μπουραζάνα. Ποτέ πια δεν θα μπορούν δυο ερωτευμένοι να πούνε Σ’ ΑΓΑΠΩ χωρίς να κρύβονται πίσω από μάσκες. Σε αυτό το έργο του Πίντερ, οι ήρωές του κρύβονται πίσω από προσωπεία, πίσω από ρόλους προκειμένου να μπορούν να αρθρώσουν τις λέξεις που ντρέπονται και τα αισθήματα που νιώθουν με τον φόβο πως, αν χαθούν τα προσωπεία, θα χαθούν όχι μόνο τα αισθήματα, αλλά και οι ίδιοι. Στους ρόλους ο Ντίνος Γκελαμέρης και η Δανάη Τωράκη.
Κάθε Κυριακή στις 21.15 από 2/12/18.

Η Μητέρα του Άγιου του Αντώνη Τσιπιανίτη σε σκηνοθεσία Ρέινας Εσκενάζυ σε Πανελλήνια Πρώτη. Η διαδρομή μιας Ελληνίδας μητέρας από την υποχρεωτική εγκράτεια και την αγιοποίηση του γιού της, από την εγκατάλειψη, την απόλυτη μοναξιά και την κοινωνική περιθωριοποίηση μέχρι την συναισθηματική και σεξουαλική της ολοκλήρωση και την νέα της εγκατάλειψη. Ποια θέση έχουν, άραγε, στην ιστορία της κάποιοι μαζικοί φόνοι, ο απρόβλεπτος πλούτος και ένας οίκος ανοχής; Το έργο γραμμένο σε μία γραφή ανατρεπτική, σαρκαστική και γάργαρη ερμηνεύει η Φωτεινή Ντεμίρη.
Η Ευσεβία, η μητέρα του άγιου, είναι μια γυναίκα που δύσκολα βρίσκεις όμοιά της. Κι όμως, όλες οι γυναίκες θα δουν σε αυτήν ένα μικρό ή μεγάλο μέρος του εαυτού τους, της ζωής τους, και των πολλών μορφών που υπάρχουν στο βάθος της ψυχής τους στις οποίες δεν έδωσαν ποτέ τη δυνατότητα να βγουν στην επιφάνεια. Η Ευσεβία το έκανε. Όχι επειδή το θέλησε. Επειδή συνέβη- από μόνο του. Κι εκείνη αφέθηκε κι είπε ας γίνει ό,τι είναι να γίνει. Κι έγιναν πολλά. Μέχρι και αγιοποίηση του γιου της. Απόλυτη στην αγάπη της, απόλυτη και στο μίσος της η Ευσεβία. Ακόμη κι όταν φτάνει στα άκρα και σκοτώνει το κάνει σαν μια απλή, καθημερινή πράξη. Όπως κι όταν αναζητεί τον έρωτα στα πιο απροσδόκητα κι αντιφατικά μέρη. Και την ετυμηγορία της ζωής, για όσα έκανε κι όσα δεν έγιναν, την δέχεται με γαλήνη και αξιοπρέπεια.
Σκηνικά: Γιώργος Λιντζέρης | Φωτισμοί: Κατερίνα Μαραγκουδάκη | Μουσική Επιμέλεια: Βασίλης Κωνσταντουλάκης | Φωτογραφίες Παράστασης: Χριστίνα Φυλακτοπούλου | Διεύθυνση Παραγωγής: Ιωάννης Παντελίδης | Δημόσιες σχέσεις και επικοινωνία: Χρύσα Ματσαγκάνη | Παραγωγή: R.M.LIGHT
Κάθε Δευτέρα και Τρίτη στις 21.15 από 3/12/18.

ΟΙ ΑΤΡΩΤΟΙ του Torben Betts σε μετάφραση Μαργ. Δαλαμάγκα-Καλογήρου και σκηνοθεσία του Σταύρου Στάγκου (Πανελλήνια Πρώτη συγγραφέα και έργου). Σπάνιος συγκερασμός σπαρταριστής κωμωδίας και σπαρακτικού δράματος, όταν η οικονομική κρίση φέρνει δίπλα-δίπλα, κάπου στην Βόρεια Αγγλία ένα ζευγάρι μεσοαστών διανοούμενων εκ Λονδίνου και ένα λαϊκό ζευγάρι ντόπιων. Το μοναδικό καλοκαίρι συνύπαρξής τους θα είναι γεμάτο εκπλήξεις και ανατροπές που θα τούς αναγκάσουν να ξαναδούν τον εαυτό τους και να συνειδητοποιήσουν την θέση τους σε έναν κόσμο που παραπαίει. Στους ρόλους οι: Μαριλίτα Λαμπροπούλου, Μιχάλης Μαρκάτης, Ειρήνη Μπαλτά, Γιάννης Μπουραζάνας.
Κάθε Παρασκευή στις 21.15 και κάθε Σάββατο στις 19.00 από τις 7/12/18.

Επίσης, το Αγγέλων Βήμα φιλοξενεί στην γκαλερί του την πολύ σημαντική έκθεση εικαστικών της Dorothea (Δωροθέας Σαμανίδου) σε επιμέλεια της πολύτιμης συνεργάτιδάς του καθηγήτριας Α.Π.Θ κυρίας Ρεγγίνας Αργυράκη με τίτλο Those in the Trees. Η έκθεση είναι επισκέψιμη καθημερινά από 18.30 έως 21.30.

Τον Ιανουάριο του 2019 το Αγγέλων Βήμα θα αναγγείλει και το υπόλοιπο συγκεντρωτικό πρόγραμμά του για το διάστημα Φεβρουαρίου-Μαΐου που αφορά επτά ακόμη θεατρικά και ένα μουσικοθεατρικό καθώς και πέντε ακόμη εκθέσεις εικαστικών, πάντα με την ανεκτίμητη επιμέλεια της Ρεγγίνας Αργυράκη. Μεταξύ των θεατρικών έργων που ακολουθούν είναι και τα δύο θεατρικά έργα της φετινής χώρας αναφοράς (Νότια Αφρική), τα οποία έχουν ήδη αναγγελθεί. Από τα συνολικώς οκτώ έργα που έπονται, δύο έχουν γραφτεί ειδικώς για να παρουσιαστούν κατά την τρέχουσα καλλιτεχνική περίοδο, τέσσερα θα είναι Ελληνικά και τέσσερα θα παρουσιαστούν σε Πανελλήνια Πρώτη. Μάλιστα το ένα από αυτά τόσο για το έργο όσο και για τον συγγραφέα (σε παράσταση).


Αγγέλων Βήμα, Σατωβριάνδου 36, Ομόνοια, 2105242211

Ο αντρειωμένος

Τις προάλλες είδα άλλη μια παράσταση στο θέατρο Αλκμήνη. Πρόκειται για το έργο των Χάρολντ Έβερετ Πόρτερ (ψευδώνυμο: Χάουλγορθι Χολ) και του Ρόμπερτ Μίντλεμας, Ο αντρειωμένος. Το έργο γράφτηκε το 1920 με πρωτότυπο τίτλο The valiant, πρωτοδημοσιεύτηκε ως κείμενο στο περιοδικό McClures το 1921, πρωτοπαίχτηκε σε θέατρο στην Αμερική το 1924 και κατάφερε να κάνει το ντεμπούτο του στο Μπρόντγουεϊ μόλις το 1926 για μια και μοναδική βραδιά. Το 1929 γυρίστηκε ως κινηματογραφική ταινία με πρωταγωνιστή τον Πολ Μούνι και το 1940 έχουμε μια νέα κινηματογραφική ταινία βασισμένη στην ίδια υπόθεση με τίτλο «Ο άνθρωπος που δεν θα μιλούσε». Απορώ γιατί μετά από τόσα χρόνια ξέθαψαν και αποφάσισαν να φέρουν στην σκηνή ένα τόσο παλιό έργο που ειλικρινά δεν έχει να δώσει πλέον στις μέρες μας το νόημα που είχε να δώσει μετά τον Α Παγκόσμιο Πόλεμο. Θα μου πείτε για διαχρονικότητα, φυσικά ακόμα υπάρχει η θανατική ποινή στις Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής, φυσικά ακόμα υπάρχει ο ηρωισμός του πολέμου. Αλλά ειλικρινά, θεωρώ ότι το συγκεκριμένο έργο είναι ξεπερασμένο. Ίσως δεν είναι τυχαίο που παίχτηκε στο Μπρόντγουεϊ μόνο για μια βραδιά. Το έργο δεν είναι μόνο ξεπερασμένο, ίσως αυτό που με ενοχλεί εμένα περισσότερο, είναι ότι το εν λόγω έργο δεν είναι τόσο δυνατό στα νοήματά του, έτσι ώστε να παραμείνει διαχρονικό. Έτσι ώστε να γίνει κλασικό.

Ύποπτη για το φόνο μου

Μετά το «Δείπνο Βασιλισσών», ο Βαλεντίνος Τσίλογλου επιστρέφει θεατρικά με ένα αστυνομικό θρίλερ τής noir αισθητικής που έχει στόχο του να παρουσιάσει τις αδυναμίες, τις ευαισθησίες, τις ανάγκες και τις πιο σκοτεινές πτυχές των ανθρώπων όταν ο έρωτας τούς εξουσιάζει. Το θρίλερ, Ύποπτη για το φόνο μου, είναι ατμοσφαιρικό και γεμάτο εντάσεις, συγκινήσεις, ανατροπές και σασπένς.

Πέμπτη, 1 Νοεμβρίου 2018

Γράμμα σε ένα παιδί

Το «Γράμμα σε ένα παιδί που δε γεννήθηκε ποτέ» το γράφει μια γυναίκα που κυοφορεί και αναρωτιέται αν θέλει ή όχι να φέρει ένα μωρό στη ζωή. Ποια είναι τα υπέρ και ποια τα κατά; Τι γνώμη έχουν οι γύρω της, οι φίλοι, οι συγγενείς, οι συνάδελφοι στη δουλειά; Ποια απόφαση θα πάρει; Ποιος έχει και ποιος όχι δικαίωμα στη ζωή; Η μητρότητα είναι δώρο ή βάρος; Αυτά και άλλα πολλά ερωτήματα απαντώνται στο συγκλονιστικό κείμενο της Οριάνα Φαλάτσι που ζωντανεύει στο θέατρο με την πολύ καλή ερμηνεία της κυρίας Ζέτας Δούκα.

Ο χάρτης του κόσμου στο μυαλό σου

Ολοκληρώνοντας το βιβλίο της κυρίας Κονομάρα πριν λίγες ημέρες, ήταν από τις λίγες φορές που δεν επιθυμούσα να καθίσω επιτόπου και να γράψω την αναγνωστική μου εμπειρία. Ένιωθα έντονα την ανάγκη να απομακρυνθώ χρονικά από το ανάγνωσμα και να καταφέρω να καταλάβω τι μου άφησε εντέλει. Ποιο το στίγμα του στην ψυχή μου, πόσο με επηρέασε και σε ποιο βαθμό με ικανοποίησε. Ας δούμε όμως κάποια στοιχεία της αφήγησης για αρχή...

ΔΩΡΑ - Κλικ σε εκείνο/-α που θέλετε για πληροφορίες
Αναρχικός τραπεζίτης, Φερνάντο ΠεσσόαΗ συμφωνία της Αθήνας, Γ.ΚαραντώνηςΟι συνοδοιπόροι, Χρίστος ΣοροβέληςΗ συνωμοσία της Χιονάτης, Κώστας Στοφόρος, μικρά πεζάΟ πόνος της επιστροφής, Άγγελος ΜανουσόπουλοςΤο κίτρινο δάνειο, Νίκη Μπλούτη-ΚαράτζαληΗ πτώση, Αλμπέρ Καμύ
Κόκκινη κλωστή δεμένη, Ζωρζ ΣαρήΟι ψυχές μας τη νύχτα, Κεντ ΧαρούφΗ αναζήτηση, Η ανατροπή, Η αναλαμπή, Νίκος ΘέμεληςΑδερφοί Καραμαζόβ, Φιοντόρ ΝτοστογιέβσκιΣκοτεινός παράδεισος, Στράτος ΠόντηςΤο ταξίδι στην Ανεμούσα, Σοφία Κατάρα-ΞυλογιαννανοπούλουΜπουλούκια και Ημιτόνια, Μίμης Φωτόπουλος
Ο χάρτης του κόσμου στο μυαλό σου, Λίλα ΚονομάραΆπαντα Κωνσταντίνου ΚαβάφηΜέχρι τον Αύγουστο, Θάνος ΛουτριώτηςΑσκητική Νίκου ΚαζαντζάκηΧρήστος Φλουρής, Υπόθεση ΜανδραγόραΔιαβάστε ή κατεβάστε τα Ανένταχτα του Νίκου Καββαδία
Το ξύλινο παλτό, Κατερίνα Γώγου